19. BÖLÜM: GEÇMİŞİN SON DÜĞÜMÜ

"Yeniden Teoden"🎭✨
19. BÖLÜM: GEÇMİŞİN SON DÜĞÜMÜ
Bodrum’un Ege maviliklerine çöken o kısa süreli huzur, telsizden gelen haberle yerini yeniden kasvetli bir ciddiyete bırakmıştı.
Ceyda’nın İstanbul’daki eski dairesinde bulunan o gizli kasa, altı yıl önce yaşanan ve Deniz’in hayatını altüst eden o karanlık kazanın ve ailesinin elinden kayıp giden şirket hisselerinin tek anahtarıydı.
Grup, vakit kaybetmeden Bodrum’dan yola çıkmış, Teoman’ın siyah arazi aracı İstanbul’un yağmurlu ve kasvetli yollarında hızla ilerlemeye başlamıştı.
Araç içinde ağır, dondurucu bir sessizlik hâkimdi.
Direksiyonu tutan Teoman’ın çenesindeki kaslar öyle şiddetle kenetlenmişti ki, esmer yüzündeki kemikler keskinleşmiş, parmak boğumları bembeyaz kesilmişti.
Yanındaki ön koltukta oturan Deniz, başını cama yaslamış, dışarıda kayıp giden gri binaları izliyordu.
Sol elindeki pırlanta yüzüğü sakince çevirirken, kalbinde altı yılın biriktirdiği o devasa hesaplaşmanın sancısını hissediyordu.
Arka koltukta ise Arda, Elçin, Eren ve Zühre duruyordu. Hiçbiri konuşmuyordu; çünkü hepsi bu yolculuğun sadece bir dava değil, bir hayatın aklanma mücadelesi olduğunu çok iyi biliyordu.
İstanbul Emniyet Müdürlüğü’nin Mali Suçlar ve Kaçakçılık şubesinin bulunduğu kata adım attıklarında, koridordaki florasan ışıkları soğuk bir atmosfer yayıyordu.
Avukatlar, bilirkişiler ve uzman polisler, odadaki büyük dairesel masanın üzerine serilmiş onlarca mavi klasör ve dijital materyalle bekliyordu.
Soruşturmayı yürüten Başkomiser, masadaki dökümleri ve kasadan çıkan çelik evrakları işaret etti.
"Gelin Deniz Hanım, Teoman Bey," dedi Başkomiser, sesi oldukça ciddi bir tonda çıkarak.
"Ceyda’nın evindeki gizli bölmeden çıkan dökümanlar sadece bir dolandırıcılık dosyasını değil, altı yıl önce organize edilmiş devasa bir kumpası kanıtlıyor."
Deniz yavaşça masaya yaklaştı. Teoman bir an bile kızın yanından ayrılmıyor, elini Deniz’in beline koyarak ona güç veriyordu.
"Nedir o belgeler komiserim?" diye sordu Teoman, sesi oda içerisinde bir gürleme gibi çınlayarak.
Başkomiser elindeki ilk sararmış dökümanı açtı.
"Altı yıl önce Deniz Hanım’ın babasının vefat ettiği o meşum trafik kazası... O kaza bir ihmal ya da sıradan bir araç arızası değilmiş.
Kazadan tam üç gün önce, Hakan Karadağ ve Ceyda, Deniz Hanım’ın babasının sahte imzasını kullanarak mimarlık şirketinin yüzde kırk beşlik hissesini usulsüzce Ceyda’nın üzerine geçirmişler.
Kazanın hemen ardından ise araçtaki fren sistemine yapılan müdahale raporları, Ceyda’nın Hakan’dan aldığı büyük paralarla sümen altı edilmiş."
Odadaki herkes buz kesti. Deniz duydukları karşısında sendeleyince Teoman anında arkasından sarılıp kızı belinden yakaladı, kendi göğsüne kenetledi.
Deniz’in gözünden tek bir damla yaş süzüldü; ama bu kez çaresizlikten değil, altı yıl boyunca sırtında taşıdığı o ağır suçluluk duygusunun ve adaletsizliğin darmadağın olmasından dolayıydı.
"O aşağılıklar..." diye mırıldandı Teoman. Gözlerinden tehlikeli kıvılcımlar saçılıyordu. "O iki yaratık Deniz’in hem ailesini, hem gençliğini, hem de bizim altı yılımızı çalmış!"
Eren bir adım öne çıkarak masadaki bilirkişi raporunu ve mahkeme kararını inceledi. Sesi bir hukukçu ciddiyetiyle yükseldi:
"Bu belgeler, sahtecilik ve kasten adama teşebbüs/cinayet şüphesini doğrudan doğruluyor. Hakan Karadağ ve Ceyda’nın sadece ticari varlıklarına değil, tüm kişisel hesaplarına ve mal varlıklarına devlet tarafından el konuldu.
Deniz’in ailesinin çalınan tüm hisseleri ve maddi tazminat hakları eksiksiz bir şekilde Deniz’e iade edilecek. Hukuki olarak ve finansal olarak tamamen yok oldular."
Elçin, yanında duran Arda’nın kolunu sıktı. "Ceyda nerede şu an?"
Arda, Elçin’in elini tutup kendi parmaklarına kenetledi.
"Yurt dışına kaçmak için sahte kimlikle Sabiha Gökçen Havalimanı’na gittiği an polis ekiplerimiz tarafından yakalandı Elçin. Hakan’la birlikte hakim karşısına çıkacaklar. Bir daha o parmaklıkların arkasından gün yüzü görmeleri imkânsız."
O sırada sorgu odasının tek taraflı aynalı camının arkasında bir hareketlilik yaşandı.
Ellerine kelepçe vurulmuş olan Ceyda ve çökmüş bir halde yürüyen Hakan Karadağ, polis memurlarının nezaretinde koridordan geçiriliyordu.
Ceyda başını kaldırıp camın arkasındaki Deniz ve Teoman’ı gördüğü an adımları duraksadı.
Yüzündeki o eski kibirli, kurnaz ifadeden eser kalmamıştı.
Artık sadece suçunun bedelini ödeyecek olmanın verdiği o sefil korku vardı gözlerinde.
Deniz camın arkasında dimdik durdu. Başını gururla yukarı kaldırdı. Teoman’ın elini sımsıkı kavradı.
Altı yıl boyunca ruhunu kemiren o şüphe, o yalnızlık ve haksızlık tek bir anda buharlaşıp gitmişti.
"Bitti Teo..." dedi Deniz, sesi pürüzsüz ve son derece sarsılmaz bir tonda çıkarak.
"Geçmişin üzerimizdeki o kara gölgesi, o ağır yük tamamen silindi."
Teoman eğilip Deniz’in dudağına uzun, sıcak ve derin bir öpücük kondurdu. "Bitti Deniz kızı," dedi adam, fısıltıyla. "Artık ne geçmiş var ne de bizi ayırabilecek bir kumpas. Önümüzde sadece bizim geleceğimiz var."
Emniyet binasının o devasa taş merdivenlerinden dışarı çıktıklarında, İstanbul’un üzerindeki o gri ve kasvetli bulutlar yavaş yavaş dağılmaya başlamış; yerini sonbahar güneşinin tatlı, altın sarısı sıcaklığına bırakmıştı.
Gruptaki herkes omuzlarındaki o devasa yükten kurtulmuş olmanın rahatlığıyla derin bir nefes aldı.
Arda, Elçin’in koluna girdi. "Eee," dedi dudaklarının kenarındaki o eski tanıdık, esprili tebessümle.
Â"İstanbul’daki bu karanlık hesaplaşmayı da tamamen kapattığımıza göre... Bodrum’daki o yarım kalan zafer kutlamamıza ve tatilimize dönmememiz için hiçbir sebep kalmadı, değil mi?"
Elçin ilk kez Arda’ya dik dik bakmak ya da laf sokmak yerine gözlerinin içine bakarak gülümsedi. "İlk defa bu kadar mantıklı bir şey söylüyorsun Arda. Hemen ilk uçakla Bodrum’a dönüyoruz."
Arda göz kırptı. "Sen yeter ki iste Elçin. Bütün uçakları kapatırım senin için."
"Abartma Arda!" dedi Elçin, ama gülmesini saklamayarak adamın koluna hafifçe vurdu.
Masanın diğer tarafında Eren ile Zühre el ele yürüyordu. Eren, Zühre’nin rüzgârda uçuşan saçlarını nazikçe arkaya itti.
"Her şey bitti Zühre. Artık ne korkacağımız bir şey var ne de arkasına sığınacağımız bahaneler."
Zühre başını Eren’in omzuna yasladı. "Sen yanımda olduğun sürece ben hiçbir şeyden korkmam artık Eren."
Teoman ve Deniz ise grubun en önünde, parmakları birbirine sımsıkı kenetlenmiş bir halde yürüyorlardı. Ege’nin mavilikleri, baş başa kalacakları o huzurlu günler ve aşıkların mühürleneceği yeni bir gelecek onları bekliyordu.
Geçmişin son düğümü çözülmüş, adalet yerini bulmuş ve aşk hak ettiği zafere ulaşmıştı.
Yorum yapmayı ve beğenmeyi unutmayınnn seviliyorsunuzzzz
Bu arada finale son 1