14. BÖLÜM: Katliamın Yıkımı

"𝙱𝚒𝚛 𝚢𝚘𝚕 𝚋𝚞𝚕𝚊𝚌𝚊ğı𝚖 , 𝚜𝚎𝚗𝚜𝚒𝚣𝚕𝚒𝚐𝚎 𝚊𝚝𝚝ığı𝚖 𝚊𝚍ı𝚖 𝚘𝚕𝚊𝚌𝚊𝚔.
𝙱𝚒𝚛 𝚗𝚎𝚏𝚎𝚜 𝚊𝚕𝚊𝚌𝚊ğı𝚖 𝚜𝚎𝚜𝚜𝚒𝚣 𝚑𝚊𝚢𝚔ı𝚛ışı𝚖 𝚘𝚕𝚊𝚌𝚊𝚔,
𝙰𝚖𝚊 𝚜𝚎𝚗 𝚘𝚕𝚖𝚊𝚢𝚊𝚌𝚊𝚔𝚜ı𝚗 𝚜𝚎𝚟𝚐𝚒𝚕𝚒..."
~𝚅𝚊𝚕𝚘𝚛𝚒𝚗
(Velo baştan söyleyeyim aşk acısı çekmiyorum askk öylesine yazdım😌)
◆◇◆◇◆◇◆
Seren Anya'nın Günlüğünden;

iɴsᴀɴ ᴍᴜ̈sᴠᴇᴅᴅᴇsi, ̶sᴇʀᴇɴ ᴀɴʏᴀ

ᴋᴀʀɴɪᴍ ᴀɢ̆ʀɪʏᴏʀ… ʏiɴᴇ ᴀɢ̆ʀɪʏᴏʀ…
ɢᴏ̈ᴋʏᴜ̈ᴢᴜ̈ɴᴇ ʙᴀᴋᴀʀᴋᴇɴ siᴢi ᴅᴜ̈şᴜ̈ɴᴜ̈ʏᴏʀᴜᴍ.
ᴀᴄᴀʙᴀ ᴏ̈ʟᴇᴄᴇᴋ ᴍiʏiᴍ ᴅɪʏᴇ…

"iɴsᴀɴ ᴍᴜ̈sᴠᴇᴅᴅᴇsi” ɴᴇ ᴅᴇᴍᴇᴋ?
ʙᴀɴᴀ ᴏ̈ʏʟᴇ ᴅiʏᴏʀʟᴀʀ.
ɢᴜ̈ᴢᴇʟ ʙɪʀ sᴏ̈ᴢ ᴏʟᴀᴍᴀᴢ. ʙiʟiʏᴏʀᴜᴍ, ᴏɴʟᴀʀ sᴏ̈ʏʟᴇᴅɪɢ̆ɪɴᴇ ɢᴏ̈ʀᴇ ɢᴜ̈ᴢᴇʟ ʙɪʀ sᴏ̈ᴢ ᴏʟᴀᴍᴀᴢ

ᴏɴʟᴀʀᴀ ʏiɴᴇ ᴋᴀʀşɪ ᴄ̧ɪᴋᴛɪᴍ.
sᴏ̈ʏʟᴇᴅɪᴋʟᴇʀɪɴɪ ᴏɴʟᴀʀᴀ ɢᴇʀɪ sᴏ̈ʏʟᴇᴅɪᴍ.
ɢᴜ̈ᴢᴇʟ ʙɪʀ sᴏ̈ᴢ ᴏʟᴍᴀᴅɪɢ̆ɪɴɪ ᴀɴʟᴀᴅɪᴍ.

ʙᴀşɪᴍᴀ ɢᴇʟᴇɴʟᴇʀᴅᴇɴ sᴏɴʀᴀ, ᴀʀᴛɪᴋ ᴏ sᴏ̈ᴢʟᴇʀɪ ᴋᴜʟʟᴀɴᴍᴀᴍᴀʏᴀ ᴋᴀʀᴀʀ ᴠᴇʀᴅiᴍ.
ʙᴜɴᴅᴀɴ sᴏɴʀᴀ ᴋiᴍsᴇʏᴇ ᴀʏɪᴘ ᴇᴛᴍᴇʏᴇᴄᴇɢ̆iᴍ.
ᴋᴏʟᴜᴍᴅᴀ ʙıᴄ̧ᴀᴋ ʏᴀʀᴀsı ᴠᴀʀ, ᴀʀᴛıᴋ ʏᴀᴢᴀᴍıʏᴏʀᴜᴍ.
ʙıᴄ̧ᴀᴋ sᴀᴘʟᴀɴᴅıᴋᴛᴀɴ sᴏɴʀᴀ ɢᴇʀi ᴄ̧ᴇᴋiʟᴍᴇᴢᴍiş. ʙᴜɴᴜ ᴅᴀ ᴏ̈ɢ̆ʀᴇɴᴅiᴍ. ᴄ̧ᴏᴋ ᴀᴄıᴛᴛı.
ᴄ̧ᴏᴋ ᴋᴏ̈ᴛᴜ̈ʏᴜ̈ᴍ, ᴀɴɴᴇ ɴ'ᴏʟᴜʀ ɢᴇʟ.
ᴏɴʟᴀʀᴀ ʏiɴᴇ ᴀʏıᴘ ᴇᴛᴛiᴍ. ɢᴇʀi ɢᴇʟᴇᴄᴇᴋʟᴇʀ ʙiʟiʏᴏʀᴜᴍ.
ʜᴇʀ şᴇʏ ʏᴀᴠᴀş ʏᴀᴠᴀş ʏᴇʀiɴᴇ ᴏᴛᴜʀᴜʏᴏʀ
şiᴍᴅi ʙᴜ ᴅᴇғᴛᴇʀi sᴀᴋʟᴀᴍᴀᴍ ʟᴀᴢɪᴍ.

ɢᴇʟiʏᴏʀʟᴀʀ…
◆◇◆◇◆◇◆◇
sᴇʀᴇɴ ᴀɴʏᴀ ᴀʀ;
Korku nedir hiç bir zaman bilmemiştim, geri adım atmak istemezdim. Benim için bu saatten sonra tek bir yol vardı, önüme çıkanı ezmek.
Acımasızcaydı, ama biliyor musunuz? Acımasızca davranmazsan aşağılanırsın, iyi olduğunda bunun sana bir şey kazandırmadığını görürsün. Kötüler kazanır.
Zeki insanlar iyi olmaz, çünkü bilirler ki yer edinmek istediğin toplumda güzel şeylere yer yoktur.
Kazandıkça Dünya hayatındaki lüks diğer tarafın etkisini azaltır. Böyle yerlerde kötü olmak gerekir... Yaşamak isteyenin yolunda her şey mübahtır.
Karşımdaki insanları izlerken dilimi damağıma vurdum.
"Kendini öldürecek kadar aciz olamazsın Dani." Kimseye acıma. Çünkü onlar sana acımadı.
Zihnim ikiye bölünmüş gibiydi ve şuan iğrenç bir taraf boy gösteriyordu, ama beni bu tarafım kurtaracaktı.
Küçük bebeğe uzandım, "Adı bile yok. Onun bir geleceği vardı... Tek hatası senin bebeğin olmaktı" Acaba annem de mi böyle yapmıştı?
Beni doğurup intihar mı etmişti? Sanmıyordum.
Onlar ölmüş de olsa ayıp etmezdim. Ben kimseye ayıp etmezdim.

Onları ihbar edersem dikkat çekecektim. Ben zaten kaçak değil miydim?
En azından gömmem gerekebilirdi.
Kendimi dışarıya attığımda uzun bir süre içeride oyalandığımı farkettim. Hava çoktan kararmıştı, gizlice gömecektim.

Ani bir kararla tekrar içeriye daldığımda ilk önce bebeği kucağıma aldım.
Nabzı atıyordu.
Buna nasıl dikkat etmezdim! Kadın kızını öldürmemişti. "Dani... Senden özür dilerim" Dedim bebeği kalın bir örtüyle sarmalarken.
"Sen iyi bir annesin." Bebeğin zayıf nabzını dinlerken üstümdeki ince örtüyü de üstüne örtüp kendimi soğuğa teslim ettim.
Kurtarmam gereken bir can vardı.
...

Bebeği bilinmedik bir yere bırakamadığım için yapabildiğim kadarıyla müdahale etmiştim.
Şuan iyiydi hatta uyuyordu bile.
Ama ben değildim. Ellerimle birisini gömmüştüm, yetmemiş kızına sahip çıkmıştım.
Bir keresinde Arden demişti ki, "Birine muhtaç olma ama sana muhtaç olacak biri olursa onu asla geri çevirme bambi." Haklıydı, bu bebek çaresizdi ve can dostum bana o zamanlar söylemişti.
Bana muhtaç olan bir canlıyı geri çeviremezdim.
Ama benim yolumda yanımda bir çocuk da olamazdı. Çiseleyen yağmura aldırmadan bebeği kucakladım.
Başıma büyük bela almıştım.
Tatlı ve masum bir bela...
"Adın Sahra olsun bebek." Yüzümü bebeğe yaklaştırdım, yumuşak kokusu beni esiri yaptığında burnumu sürttüm;
"Çölün ortasında açan çiçek ol Sahra."

BÖLÜM SONU...