Bölüm 2: Sabrımı Sınamayın

BÖLÜM 2

Sabrımı Sınamayın

— Yeni kız sensin, değil mi?

Karşımda duran çocuğun yüzüne baktım.

Etrafımızdaki öğrenciler yavaş yavaş bize bakmaya başlamıştı.

İçimden derin bir nefes aldım.

Sakin ol İnci.

Daha ilk günden olay çıkarmayacaktım.

Kendime söz vermiştim.

— Evet, dedim sakince.

Çocuk kaşını kaldırdı.

Sanki benden başka bir cevap bekliyordu.

— Adın ne?

— İnci.

— Sadece İnci mi?

— Şimdilik.

Yanımdaki kardeşim hafifçe güldü.

— Hâlâ aynı, dedi.

Ona ters ters baktım.

— Sen sus.

Kardeşim ellerini kaldırdı.

— Tamam, tamam. Ben karışmıyorum.

Karşımdaki çocuk birkaç saniye daha beni süzdü.

— Yeni gelenlerin çoğu ilk gün biraz çekingen olur.

— Ben çoğu insan değilim.

Bunu söyler söylemez içimden kendime kızdım.

İnci, sakin olacaktın.

Çocuk sırıttı.

— Belli.

Arkasındaki çocuklardan biri öne çıktı.

— Burada bazı kurallar var.

Başımı hafifçe yana eğdim.

— Okulun kuralları mı?

— Hayır.

— O zaman ilgilenmiyorum.

Kardeşim bu kez kahkahayı bastı.

— Abla, daha ilk günden başladın.

— Başlamadım.

— Başladın.

Çocukların yüzündeki gülümseme kayboldu.

Ama ben hâlâ sakin duruyordum.

Onlara dokunmayacaktım.

Ne söylerlerse söylesinler...

Karşılık vermeyecektim.

Çünkü geçmişte yaptığım hataları tekrar etmeye hiç niyetim yoktu.

Çocuklardan biri önüme doğru bir adım attı.

— Bakalım ne kadar dayanacaksın?

Gözlerimi ondan ayırmadan cevap verdim.

— Umarım uzun süre.

Sonra kardeşime döndüm.

— Hadi.

Yanından geçip yürümeye başladım.

Birkaç adım attıktan sonra kardeşim yanıma yetişti.

— Cidden kavga etmedin.

— Evet.

— Şaşırdım.

— Ben de.

Güldü.

— Anneme söyleyeceğim.

— Sakın.

— Neden?

— Çünkü sonra bana güvenmeye başlar.

— Haklısın.

Birbirimize bakıp güldük.

Tam okul kapısından çıkacağımız sırada arkamızdan bir ses daha geldi.

— İnci!

Durmadım.

Kardeşim bana baktı.

— Duymadın mı?

— Duydum.

— Dönmeyecek misin?

— Hayır.

— Neden?

Omuz silktim.

— Çünkü bugün kavga etmeyeceğim.

— Peki yarın?

Ona baktım.

— Yarın ne olacağını yarın düşünürüz.

---

Eve döndüğümüzde doğrudan odama çıktım.

Çantamı yatağın üzerine bıraktım ve kendimi yatağa attım.

İlk gün...

Beklediğimden daha normal geçmişti.

Umay'la tanışmıştım.

Dersler fena değildi.

Öğretmenler şimdilik iyiydi.

Sadece çıkışta yaşanan küçük olay vardı.

Telefonumu elime aldım.

Umay'dan mesaj gelmişti.

Umay: Eve vardın mı?

Gülümsedim.

Ben: Vardım.

Umay: İyi. Yarın kantinde beraberiz.

Ben: Anlaştık.

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Tam o sırada kapım çalındı.

— Gir.

Kardeşim içeri girdi.

— Ne var?

— Hiç.

— O zaman çık.

— Daha yeni geldim.

— O zaman söyle.

Yatağın kenarına oturdu.

— Bugün okulda seni kesen çocukları tanıyor musun?

— Hayır.

— Onlar okulun zorbaları.

— Fark ettim.

— Bir de onların başında biri var.

Kaşımı kaldırdım.

— Kim?

Kardeşim birkaç saniye sustu.

Sonra sırıttı.

— Onu yarın görürsün.

— Neden yarın?

— Çünkü bugün yoktu.

— Çok gizemli konuşuyorsun.

— Bilerek.

Yastığı ona fırlattım.

— Çık odamdan.

Kahkaha atarak kapıya yöneldi.

— İyi geceler, İnci.

— Daha akşam.

— Olsun.

Kapıyı kapatıp çıktı.

Ben ise bir süre tavana baktım.

Okulun zorbalarının başındaki çocuk...

Kimdi?

Neden herkes ondan bahsediyordu?

Ve neden kardeşim onu anlatırken bu kadar eğleniyordu?

Henüz bilmiyordum.

Ama ertesi gün öğrenecektim.

Hem de sandığımdan çok daha yakından.