7: Yorgunluk

Dün o kadar çok yorulmuştum ki eve zor gelmiştim. Melike taşımıştı desem yeridir yani. Aslında ev yakın olmasa gerçekten Melike'ye taşıtabilirdim kendimi...

Sisifos gibi dağın tepesine kaya yuvarlamış kadar yorgundum. Tek fark ben Sisifos'tan daha akıllıyım, o boş boş kayayı taşırken ben ekmek paramı kazanıyordum!

Harbi neden taşıyordu o kayayı acaba?

"Melike'den Yasemin'e. Eğer yemeğini yemezsen işe geç kalacağız."

Yorgunluktan elimi kıpırdayacak halim yoktu ama bugün enerjimin olabilmesi için yemem gerekiyordu.

"Bak iki gündür sofrayı ben hazırlıyorum, yarın senden mükemmel bir sofra bekliyorum."

Yorgun bakışlarımın üzerindeki kaşlarımı hayretle havalandırdım. O benden yemeye bir şeyler mi hazırlamamı istemişti? Ben, birkaç kere dışında yemek yaptığını hatırlamayan bana?

"İnan bunu hiç istemezsin."

Kaşlarını çattı. "Bana güzel tatlı yaptığın söylendi?"

Nasıl? Kim söylemiş olabilir? Kaşlarımı alnımın ortasında buluşturdum. "Kim söyledi?"

"Kuşlar. Dediler ki; senin canın tatlı çekmiş, bunu git Yasemin'e söyle, o mükemmel yapar."

"Sanırım o kuşlar senin kafanda kurduğun kuşlar. Çünkü mutfakla alakası olmayan birinden bunu beklemen delilik olur."

Çapkınca göz kırptı. "Ben zaten deliyim bebeğim!" dedi abartılı ve komik bir ses tonuyla. İkimiz de gülerken hızlıca yemeğimizi yiyip toparladık. En azından toparlama kısmını becerebiliyordum.

Giyinip saçımın da yarısını topladıktan sonra hazırdım. Melike de kısa sürede yanıma gelmişti ve beraber marketin önüne varmıştık. Arkadan bir motor sesi geldi ve durdu. Refleks olacak bakışlarımı çevirdim. Tam geri çekmiştim ki gördüğüm kişiye baktım. Bu... Murat'tı... Ve gerçekten çok... yakışıklı görünüyordu...

Az önce çıkardığı kaskını bıraktı ve üzerindeki montu çıkarttı. Ardından dizliklerini de çıkartıp motorun arkasındaki kısma yerleştirdi. Ve bunları yaparken benim için zaman yavaş çekime alınmıştı.

Bizim olduğumuz yere ilerlerken gözü bana çarptı. Bir an gülümser gibi oldu sandım ama bakışlarını yanıma çekti.

Hadi ama, ne güzel bakışıyorduk bakışlarının hedefi neden değişti?

Bakışlarının hedefini merak ettiğim için baktığı yere çevirdim gözlerimi. Kardeşine bakıyormuş...

Bir anahtar sesi geldiğinde bize doğru havalanan bir anahtar gördüm. Melike anahtarı havada kapıp markete yöneldi ve kapının kilidini açtı. Açarken bir şey söyledi ama anlamadım. Önce kendi girdi, sonra ben ve en son Murat.

"Ya Rabbim, bol kazançlar nasip eyle, bol paracıklar! Ama babam bana da versin o paraları!"

Kendi duyacağım kadar kıkırdayarak nasıl sadece bir gün çalıştığıma şaşırdığım işime koyuldum. Bence bir gün az bir süreydi, ne kadar hissettirdiğini söyleyemem ama bir gün değildi. Kesinlikle değildi... Çok daha fazla çalışmışım gibi hissediyordum...

***

Depoya kaçıp beş dakika dinlenmeye karar vermiştim ki arkamdan birinin geldiğini duydum. En iyisi tuvalete kaçmak!

Elimi, yüzümü yıkayıp saçımı düzelttim. Güzel olduğum kanaatine varıp çıktım. Oturamamıştım ama en azından biraz yavaşlamış ve dinlemiştim.

Depodan çıkan Murat'ı gördüğümde ayaklarım bana fikrimi sormadan hızlanmışlardı. Bunlar bana sormadan nasıl böyle kararlar alabiliyor?

Saçma şeyler yapmamak için kendimi uyardım ve depodan çıktım. Murat'ın buraya dönme ihtimaline karşı onu takip ettiğimi sanmasın diye kolyemi düzeltir gibi yaptım. Sevimli güneşe bakıp birbirine karışmış zincirleri düzelttim. Murat'a gözüm bir salisaliğine kayınca bana tebessümle baktığını sandım ama bir salise sonra tekrar ona baktığımda önündeki rafla ilgileniyordu.

Ben hayal görmeye mi başladım yoksa bu çocuk jet hızında göz kaçırma şampiyonu mu? Bence birinci seçenek daha olası. Bana bakması için bir neden yoktu ve de inandığı şeyler bunu yasaklıyordu. Kesinlikle hayal görmüştüm. Beynime kızıp kasaların olduğu bölüme ilerledim. Belki bugün kasaya alışırdım ve en azından sabit bir yerde iş yapardım biraz olsun.

***

Çok yorucu ve yoğun bir gündü... Kesinlikle özet için iyi ama durumumu anlatmak için eksik kalırdı bu cümle. Sanırım bugün herkes markete çıkalım diye anlaşmıştı, yoksa bu yoğunluğun açıklaması olamaz!

Melike bunun ortalama bir yoğunluk olduğunu söylese de inanmak istemedim. Zaten düşünecek kafam da kalmamıştı. Beynim sadece hayati fonksiyonlarımı devam ettirebilmek ve bunu en kolay, kısa yoldan yapabilmek için çalışıyordu. Tıpkı şimdi yavaş yürüyüp Melike'nin kapıya önce varıp kapıyı açma gücünü onun harcamasını planladığım gibi...

"Bugün yemek yapmazsan aç kalmaya razıyım..." Belki biraz acıtasyon işe yarardı...

"Ne diye hep yemekleri ben yapıyorum? Anamın evinde bu kadar yemek yapmadım ben!" İkna etmek için her yolu yapabilirdim şu an, beni yormayacak şekilde tabii ki...

"Bana acımaya ne dersin? Kılımı kıpırdatamayacağım ve yemek yapsam da emin ol leziz olmayacak."

Kapının kilidini açıp içeri girerken düşünceliydi. Sonra dünyanın en harika fikrini bulmuş gibi yorgun yüzü güldü ve gözleri ışıldadı.

"Annemden bize biraz yemek ayırmasın isterim ve abim bize getirir belki!"

Gerçekten güzel bir fikirdi. Sadece annesinin kabul etmeyeceğinden korktum.

"Annen kabul eder mi?"

"İnşallah. Ve İnşallah güzel bir yemek vardır... Yani annemin yemekleri her daim güzeldir de sevdiğim yemekler olsun."

Ben lavaboya ilerlerken Melike telefonunu kulağına yaslamıştı. Karnım gerçekten kazınıyordu ve sanırım yemek ayırt edecek durumda değildim. Bir de telefonumu açmayı düşünüyordum. Emin değildim ama çok geciktirmek istemiyordum.

Üzerimi hızla değiştirip kendimi yatağa, daha doğrusu yatağa çevrilmiş koltuğa kendimi bıraktım. Bütün eklemlerim, kaslarım sızım sızım ağrıyordu ve birazdan ağlamaya bile başlayabilirlerdi.

"Harika haber! Annem dolma ve pilav yapmış, abimle birazdan gönderecekmiş!"

Yaşasın! Yemeğimiz ayağımıza gelecek, aç kalmayacağız!

Melike'nin sevinç nidaları holden buraya kadar geliyordu. Eğer yorgun olmasam ben de bu nidaları atabilirdim. Sanırım Melike alışkın bu yorgunluğa. Ben ise hiç alışkın değildim, aslında moda tasarım okurken de çok yorulduğum günler olmuştu ama en azından oturduğum zamanlar oluyordu.

Yemeklerimiz gelene kadar telefonumu açıp gelen bildirimlerde mücadele edebilirdim. Gözlerimi kapatıp güç tuşuna basılı tuttum. Ufak bir titreşimden sonra bir saniye gözümü açıp ekrana baktıktan sonra tekrar kapattım. Kolum bu ağırlığı daha fazla kaldıramayacağının sinyallerini yollayınca yanıma bırakıp açılması için sabrettim.

Bildirim seslerinin gelmeye başlamasıyla kulağım buna katlanamayacağını bildirirken sessize alıp biraz daha beklemeye başladım. Tam dalacak gibi olduğumda Melike'nin ayak sesleriyle gözlerimi aralayıp telefonumu aldım elime. Daha fazla bildirim gelmediğini anlayınca önemsiz uygulama bildirimlerinden başlayarak ilerledim. Çoğunu eledikten sonra geriye annemden ve babamdan olan birçok arama dışında birkaç arkadaşımdan birer arama kalmıştı. Bir de mesajlar vardı.

İki arkadaşım iyi olup olmadığımı ve mesajlarına dönmeyince merak ettiklerimi yazmışlardı. Annemlerin onlara yanlarında olup olmadığımı sorduklarını da eklemişlerdi. İyi olup biraz kafa dinlemek için uzaklaştığımı yazdıktan sonra annemin mesajlarını açtım.

Geri dönmem için ricalar, gizliden tehditler ve kendimi çaresiz hissetmem için mesajlar vardı ama sonunda bugün sabah atılmış bir mesaj dikkatimi çekmişti. Annem, ne istersem onu yapmamı ama destek olmayacaklarını, sadece yerimi bilmek ve merak ettiği için ziyaret etmek istediğini yazmıştı.

Babamdan da beni merak ettiğini yazan mesajlar vardı. Kararsızlıkla annemi aramak için telefona tıklayacakken babamı aradım. Sakin biriyle konuşmak daha iyi olabilirdi. Her ne kadar annem sakinleşmiş ve kabullenmiş gibi mesajlar atsa da birden parlama riski vardı.

"Alo? Kızım! Çok merak ettik seni!" Telaşlı sesine karşı biraz pişman olmuştum. Belki de dün açmalıydım telefonu.

"Özür dilerim. Kendimi fazla baskı altında hissedince bu gidişimden sonra geri dönmem için arayacağınızı bildiğimden kapattım telefonu."

"Evet, biraz fazla üzerine gitmiş olabiliriz... Kızım, lütfen geri dön. Bundan sonra istemediğin hiçbir şeyi yapmayacağız. Sadece annen seni hala küçük bebeği olarak görüyor."

"Hayır baba. Annem yine aynı şeyleri yapacak biliyorum. Artık kendi ayaklarımın üzerinde durup, düşeceksem de kalkmayı kendim öğrenmek istiyorum."

"Peki. En azından bize kaldığın yerin adresini at, seni görüp iyi olduğuna emin olalım. Ama yine de dönmek istersen biliyorsun, gelebilirsin. Annenle de dün konuştum."

"Bu sıralar olmaz. Çalışmaya başladım. Ama müsait olduğumda haber veririm."

"Pekala. Kendine dikkat et."

"Görüşürüz."

"Görüşürüz."

Beklediğim kadar kötü bir telefon konuşması olmamıştı. Mutluydum.

Kapı zili çalınca Melike koşarak odadan fırladı. Kız resmen ışık hızına ulaştı!

"AABİİ!" Bu sevincimiz niyeyse abisine değil de yemeklere gibi gelmişti.

"Al bakalım. Mis gibi kokuyor yolda yememek için zor dayandım."

"Çok sağ ol. Allah razı olsun."

Ben yerimden kalkarken konuşmalar kesildi ama kapı kapanmamıştı. Sonra fısıldadıklarını anladım. Belki özel bir şey konuşuyorlardır diye çıkmadım. Aslında Murat'ı tesadüfen görmeyi planlamıştım. Tesadüfen...