6: İlk Gün

"Ellerine sağlık, mis gibi olmuş."

Afiyetle bir çatal daha sucuklu yumurta aldım. Hayatımda bu kadar güzel bir kahvaltı yaptığımı hatırlamıyorum!

Yumurtayı yapmadan önce Melike öyle övdü ki, yok şöyle güzel olacak, böyle güzel olacak... merakla bekledim. Ve kesinlikle dediği kadar vardı! Sarıları o kadar canlı ama tam istediğim gibi de pişmişti ki kendimi durdurmasam Melike'ye yemeye bir şey kalmayacaktı!

"Yemeği ben yaptığıma göre..." Masum bakışlarını gönderip devam etti. "Sen sofrayı toplarsın değil mi?"

Ağzım tıka basa doluyken gülmeye çalıştım ama başarabildiğimi sanmıyorum. Başımı sallayınca sevinçle ellerini birleştirdi. Çayından bir yudum aldı.

"Ben kahvaltıdan sonra biraz dolaşacağım."

Yine başımla onayladım.

"Gelmek ister misin?"

Ağzımdaki kalan lokmayı yutup cevapladım.

"Biraz dinlensem iyi olur, biraz başım ağrıyor. Bir de eşyalarımı koyabileceğim bir yer var mı diye bakarım, ona göre yerleştiririm."

Çatalıyla peynir alırken başını salladı. Sonra Melike'nin buraya çanta getirmediğin fark ettim.

"Sen eşyalarını getirmeyecek misin?"

"İşlerimi hallettikten sonra getireceğim."

Başımı tekrar sallarken ne işi olduğunu merak eden tarafıma kızıp, bunun beni ilgilendirmediğini söyledim. Ama onun çok umrunda değil gibiydi, hala merak ediyordum.

"Nereye gideceksin?" Ağzımdan kaçırdığıma inanamıyorum!

"Merakıma engel olamadım, istemezsen söylemeyebilirsin." diyerek toparlamaya çalıştım. Zincire de vuramıyorum ki şu merakımı!

Kısa ama güçlü bir kıkırdamadan sonra başını önemsiz bir şeymiş gibi salladı. "Sorun değil. Abimle buluşacağım."

Ekmeği bandıktan sonra imalı bir gülümseme ele geçirdi yüzünü ama neyin imasını anlamadım.

"Sen de gelmek ister misin?" Şimdi anladım, beni abisine mi ayarlamaya çalışıyor bu kız?

"Açık konuş, ben açık konuşmayı severim. Abine mi ayarlamaya çalışıyorsun beni?"

Kısa bir kahkahadan sonra başını hafif yana yatırdı ve omuzlarını havalandırdı. "Ne anlıyorsan."

Tavadaki son lokmayı ağzına atıp ekmekten de bir küçük ısırık aldı ve çayını dikip tekte bitirdi.

"Ben çıkıyorum."

"Görüşürüz."

"Görüşürüz."

***

Melike'den

Telefonumu alıp bahçe kapısından çıktım. Tam abimi arayacakken evin yanındaki çöpün orada, bahçeyi gözetlerken buldum onu. Sırıtmamı engellemeden yanına gittim.

"Aşk kuşu!"

Yasemin'i izlemeye öyle bir dalmış olmalı ki korkuyla yerinden sıçradı desem yeridir.

"Bence görevimin ilkini tamamladım. Kask almaya gidiyor muyuz?"

Başını salladı. Ellerini cebine koyup son kez Yasemin'e baktı.

"Nasıl? Beğendi mi? Tepkisi ne oldu? Ya da dikkat çekici bir şey söyledi mi?"

Koluna girdiğimde motora doğru ilerledik.

"Beğendi, benim sucuklu yumurtama bayıldı hatta." Bunu kast etmediğini biliyordum ama bu detayı vermesem olmazdı.

"Dikkat çekici bir şey söylemedi, normaldi. Sadece biraz başı ağrıyormuş, dinlenecekmiş."

Abimin uzattığı kaskı alıp taktım. Abim de kaskı taktı ve ikimizde sırayla motora bindik.

Ya Rabbim bana da nasip et... On sekiz olduğum gibi NMAX ve kaliteli ekipman nasip et Rabbim. Hatta niye küçük düşünüyorum ki? Allah'ım XMAX nasip et! Yalvarırım Allah'ım!

Motor çalışıp ilerlemeye başladığımızda sesini dinlerken kendimden geçtim resmen...

Kısa sürede bana kask alacağımız yere gelmiştik. Bunu kendimden geçerek dinlediğim motor susup park edilince fark etmiştim.

***

"Nasıl? Ne demek benim bu haftaki tatil hakkım bugüne geçti?"

Gerçekten şaka gibi! Abim bana 'Yasemin'i getir bugün tatil yaparsın.' demeseydi en azından bugün çalışır, tatil günümde gezerdim!

"Ben belirlemedim bunu. Babamla konuş."

"Ekipmanımı da alsan, çalışmama gerek kalmaz." dedim sinirle. Kaşlarımı çatıp yüzümü sağıma çevirdim.

"Kızım motor alıyorum daha ne istiyorsun? Ekipmanı da bir ay çalışıp al."

Abimle olan anlaşmamız sonucunda ben yengemle uğraşacaktım yani abime yardımcı olacaktım ve o da bana motor alacaktı. Ekipmanı alması için ne kadar ısrar etsem de ikna olmamıştı. Babamdan istesem de 'kendin çalış kendin al' diyordu! Parayı kazanmanın zorluğunu görmeliymişim! İyi de ben YKS'den çıkmış biriyim, bırakın da yazın dinleneyim!

"Bir de ehliyet var! Ben hangi birine para yetiştireceğim?" Oturduğum yerde sinirden köpürmüştüm.

"Durumuma bağlı olarak, bak kesin demiyorum, eğer sana destek olabilecek olursam ehliyet paranın bir kısmını veririm. Ama hepsi değil."

"Yüzde doksan dokuzunu versen yeter." dedim sevimli sevimli.

Bir nefes verip, "Melikee!" dedi uyarırcasına. Tamam, bugünlük daha fazla üzerine gitmeyeyim yoksa motordan da vazgeçebilir.

"Hadi ben seni eve bırakayım."

"Önce bize götür, eşyalarımı almam lazım. Ha bu arada Yasemin'i daha yakından gözetlemek istersen, su içmeye diye gel."

Tek yanak sırıtıp, gururlu bir abi gibi baktı. Tabii, kardeşi kim!

Elini uzatıp bir yanağımı sıktı. "Aferin lan. Zeki kardeşim benim!"

Yanağımı elinden kurtarıp gülümsedim. Yeni aldığım, kendi paramla aldığım kaskımı taktım ve abim de kaskını takınca yola çıktık.

Eve uğrayıp eşyalarımı toparladıktan sonra annemle kısa bir özlem giderme seansı yaptık ve tekrar motora atladık.

Kapının önüne gelince abimin gözleri hemen Yasemin'i aradı. Daha fazla bekletmemek adına bahçe kapısını aralayıp içeri girdim, peşimden de abim girip kapıyı kapattı. Kaskımı istemesem de çıkarttım, Yasemin, benim olduğumu görmezse kapıyı açmayabilirdi. Anahtarım olmadığı için kapıyı çalıp beklemek mecburiyetindeydik.

Kapıyı tıklayıp on saniye kadar bekledik. Kapı açılırken Yasemin güler yüzle geri çekildi.

"Hoş geldin."

Sonra gözleri arkama kaydı. Abime baktığımda, başını eğmiş ensesini kaşıyordu.

"Abim susamış da." diyerek açıkladım. Ayakkabılarımı çıkartıp eşyalarımı da kapının yanına bıraktıktan sonra mutfağa gittim. Su doldururken gözümü arada onlara çeviriyordum. Ve Yasemin abimi inceliyordu. Vay be, bu kız da abayı yakmış harbi!

Gülümsememi zor zapt ederek abime suyu verdim. Yasemin de içeri geçti.

***

Ertesi sabah

Yasemin'den

Yatağımdan huzurla kalktım. Bugün markette çalışmaya başlayacaktım. İlk defa bir işte çalışacaktım! Ailemin baskısı yoktu! Kendim seçtiğim bir iş!

Tamam zorunlu bir seçimdi ama yine de kendim seçmiştim. Aile demişken muhtemelen annemler beni birçok kez aramıştı. Bunu tahmin ettiğim için telefonumu kapatmıştım. Bugün belki açardım.

Merakta bırakmadığım için rahattım çünkü yatağımın üzerine bir mektup bırakmıştım. Bu baskıdan sıkıldığımı, güzellikle, kendi ayaklarımın üzerinde durmak istediğimi, karşı çıkmaları nedeniyle bu yola başvurduğum açıklamıştım. Nerede ve nasıl bir hayata başladığımı bilmiyorlardı. Sadece sakin olmalarını ve bir süre sonra benim onlara ulaşacağımı yazmıştım.

Açıp açmamaya kararsız kaldığım telefonumu alıp doğruldum. Elimde birkaç kez çevirdikten sonra şu an hazır olmadığım kanaatine vardım. Gelen mesajlar veya aramalara geri dönmek gözümde büyüyordu.

Telefonu koltuğa fırlatıp lavaboya gittim. Elimi yüzümü yıkayıp saçlarımı taradım. Bir tokayla gelişi güzel tutturduktan sonra mutfağa adımladım. Büyük bir bardak suyu içerken kendimi oturur vaziyette buldum. Bu davranışımı biraz garipsedim, normalde hemen suyu içip bırakayım diye düşünürdüm, biraz üşengeç biriyim.

Boşvererek Melike'ye bakmaya karar verdim. Kaldığımız odada yoktu, lavabodan çıktıktan sonra gelmemişti ve şimdi mutfakta da yoktu. Sanırım bahçedeydi.

Yıldızlı pijamalarıma bir bakış attım. Gerçekten bunlarla bahçeye çıkacak mıyım, sorgulamasından sonra umursamaz tarafım onayladı ve onu dinleyip kapıyı açtım. Tam kapı kapanmadan durduracaktım ki çok geç olmuştu... Eğer Melike anahtar almadıysa... kapıda kaldık... Hem de yıldızlı pijamalarımla!

Neyse, tek sorun bu değildi; bugün çalışmaya başlayacaktım ve henüz kahvaltı bile yapmamıştım, hiçbir şekilde hazır değildim!

"Melike..."

Etraftaki insanları rahatsız etmemek için fazla bağırmıyordum. Ayakkabılarımın arkasına basarak son basamağı da indim. Dün kahvaltı yaptığımız yan kısma döndüğümde Melike'yi gördüm ama biraz garip... Gözlerini kocaman açmıştı, bir parmağı yüzündeki küçük sivilcelerle oynarken bir yandan dudağını kemiriyordu. Bir dizini de kendine çekmiş biçimde oturuyordu sandalyede ve kitap okuyordu.

"Melike?"

"Ay dur!" dedi sanki bir şeyden korkar gibi.

"Üstün zekalı sen bunu anlamadın mı?!" Kısık sesle söylediklerini bana söylemediğini anlamıştım. Parmağını hızla kitaba koyup bana döndü. "Eğer acil değilse şu heyecanlı kısmı bitirince konuşsak olur mu?"

"Olur, olur. Ben buralardayım."

Başını sallarken gözleri teşekkür eder gibi bakıyordu. Yine eski halini aldığında bahçenin ön kısmına ilerledim ve yaseminleri kokladım. Adımı ve çiçeğini seviyordum. Kokusu da görüntüsü de hoştu. Elimi üzerlerinde gezindirerek ilerledim. Sabahın ferahlığı ve bu koku karışarak beynimi sıfırlanmış gibi tertemiz yapıyordu sanki. Her sabaha böyle başlamak gerçekten güzel bir rutin olurdu. Eğer bir sorun çıkmazsa umuyorum ki rutinim bu olacaktı...

Bahçe kapısı ile evin önündeki geniş yeri birleştiren bir adımlık kısımdan ilerlerken yerdeki çileklere gözüm kaydı. Hele bir tanesi öyle büyük öyle kırmızıydı ki beni, yemem için çağırıyordu...

"İstersen yiyebilirsin."

Ne zaman birleştirdiğimi hatırlamadığım kollarım bir anlık korkuyla ayrılır gibi olmuştu ama arkamı dönerken hiç bozulmamış gibi duruyordu.

"Harika olur!" Neşeyle çiçeklerin arasına girdim ve birkaç tane kopardım. "Sen de ister misin?"

"Birkaç taneye hayır demem."

Ona yakın çilek topladıktan sonra elimde zar zor tuttuğum için hemen Melike'ye uzattım. Yarısını alıp çekilirken eve ilerledik. Merdivenlerde, bir çileği neredeyse düşünüyordum ki son anda kurtardım. İçeriye girip mutfağa ilerlerken Melike kapıyı kapattı.

"Keşke sen de yıkasaydın." demeden edemedim Melikenin bir çileği çoktan yemeğe başladığını görünce. Yıkamadan hiçbir şeyi yiyemezdim.

"Elimle sildim bir şey olmaz." Sesinin bir miktar boğuk gelmesinden ağzında bir parça çilek olduğu anlaşılıyordu.

Sonra bir şey fark ettim, çilekler o kadar dalmıştım ki Melike'ye anahtarın var mı diye sormamıştım ama eve girdiğimize göre varmış.

"Kahvaltımızı yapıp çıkalım yoksa geç kalacağız." diyen Melike'yi mutfaktan seslenerek onayladım. Masaya gerekli malzemeleri çıkarmaya başladım, bugün bahçeye taşımakla uğraşmasak iyi olacaktı.

***

"Ben korkuyorum."

"Sen merak etme. Ben her şeyi anlatırım, bilemediğin yer olursa da sorarsın. Ayrıca yapacağın şey mal taşımak veya yardımcı olmak. Bilmediğim bir ürünün yerini sorarlarsa bana seslenirsin, bu kadar."

Karşımda kollarını birleştirmiş rahat rahat takılan Melike'ye başımı salladım. Tamam, biraz rahatlamıştım ama hala ufaktan bir korku vardı içimde.

"Murat Bey..." Melike'nin bunu uzatarak ve abartılı gülümsemeyle kime söylediğine baktım.

"Hoş geldiniz." Abisiydi.

Demek adı Murat'mış... Çok yakışıyor ismi.

Bir saniye ben neden fark etmeden minik de olsa tek yanak güldüm!? Toparla kendini Yasemin! Salak şeyler yapmayı kes!

"Hoş bulduk Melike Hanım. Bugün mal gelecek, kaslı kollarınız hazırdır umarım."

Gözlerimi ilk başta hiç Murat'a çevirmesem de sonra normal bir konuşmayı izliyormuşum gibi baktım abi kardeşe.

Zaten normal bir konuşmayı izliyorum?

Melike sahte bir ağlamayla arkasını döndü ve rafa yavaş bir yumruk attı. "Olmaaaz..."

Murat omzuna yumuşakça birkaç defa vurup yanımızdan geçti. Bana neden günaydın veya başka bir şey demediğini sorgularken daha tanışmadığımızdan dolayı olduğunu düşündüm. Ama bu sefer beynim yeni bir soru çıkarttı ortaya, neden tanışmadı?

Sevgili beynim, lütfen sus. Kısa ve net, sus.

Bugün beynimle uğraşmak istemiyordum. Ailemden dolayı zaten stresliydim, başka bir şeyle uğraşıp başımın ağrısını daha fazla arttırmak istemiyorum, hem de hiç!

"Gel bari ben sana kasa açmayı, ürün iptalini öğreteyim."

"Tamam."

Annesini takip eden ördek yavrusu gibi Melike'nin peşine takıldım.

Lütfen bugün kolay ve güzel geçsin...

***

Sabah markette dört çalışandık ve üçü kızdı. Biri de deneyimsiz olduğu için kasada duramıyordu -bunun ben olduğumu söylememe gerek yok sanırım-. Dört kişinin işlere dağılımını şöyle planlamıştık; adını unuttuğum kız kasada duracaktı, sabah olduğu için fazla yoğunluk yoktu; ben, Melike ve Murat taşıma kısmını yapacaktık. Murat, genel olarak bize yardımcı olacakmış zaten. Ağır olan şeyleri asla bize taşıtmayacağını az önce Melike söyledi. İtiraf etmeliyim ki etkilendim. Nedenini bilmiyorum, sanırım bu çocuktan hoşlanmaya başlıyordum. Bu kadar kısa sürede mi, diyen beynime hak vermekten başka yapabildiğim bir şey yoktu.

Bundan sonrasında öğlene kadar malları taşıyıp yerleştirme, biten ürünleri bulup depodan getirme, küçük temizlikler dışında bir şey yapmamıştık. Diğer vardiyada çalışanlar gelince biz yemek yemek için molamıza çıkmıştık. Melike namaz kılmaya gideceklerini söylemişti. Tek kalmamak için peşlerinden gelmek istediğimi söyledim. Kabul edince ilerleyip 'Mescid' yazan bir yere girdik. Beklemediğim şekilde büyüktü. Marketlerde böyle yerler var mı diye sorgularken Melike, sağ olsun açıklamıştı. Babası, Allah'ım bu mescidi boş bırakma, diye dua etmiş ve mescid sayesinde dükkana bereket geleceğine inanıyormuş. Güzel bir inanç aslında.

Mescide hem dükkandan hem dışarıdan giriş imkanı vardı. Yerdeki halılar hayatımda gördüğüm en rahat halılar olabilirdi. Ayrıca çok bakımlı bir yerdi.

İşlerimize geri döndüğümüzde Melike kasaya geçmişti, bense ürün yerleştiriyordum. Arkamdan da Murat geldi ve arkamdaki rafa meyve sularını yerleştirmeye başladı. Birkaç kez gözüm ona kaydığında insanları gözetlemenin kötü bir davranış olduğunu kendime hatırlatıp sadece önümdeki işe odaklandım. Odaklandım ama içimdeki hisler durmuyordu. Kendime itiraf etmekten neden bu kadar çekindiğimi bilmediğim düşünceler beni rahat bırakacağa benzemiyordu.

Yanımdaki arabadan ürünleri alırken benim gibi yanındaki arabadan ürün almak için eğilmiş Murat'la gözgöze geldik. Gözlerini hemen kaçırsa da ben bir saniye donup kalmıştım. Hatta kalbim teklemiş olabilirdi.

Gözleri... Gözleri çok güzel...

Yeşilin hangi tonu olduğunu bilmiyorum ama en sevdiğim renk sarıya eş değer bir sevgi duymuştum bu renge. Öyle ki gözleirni çektiğinde bir an boşlukta hissetmiştim kendimi.

Tamam, neden bu hislerden kaçmaya çalıştığımı buldum. Bu kadar hızlı bir şekilde birinden etkilenmek saçmaydı ve bunu engellemek için kaçıyordum. Sanırım kaçmaya çalıştıkça daha çok görünür hale geliyordu. Ve aslında bu düşünceleri kabul etmiş olmalıyım ki onlardan kaçıyordum.

Yanımıza doğru ilerleyen müşteriye gayri ihtiyari gözüm kaydı. Önüme dönerken kızın Murat'ın tam önünden bir meyve suyu aldığını gördüm. Evet, başka bir yer kalmamış gibi tam olarak Murat'ın dibinden aldı meyve suyunu!

Murat'ın hemen geri çekilmesi ve gözlerini kıza hiç çevirmemesi beni biraz rahatlatsa da kız gitmemişti. Ne diye duruyorsun acaba, gitsene!

"Makarnalar ne tarafta acaba?"

Elimdeki çikolatalı sütü hırsla koyarken dengesini kaybedip düştü, sinirlerim gibi! Ben makarnayı sana bir güzel gösterirdim de, neyse!

"Buradan düz ilerleyin, sağ tarafta."

Ters bakışlarıma hakim olamayıp kıza baktım. Gitmemişti! Buraya yerleşmek ister misin?! Seni gömerek ömür boyu burada kalmanı sağlayabilirim!

Ne diyorum ben ya! Nasıl bu kadar hızlı kaptırdım kendimi ve ben şiddet yanlısı değilim ki?! Bana neler oluyor!?

"Hep bu markette misiniz? Yani başka şubelere gidiyor musunuz?"

Yuh! Numarasını direkt versin mi?! Aman aman, olmasın öyle bir şey!

"Neden sordunuz?"

"Ben de çalışmayı düşünüyorum da." Küllahım şurada, anlatırsın ona. Senin o ses tonundan ve burada kalmak için bahane üretmenden gayet iyi anladım ben sebebini...

Sütü sertçe rafa koyarken biraz daha sessiz olmam gerektiğini anladım. Neyse ki pek duymamıştım ses. Ama o kızın da bir şeyler anlayıp gitmesi gerekiyordu buradan!

"Çalışan aramıyoruz şu an."

"Yine de müdürünüzle bir konuşsanız. Çok çalışkanımdır, iş bulmam lazım acil."

Sesli ve bıkkın bir nefes verdiğinde Murat'la aynı duyguları paylaşıyordum.

"Sormaya gerek yok, biliyorum. Şimdi müsaade ederseniz işimi yapmalıyım."

Kıza baktığımda suratı asılmıştı. Elimde olmadan küçük bir tebessümle gülümsedim. Kız bunu görünce bana sinirle baktı. Önüme dönüp gülümsememi bastırmaya çalıştım.

"Kolay gelsin."

Kız ayaklarını yere vura vura ilerlerken ben gülümsememi büyüttüm. Sonra dışarıda olduğumu hatırlayıp normal bir yüz ifadesinden büründüm. Bir anlık Murat'a bakınca onun da güldüğünü gördüm.

Bu neye gülüyordu şimdi?! Bana mı diyeceğim benim neyime gülecek? Kıza desem, kızdan rahatsız olmuş gibiydi. Belki de sadece aklına komik bir şey gelmiştir. Benim de arada olur, hatta geçen gün sokakta aklıma; küçükken en sevdiğim ve doğum günümde alınmış kelebekli tacı akşama kadar ağlayarak aradıktan sonra akşam dişlerimi fırçalarken ayna sayesinde kafamda görmemle sinirden ağlamaya devam ettiğim zaman gelmişti. Annemlerde sormuştu neye ağladığımı ama üzülürlerse diye söylememiştim. Aslında ne alaka, yenisini alırlar söylesem ama küçüklük işte.

"Selam canım."

Melike'nin sırtıma yumuşak ama aniden vurarak gelmesiyle elime aldığım üç tane süt düştü. Dudaklarımı bastırıp dik dik baktıktan sonra eğilip sütleri aldım. Bu sırada Murat'a bakma fırsatımı kullandım ve Melike'ye birkaç saniye dik dik baktığını gördüm. Tabii bundan Melike'nin haberi yoktu.

"Bu kadar korkacağını düşünmemiştim. Ama alışsan iyi edersin, enerjik girişlerim benim rutinimdir."

Örtüsünün kenarını gururla kıvırır gibi yaptı.

"Sen yine de sakin gel yanıma."

"Unutmazsam." İnşallah unutmazsın, yoksa bol bol korkulu günler bekliyor beni.