1.bölüm

DEMİR BOZKURT
Sabah kalktığımda ortam her zamankinden daha sessiz ve huzursuzdu.

Koridorlarda yankılanan ayak sesleri, uzaktan gelen emirler ve silah sesleri birbirine karışıyordu.

Son düğmemi ilikleyip aynada kendime ufak bir bakış attım.

Bugün, sabah kalktığımdan beri içimde nedenini bilemediğim bir huzursuzluk vardı.

Çantamı alıp odadan çıktığımda koridorun sonunda komutanı gördüm. Adam birkaç saniye boyunca beni süzdü, hiçbir şey söylemeden yanımdan geçip gitti.

Sadece arkasından bakmakla yetindim.
Bir şeyler gerçekten de ters gidiyordu. İçimdeki huzursuzluk da bu yöndeydi.

Çok geçmeden bunun nedenini öğrenecektim.
Yürümeye devam ettim.
Koridorun sonunda kapının üzerinde yazan isim dikkatimi çekti.

BOZKURT TİMİ

Kapının önünde birkaç dakika sessizce durdum. İçeriden konuşma sesleri geliyordu.

Derin bir nefes alarak kapıyı iki kere tıklattım.
"İçeri gir."
Komutuyla kapıyı açtım.

İçeri girdiğimde birkaç çift göz aynı anda bana döndü.

Etrafa sakince göz gezdirdim.
İçlerinden biri ayağa kalkarak,
"Sen Demir'sin, değil mi?" diye sordu.

Hafifçe başımı salladım.
"Evet."
Adam elini uzattı.
"Ben Efe. Bozkurt Timi'nin ekip lider yardımcısı."
Elini sıktım.

"Memnun oldum."
Ardından odadakiler tek tek kendilerini tanıtmaya başladılar. İsimlerini aklımda tutmaya çalışıyordum.

Fakat gözüm bir yere ilişti.

Odanın köşesinde sessizce duran bir kişi dikkatimi çekmişti.

Ona döndüğümde bakışlarımız kısa bir süre kesişti.

Bir şey söylemedi.
Ben de bakışlarımı ondan çekip tekrar ekibe çevirdim.

Tam o sırada kapı açıldı.
Komutan içeri girdi.
Odadaki herkes sustu.

Kısa bir sessizlik oldu.

Gözlerimi odadaki kişilerden çekerek yavaşça komutana baktım.

Komutanın yüzündeki ifade oldukça ciddiydi.

O an anladım.

Bu görev, sandığımız kadar sıradan bir görev değildi.