8: Hisler

Yorgunlukla bir paletin üzerinde oturmuş hayatı sorgularken önüme bir çikolata uzatıldı. Buna hayır diyemezdim.

Çikolatayı alırken çikolatayı uzatan kişinin bileğinde, belli belirsiz olan ize baktım, sonra da bu bileğin sahibinin yüzüne. Murat'tı. Başımı hafif bir ağrı ele geçirirken yanımdaki Melike'ye de bir çikolata uzatıp kardeşinin yanına oturdu.

"Teşekkür ederim."

"Rica ederim. Seversin diye düşündüm, doğru mu?"

Seni mi? Evet... Sen bir gülünce, bir konuşunca nasıl seviyorum seni... Yeni tanışmış olabiliriz ama bu birkaç gün düşündüm ve sürenin bunun üzerinde sadece sevgiyi arttırmayı yönünde etkili olacağına karar verdim.

Cevabı geciktirdiğimi fark edip hızla, "Evet, severim." dedim.

Neyi seversin Yasemin?

Murat'ı ve verdiği çikolatayı. Hatta şu an çok yorgun olmasaydım o çikolatayı saklayabilirdim. Aslında saklasam bozulacak, en iyisi paketini saklamak.

***

Şu an gerçekten çok yorgundum ve eve gidip dinlemeliydim. Ama ben ne yapıyorum bilin bakalım?

Tabii ki Murat'ın çıkıp motoruyla gidişine arkadan bakmak için yaklaşık bir saattir beklemiyorum!? Tamam, bunun için bekliyorum. Ve Melike neden beklediğimizi sorguladı az önce. Neyseki geçiştirebilmiştim.

Murat da bir şey bekliyormuş gibi gitmek bilmiyordu! Beklemekten yorulmaya başladığımda -sanki hiç yorgun değilmişim gibi- yanlışlıkla Melike'ye "Abin ne zaman gider?" diye soracaktım. Neyseki böyle bir hataya düşmemiştim.

"Yasemin hadi gidelim!"

Bir de Melike'nin sızlanmaları vardı. Bir yandan kızı beklettiğim için pişmanım bir yandan konuşup durduğu için gıcık olmuştum.

"Sen abime mi bakıyorsun?"

"Ne!?" O kadar göz ucuyla bakmaya çalışmıştım! "Ne alaka? Ne yapayım ben senin abini?"

Aferin bana! Bu kadar abartı tepkiden sonra Melike kesin anladı.

"Eğer abime karşı hislerin vars-"

"Ya ne alaka?!"

"Dur sözümü kesme. Eğer abime karşı hisleri varsa benimle gönül rahatlığıyla paylaşabilirsin. Aranızı yaparım."

Düz bir ifadeyle Melike'ye bakarken hızlı cevap vermem gerektiğinin farkındaydım. Söylemeli miydim? Söylememeli mi? Belki yardımcı olabilirdi ama her şeyi mahvetme olasılığı kaçtı? Mahvolacak olan şey neydi? Murat bana mı bakıyordu?

Ne? Murat galiba gerçekten bana bakıyordu!

"Melike!"

Ah... Bana niye baksın ki! Tabii ki kardeşine bakıyordu! Bir an bana baktığını düşünmek heyecanlandırmıştı...

"Hemen geleceğim." diyerek yanımdan ayrıldı. Abisiyle bir şeyler konuştular, Murat gülümser gibi oldu. Sonra Murat motora giderken Melike yanıma geldi.

"Gidelim eve."

Eğer Murat gittikten sonra bunu söyleseydim anlayabilirdi. Bu yüzden biz şimdi yürümeye başlasak kaplumbağa hızımızla ilerlerken Murat'ın gidişini izleyebilirdim.

Kaskını gülümseyerek taktı. Montunu ve dizliklerini geçirip motoruna atladı. Anahtarı takıp çevirdi ve yanımızdan ilerleyerek geçti. Geçerken kornaya basmıştı. Melike de el salladı. Bir an ben de el sallayacaktım neredeyse. Belki bir gün olur...

***

Yarın

Market arabalarını toplarken müşterilere çarpmamak için dünyadaki bütün gayretin yarısını kullanmış olabilirim. Sırf tekrar gelmeyeyim diye on tane market arabasını sürmeye hatta köşeden çevirmeye çalışıyordum!

Biliyorum, çok zekiyim(!)

Az kalsın gazlı içeceklere çarpacakken son anda biri kurtardı. Murat'tı... Kahramanım benim...

"Teşekkür ederim..."

Belli belirsiz bir tebessümle başını eğip geçti yanımdan. Keşke bir kere baksaydı... Belki de bu arabaları yerine bıraktıktan sonra iş bahanesiyle bir şeyler sorardım ve kısa bir an bana bakmasını sağlardım.

Kendimi geçen günkü ürün soran kız gibi hissetsem de o benim yanımdan bile geçemezdi! Neden geçemezdi orasını şimdilik ben de çözemedim. Ama bu önemli değil!

Market arabalarını cam eşyaların yanından geçirirken on beş milyon kat daha dikkatli olarak yarım saatte geçirdikten sonra yerine bıraktım bütün arabaları ve neredeyse koşarak kasaların olduğu bölüme gittim.

Kasaya yaklaşırken yavaşladım, yerlere düşen bazı fişleri fark edince süpürgeyi alarak Murat'ın olduğu kasanın yanından başlayarak temizlemeye başladım.

"Babanın marketleri varken sen neden çalışıyorsun?"

Aslında az çok tahmin edebiliyorum. Melike, kendi emekleriyle kazanmaları gerektiği hakkında bir şeyler söylediğini söylemişti.

"Bu yaz Melike çalışacağı için beni de ikna etti, zaten pek yapacak bir şeyim yoktu. Ama ben babamın parasıyla geçinmiyorum, ben de ortağıyım marketin."

NE?! Bu çocuk beklediğimden fazlası dostum!

"Abi ekmekleri dizmeme yardım etsene..." Yalvarırcasına bakan Melike eminim bakışlarının komikliğinden habersizdi.

"Babama söyleyeceğim artık seni. En kolay işi bile yapmıyorsun."

"Bir kere de şu kardeşine acı ve yardım et."

"Anlaşmamız sonucunda alacağın şeyi unutma."

O şey her neyse onu hatırlayınca Melike'nin yüzünden ışıklar parlamaya başlamıştı. Hayal dünyasına kapılıp zıplayarak yanımızdan ayrıldı.

Murat yanımdan ayrılırken ben topladığım fişleri çöpe boşalttım. Niye gittin be Murat? Ne güzel ben seni izliyordum...

Onu izlerken sanki yeni bir detay görüyordum. Siyah saçları sol çapraza doğru kıvrılıyordu ve ensesine indikçe kısalıyordu. Beyaz denenilecek kadar açık tenine hem saçlarına hem de hemen göze çarpan yeşilin hangi tonu olduğunu bilmediğim ama beni içine çekip huzura kavuşturacakmış gibi hissettiğim gözlerine mükemmel uyum sağlıyordu.

Bir iç çekerken Melike zıplayarak geldi. Kasanın altına sakladığımız taburelerden çıkartıp önce kendi oturdu. Ben de ayakta kalmamak adına yanına geçtim.

Ayak seslerini duyunca müşteri gelip gelmediğini kontrol etmek için başımı çevirdim. İşte beklediğim insan geliyordu!

Büyük adımlarıyla yanımıza geldi ve durdu. Elindeki çikolatalı sütü Melike'ye verdi. Melike'nin, "Allah razı olsun abim." sözüne karşılık tebessümle başını eğdi. Sonra bana çilekli süt uzattı. Ve ben bunun şaşkınlığıyla kaldım. Güzel yüzüne bakarken neden almadığıma bakmak için çevirmiş olacak ki yeşil gözleriyle kesişti gözlerimiz. Gözlerini çekerken çilekli sütü biraz daha yakınlaştırdı ve ben salaklığımı anlayıp aldım. Fısıltı gibi bir sesle teşekkür edince sadece başını eğdi ve elinde kalan ayranla karşıdaki kasaya geçti. Taburenin yere sürtme sesinin ardından o da yerine yerleşti.

"Melike, müşteri gelirse söyle."

"Tamam."

Ardından sütünden içmeye devam etti. Bense hala şaşkındım. Salaklığımı şu anlık bir kenara bırakmıştım, Murat'ın nasıl en sevdiğim içeceği getirdiğini anlamaya çalışıyordum. Hepimize aynı şeyi getirse bir şey demezdim ama hepimize farklı şeyler getirmişti... Bu çarpışlarını hissettiğim kalbimi fazlasıyla heyecanlandırmıştı.

Belki hissetmişti?

Ve bir an saçma bile olsa mutlu olmamı istmeyen tarafımdan cevap gecikmiyor: Neden hissetsin? Sen kimsin?

Tebrik ediyoruz ve onu uğurlamak için tekmeyi basıyoruz. Şu an onunla uğraşamam. Sadece mutlu olacağım. Murat bana en sevdiğim içeceği getirdiği için mutlu olup bugünü böyle bitireceğim. Eğer canım isterse yarın nedenini veya saçma olup olmadığını düşünebilirim. Ama bugün olmadığı kesin!