Bölüm 4: Merak

BÖLÜM 4

Merak

Ayaz ve arkadaşları gözden kaybolduktan sonra Umay hâlâ bana bakıyordu.

— Ne?

— Sen gerçekten korkmadın.

— Hayır.

— Hiç mi?

— Umay, çocuk sadece baktı.

— O çocuk Ayaz.

— Evet, adını biliyorum artık.

— Hayır, sen anlamıyorsun. Ayaz'ın yanında kimse böyle konuşmaz.

Çantamı omzuma taktım.

— Ben kimse değilim.

Umay birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra başını iki yana salladı.

— Bence sen bu okulun başına bela olmaya geldin.

— Ben uslu durmaya geldim.

— Az önceki konuşmadan sonra buna inanacağımı mı sanıyorsun?

Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

— Deniyorum.

---

İlk ders başladığında öğretmen tahtaya bir şeyler yazıyordu.

Ben defterime not alırken arka taraftan gelen fısıltılar dikkatimi çekti.

Başımı çevirmedim.

Ama konuşulanları duyabiliyordum.

— Yeni kız kim?

— Dün gelmiş.

— Ayaz'la konuştuğunu gördün mü?

— Evet.

— Korkmadı mı?

— Bilmiyorum.

İçimden gözlerimi devirdim.

Daha ikinci günümde okulun gündemine girmiştim bile.

Harika.

Tam da istemediğim şey.

Umay bana doğru eğildi.

— Herkes senden bahsediyor.

— Fark ettim.

— Bir şey söyle.

— Ne söyleyeyim?

— Bilmiyorum. Mesela...

Bir an düşündü.

— İnsanlar hakkında konuşulmasını sevmem.

— O zaman yanlış okula geldin.

— Neden?

— Çünkü burada herkes herkes hakkında konuşuyor.

Haklıydı.

Ben de fazla önemsemedim.

Dersime devam ettim.

---

Öğle arasında Umay'la kantine gittik.

Sıra beklerken önümdeki öğrenciler bir anda kenara çekildi.

Daha dönmeme gerek kalmadan kim olduklarını anlamıştım.

Ayaz.

Ata.

Mete.

Can.

Dördü kantine girmişti.

Ata bir şey anlatıyor, Mete gülüyordu.

Can telefonuyla ilgileniyordu.

Ayaz ise etrafına bakıyordu.

Bakışları bir an benim üzerimde durdu.

Bu kez ben bakışlarımı kaçırmadım.

Ama o da yanıma gelmedi.

Sadece birkaç saniye baktıktan sonra arkadaşlarının yanına geçti.

Umay kulağıma fısıldadı.

— Yine sana baktı.

— Fark ettim.

— Neden?

— Bilmiyorum.

— Bence seni merak ediyor.

— Beni merak etmesi için bir sebep yok.

Umay gülümsedi.

— Bence var.

— Ne?

— Çünkü sen diğerleri gibi davranmıyorsun.

Cevap vermedim.

Belki de haklıydı.

---

Aynı sırada kantinin diğer tarafında...

Ata, Ayaz'a baktı.

— O kız kim?

Ayaz içeceğinden bir yudum aldı.

— Yeni öğrenci.

— Onu biliyoruz.

Mete araya girdi.

— İnci'ydi adı, değil mi?

Can telefonundan başını kaldırdı.

— İnci Kurt.

Ayaz ona baktı.

— Nereden biliyorsun?

Can omuz silkti.

— Merak ettim.

Ata sırıttı.

— Daha ikinci günden merak etmeye başladınız.

Ayaz kaşını kaldırdı.

— Ne saçmalıyorsun?

— Hiç.

Mete gülerek araya girdi.

— Kız senden korkmadı ama.

Ayaz sandalyesine yaslandı.

— Fark ettim.

— Ne yapacaksın?

Ayaz birkaç saniye düşündü.

Sonra hafifçe gülümsedi.

— Hiçbir şey.

Ata şaşırdı.

— Cidden mi?

— Şimdilik.

---

Öğleden sonraki dersler de beklediğimden hızlı geçti.

Son dersin bitmesine yaklaşık on dakika kalmıştı.

Ben defterime son notları yazarken sınıfın kapısı açıldı.

Bir öğrenci içeri girdi.

Öğretmene bir şey söyledi.

Sonra doğrudan bana baktı.

— İnci Kurt?

Başımı kaldırdım.

— Evet?

— Müdür yardımcısı seni çağırıyor.

Sınıfta birkaç kişi aynı anda bana baktı.

Umay'ın yüzü düştü.

— Ne yaptın?

— Hiçbir şey.

— Emin misin?

— Evet.

Defterimi kapattım.

Çantamı alıp ayağa kalktım.

Koridora çıktığımda içimde garip bir huzursuzluk vardı.

Daha ikinci günden müdür yardımcısının odasına çağrılıyordum.

İşte tam olarak kaçınmak istediğim şey buydu.

Koridorda ilerlerken merdivenlerin yanında dört kişilik bir grup gördüm.

Ayaz ve arkadaşları.

Ayaz beni görünce konuşmayı bıraktı.

Gözleri üzerimdeydi.

Ben yürümeye devam ettim.

Tam yanlarından geçecekken Ayaz konuştu.

— İnci.

Durup ona baktım.

— Ne?

Ayaz hafifçe gülümsedi.

— Müdür yardımcısına mı gidiyorsun?

— Evet.

— Daha ikinci günden mi?

— Ben de bunu sorguluyorum.

Ayaz kısa bir kahkaha attı.

— İlginç.

— Neymiş ilginç olan?

Bir an sustu.

— Seni daha yakından tanımaya başladığımda anlayacağım.

Cevap vermeden yanından geçtim.

Ama birkaç adım sonra istemsizce arkamı dönüp baktım.

Ayaz hâlâ bana bakıyordu.

Ben tekrar önüme döndüm.

Bu çocuk neden benimle bu kadar ilgileniyordu?

Ve daha önemlisi...

Müdür yardımcısı beni neden çağırmıştı?