4: Kendi Ayakların Üzerinde Durmak

Selman aleykümmmm hoş geldinizzzz

Şimdik baktım da bu uygualamda pek yorumlayan oynayan yok😔 üzdü

Hayırlı okumalarr
_____________

Sabah erken kalkmanın verdiği enerji hala devam ediyordu. Üzerimi rahat edeceğim kıyafetlerle değiştirip aşağı hoplaya zıplaya indim.

"Günaydın!"

Koltukta telefona bakan ailem de bana aynı karşılığı verdikten sonra mutfağa doğru yol aldım. Gelen mis kokularla gözlerimi kapattım ve kokunun içime işlemesine izin verdim.

"Bunlar nasıl güzel kokular?! Kız sen nasıl her seferinde mükemmel yemekler yapıp beni etkilemeyi başarıyorsun?" Yanına yaklaşıp kolumu omzuna koydum. "Yoksa beni bunlarla etkileyip oğluna mı almaya çalışıyorsun?"

"Ay ne diyorsun kız! Tövbe tövbe! Seni nasıl oğluma alayım?"

"Yoksa sen beni beğenmiyor musun?" Sahte göz yaşlarımı sildim.

"Ondan değil kız. Benim oğlan senden çok büyük, hem-"

"Burçin hazır değil mi hala?"

Annemin gelişiyle Burçin Ablayı rahat bırakıp buzdolabını açarak şişemi aldım ve soğuk suyu kafama diktim. Sonra doldurmadan küçük şişemi dolaba koydum.

"Az kaldı, on dakikaya hazır olur."

Annem başıyla onayladıktan sonra bahçeye açılan kapıya yöneldi ve oradan ilerleyip sabah sporunu yapmaya başladı.

Ben de bu on dakika boyunca masadaki yerimde bekledim. Masa hazır olunca herkes toplandı ve kahvaltımıza başladık.

"Bugün bizimle şirkete gelmek ister misin?" Bu soruyu sorduranın annem olduğu aşikardı.

"Biraz dinlenmek istiyorum."

"Peki."

Masada sessizlik sürerken konuyu nasıl açmam gerektiğini düşündüm.

"Arabamın anahtarları nerede biliyor musunuz?" Dün dalgın olduğum için anahtarı verdiler mi, verdilerse de nereye koydum hatırlamıyordum.

"Bende."

"Yemekten sonra alabilir miyim?" Neden soru sorduğumu ben de sorguladım. Nezaket diyerek bu soruyu da kafamdan uğurladım.

"Hayır. Eğer bir yere gitmek istiyorsan seni götürüp getirmesi için birini ayarlayabiliriz." Nasıl yani?!

"Neden!?" Sesimdeki sinire engel olamamıştım. Üniversiteyi bitirmiş artık evlenme yaşına gelmiş bir kızı hala yönetiyorlardı! Şaka gibi!

"Dünkü olaydan sonra tek başına dışarıya çıkmanı istemiyorum."

"Anne, bir kere oldu! Kaç yaşında insanım, arkamda korumayla mı dolaşacağım?” Babama döndüm. “Baba sen neden bunlara ses çıkarmıyorsun? Ne istiyorsunuz ya, elinizden tutup yanınızda mı gezeyim?!"

Gözlerim dolmaya başlamıştı. Ama şu an durmalıydılar, ellerimin titremesini de saklamaya ihtiyaç duymadım bu sefer, halbuki genelde nasıl saklayacağımı şaşırırdım.

Babam üzgün gözleriyle ne diyeceğini düşünür gibi bekledi, annemse ağzındakini yutmak için çayından bir yudum aldı.

"Hepsi senin iyiliğin için tatlım." Mükemmel bir baba açıklaması!

"Koruma değil, sadece yanında bir arkadaş gibi düşün."

Aç midemi boşverip yerimden kalktım. Odamdaki lavaboda ellerimi yıkayıp havluya hızlıca yarım yamaklak silip pencerenin önüne geçtim.

Bir iyi anlaşsak, on kötü anlaşıyoruz resmen. Asla bir adım atmıyorlar beni anlamak için. Ben hep bir adım atmıştım ama o adımlar beni onlara hapsetmişti. Onlar da benim tek başıma bir şey yapamayacağımı sanıyordu. Kendimi gösterecektim. Bu sefer kimseye bir adım atmayacağım, sadece kendime atacağım o adımı, kendi yolumu çizip bu baskıdan kurtulacağım…