Bölüm 6: İlk Çatlak

BÖLÜM 6

İlk Çatlak

Ayaz'ın arkasından birkaç saniye baktım.

Sonra önüme döndüm.

Umay hâlâ bana bakıyordu.

— Ne?

— Hiç.

— Umay.

— Tamam! Bir şey söyleyeceğim ama kızma.

— Söyle.

— Bence Ayaz senden çekiniyor.

Kaşlarımı kaldırdım.

— Benden mi?

— Evet.

Gülmeye başladım.

— Çocuk okulun yarısını korkutuyor. Benden neden çekinsin?

— Çünkü sen ondan korkmadın.

— Korkmam gerekiyordu da benim mi haberim yok?

Umay başını iki yana salladı.

— İşte tam olarak bundan bahsediyorum.

Gülümseyerek ayağa kalktım.

— Hadi, derse geç kalacağız.

---

Ders başladığında öğretmen tahtaya konu anlatmaya başladı.

Ben defterime not alırken arka taraftan bir kâğıt önüme düştü.

Kaşlarımı çattım.

Kâğıdı açtım.

Üzerinde tek bir cümle yazıyordu.

“Gerçekten kimseyle kavga etmeyecek misin?”

Başımı kaldırıp sınıfa baktım.

Herkes önüne dönmüş görünüyordu.

Sonra gözlerim arka sıraya kaydı.

Ayaz.

Sandalyeye yaslanmış, kalemini parmaklarının arasında çeviriyordu.

Bana bakmıyordu.

Kâğıdı buruşturup masamın kenarına bıraktım.

Bir dakika sonra ikinci bir kâğıt geldi.

“Cevap?”

Bu sefer kâğıdı açmadım bile.

Arkamı dönüp ona baktım.

Ayaz sonunda gözlerini kaldırdı.

Kaşlarını hafifçe kaldırdı.

Ben dudaklarımı oynatmadan:

— Dersine bak.

dedim.

Ayaz'ın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

Sonra gerçekten önüne döndü.

Umay bana doğru eğildi.

— Ne oldu?

— Hiç.

— Yalan.

— Sonra anlatırım.

---

Ders bitiminde sınıftan çıktım.

Koridorda yürürken arkamdan sesler geliyordu.

Ata, Mete ve Can konuşuyordu.

— O kız fazla rahat, dedi Ata.

— Bence rol yapıyor, dedi Mete.

Can ise sessizdi.

Ayaz birkaç adım geriden geliyordu.

Ben yürümeye devam ettim.

Ta ki önümde bir öğrenci yere düşene kadar.

Bir çocuk diğer öğrencinin çantasını çekmişti.

— Ver şunu!

— Vermiyorum.

— Çantanı ver dedim!

Çevredeki öğrenciler bakıyor ama kimse karışmıyordu.

Ben durdum.

İçimden derin bir nefes aldım.

Karışma.

Yeni okul.

Yeni hayat.

Sakin kal.

Ama çocuk diğer öğrencinin kolunu tuttuğunda dayanamadım.

Yanlarına gittim.

— Bırak.

Çocuk bana döndü.

— Sana ne?

— Bırak dedim.

— Karışma.

Gözlerimi kıstım.

— Son kez söylüyorum.

Çocuk güldü.

— Ne yapacaksın?

Tam cevap verecekken arkamdan Ayaz'ın sesi geldi.

— Bırak çocuğu.

Herkes sustu.

Ayaz yanıma geldi.

Çocuğa baktı.

— Duydun.

Çocuk hemen elini çekti.

— Tamam.

Çantasını yere bıraktı ve uzaklaştı.

Ben Ayaz'a döndüm.

— Kendim halledebilirdim.

— Biliyorum.

— O zaman neden karıştın?

— Çünkü kavga çıkmasını istemiyorum.

Şaşırdım.

— Sen mi?

Ayaz gülümsedi.

— Evet, ben.

Ata arkadan güldü.

— Ayaz bugün çok değişik.

Ayaz ona bakmadan:

— Kes.

dedi.

Yere düşen çocuk çantasını aldı.

— Teşekkür ederim.

Ben başımı salladım.

— Önemli değil.

Çocuk uzaklaştı.

Ben de yürümeye başladım.

Ayaz yanımda yürüyordu.

— Ne?

— Hiç.

— O zaman neden yanımda yürüyorsun?

— Aynı yöne gidiyoruz.

— Tesadüf.

— Aynen.

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra Ayaz konuştu.

— İnci.

— Efendim?

— Gerçekten değişmeye mi çalışıyorsun?

Adımlarım yavaşladı.

Ona baktım.

— Evet.

— Neden?

Bir an düşündüm.

— Çünkü artık geçmişimdeki kişi olmak istemiyorum.

Ayaz'ın yüzündeki ifade ilk kez ciddileşti.

— Peki ya biri seni eski hâline döndürürse?

Gözlerimi ondan ayırmadım.

— O zaman o kişinin büyük bir hata yaptığını söylerim.

Ayaz hafifçe gülümsedi.

— Anladım.

— Neyi?

— Sen düşündüğümden daha ilginçsin.

Başımı iki yana salladım.

— Bunu iltifat olarak mı almalıyım?

— Nasıl istersen.

Tam o sırada zil çaldı.

Ayaz arkadaşlarının yanına gitti.

Ben ise olduğum yerde birkaç saniye kaldım.

Bu çocuk...

Gerçekten garipti.

Bazen sinir bozucu.

Bazen fazla meraklı.

Ve bazen de...

Beklemediğim kadar farklı.

Ama onun hakkında bir şey düşünmek istemiyordum.

Çünkü kendime verdiğim söz hâlâ geçerliydi.

Bu okulda sorun çıkarmayacaktım.

Fakat o an bilmiyordum ki...

Asıl sorun henüz başlamamıştı.