3: Kaçış Planı

Obuaxxxxx bölüm 3000 kelimeymişşş

Ay Selamün Aleyküm gençlik selam vermyi unuttum şaşkınlıktan slslsl

Normalde sınır dolmadan atmayacaktım ama biriciğim okusan ben de onun yorumalrını okuyamadım diye attım. Birde buralar hızlı geçsin ya asıl aksiyonlu yere gelelim artıkk🤩🤩🤩
Yine de siz sınırı doldurmaya bakın kafam atarsa sınır dolana kadar atmam(sanki şu an çok okuyan var slslls ama inanınıyorum artacakkk)

Bir de sizden bir istirhamım bir ricam olacağğğ Ayn-ı Canım'ın kitabına bakın hele çokselllll beraber darlarız bölüm atasın diye hihihihihi Patulyaaa__61 (waty de yayında ve typeinke de ekleyecek yakın zamanda İnşallahh çoksel çoksel sizde gelinnn)

_________________

Nedenini anlamadığı için kaşlarını çattı. Sonra düşünür gibi masada bir yere odaklandı. Bir süre düşündükten sonra ağzındakini yutup cevap verdi.

"Bilmiyorum. Sen nasıl bir iş arıyorsun ki?"

"Şu an herhangi bir iş olması yeterli, tabii yapabileceğim gibi olsa daha güzel ama şu an iş seçecek durumda değilim."

"Neden?"

'Annem şirkette çalışmadığım için kartımı iptal etmiş ve benim de o evden kurtulmak için paraya ihtiyacım var,' çok güzel bir cevap olabilirdi ama bunu tercih etmedim.

"Kendi evime çıkmak istiyorum, artık kendi paramı kazanmam lazım."

"Peki, ben bir babama sorarım. Bazen bizim marketlerde eleman aranıyor."

Süper!

***

Eve döndüğümde annem tabii ki kararımı sormuştu. Düşüneceğimi söyleyerek odama çıkmıştım. Annemin sandığının aksine korkularımı bir kez daha düşündüm, şirkette çalışmayı değil. Annem nerede işe girmeye çalışsam bir şekilde engellemişti. Melikelerin marketine ya da orada gireceğim herhangi bir işe müdahale edip etmeyeceğine emin değildim. Daha önce hiç bu kadar düşük maaşlı işte çalışmayı düşünmemiştim, fakat başka yol bulamıyordum artık.

Akşam yemeğinde annem düşünceli halimden memnun görünüyordu. O istediği şeyi düşündüğümü sanarken ben gelecekte olabilecekleri düşünüyordum. Babamsa yemeğin ortalarında neden düşünceli olduğumu sormuştu. Ben cevap vermeden annem her zaman olduğu gibi benim yerime cevap vermişti. Babamın, annemin baskısından dolayı bu kadar düşünceli olduğumun farkında olduğuna eminim ama ses çıkartmıyordu. Babamın bu huyunu, annemin baskıcı oluşu kadar sevmiyordum.

Yemeğimi yedikten sonra hemen masadan kalkmış ve odama çıkmıştım. Kısa sürede bastıran uykuma teslim olup alarmım olmadan sabahın erken saatinde kalkmıştım. Hatta öyle erken ki hava tam olarak aydınlanmamıştı, sadece gecenin karanlığı kalkmıştı.

Öğlene kadar çizimlerimle ilgilendikten sonra Melike aramıştı.

"Sana muhteşem ötesi bir haberim var! Ev işi halloldu. Hem de-"

"Dur! Şimdi söyleme. Hemen yanıma gel ve burada anlat. Hem eşyalarımı toplarız beraber, tek başıma toplayabileceğimi düşünmüyorum."

Sonlara doğru annemin duymaması için neredeyse fısıldamıştım. Ve evet, dün eve dönmeden ev kiralamak için de danışmıştım Melike'ye. Bu kadar hızlı bulmasını beklemiyordum.

Yerimden kalkıp zıplamaya başladım. Sonra saçma sapan hareketlerle dans etmeye başladım. Benim evim olacak! Ve belki işim de! Bir an Melike'yi durdurdum için pişman oldum ama hemen bu fikrimden vazgeçtim. Buraya gelince anlatması daha heyecanlı olacak!

"Ne bu sevinç? Yoksa şirkette çalışmaya karar mı verdin?"

Kapının açıldığını duymamıştım. Yüzümdeki mutluluk yerini durgunluk bıraktı.

"Kapı çalma âdâbını sen öğretmiştin." dedim yaptığı şeyin tezatlığını göstererek.

"Ben senin annenim."

"Annelerin bu âdaba uymayabilir diye bir şey bilmiyorum ben."

"Öğrenmemiş olabilirsin." diyerek omuzlarını kıstı birbirine geçmiş kollarıyla.

Konuyu dağıtmaya karar verdim.

"Birazdan arkadaşım gelecek haberin olsun."

"Öyle mi?" Kaşları şaşkınlıkla havaya kalktı. "Kim?"

"Yeni tanıştım."

"Peki, ben Burçin Hanım'a bir şeyler hazırlamasını rica edeyim. Özel bir isteğin var mı?"

"Elmalı kurabiye ve vişneli browni."

Onaylamasını gülümseyerek gösterdi ve odadan çıktı. Sayın seyirciler, kapıyı bile kapattı! Şok şok şok!

Melike gelene kadar yerimde zor durdum. Hatta duramayıp biraz odada turlamış olabilirim. Sonra Burçin Abla'nın yanına gitmenin iyi olacağına karar verdim, belki biraz başka şeylerle ilgilenerek heyecanımı dizginleyebilirdim.

***

"Yasemin dokunma ona! Yeni çıktı fırından ağzın yanar."

Üfleyip minik bir ısırık aldım. Gerçekten çok sıcaktı ama az minik bir parça yemem sayesinde çok fazla yanmamıştım.

"Ellerine sağlık. Mükemmel olmuş!"

Elimdeki kurabiyeyi kenara bırakıp ellerimi yıkadım. Üzerimi değiştirsem iyi olacaktı. Ne giyeceğimi düşünerek mutfaktan ayrıldım. Puantiyeli yeşil elbisem gözlerimle güzel uyum sağlıyordu, saçımı da yarıdan kıskaç tokayla tutturursam harika olur!

***

Saçımı yaparken zilin çalmasıyla aceleyle hızlandım ama daha da berbat etmiştim. Baştan başlayıp sakince yaptım. Bu sefer güzel olmuştu. Son kez aynada kontrol ettiğimde emindim artık. Koşarak merdivenlerden aşağıya indim.

Annem kapıda durmuş, Melike dışarıda bekliyordu. Aslında annemin kapının önünde olması nedeniyle Melike içeri giremiyor gibiydi.

"Hoş geldin." dedim sevecenliğimle.

"Hoş buldum." dedi aynı karşılığı vererek. Gözlerini anneme çevirdiğinde birkaç saniye bekledi. Sonra bana bakıp annemin kapının çerçevesindeki koluna omuz atarak içeri girdi ve bana sıkı sıkı sarıldı. Ben de annem de şaşkındık ama annem bu şaşkınlıktan sonra sinirlenirken ben sevgiyle sarılıyordum arkadaşıma.

"Gel mutfağa geçelim, Burçin Abla mükemmel şeyler hazırladı!"

Sarılmamız bitince ışıldayan gözleriyle bana baktı. Tam mutfağa yol almıştık ki annemin sesi bizi durdurdu.

"Yasemin biraz gelir misin?" Bu bir soru değildi emirdi. Maksat, görgü kurallarına uyan biri gibi gözükmek. Zaten kolumdan çekerek diğer köşeye sürüklemişti bile.

"Bu mu arkadaşın? Bu tarz insanlarla-"

Yanağına bir öpücük kondurdum. "Sonra konuşalım mı? Şu an moralimi bozmak istemiyorum."

Uzun zamandır vedalaşma harici zorunlu öpmelerim dışında hiç öpmediğim için şaşkınlığa uğramıştı. Ona küçük sürprizler yapın! Sorum da soru değil isteğimi belli etmek amaçlı olduğu için cevap beklemeden Melike'yi aldım ve mutfağa geçtik.

"Gözlerime inanamıyorum!"

Masanın üzerindeki çeşit çeşit şeylere bakarken ne kadar heyecanlandığını anlayabiliyordum. Beni de heyecanlandırıyordu ama bu kadar değil. Tahminlerince bunların bazılarının tadını hiç bilmiyordu. Dün konuştuğumuza göre çocukluğundan beri mahallede yaşamıştı. Onu kötülemek için demiyordum, sadece tahminimdi. Maalesef bu yüzden aşağılayanlar oluyordu ve bu gerçekten çok saçmaydı! Saçmalık ötesi!

"Burçin Abla bize dolu dolu tabak hazırlar mısın? Odaya çıkacağız, orada yiyelim."

Dolaptan çıkardığı tabaklarla gelirken bu durumdan pek memnun olmadığı barizdi.

"Aman kızım, yiyorsun yatakta sonra kırık oluyor. Yatıyorsun oraya içim gidiyor, nimet bunlar."

"Sana söz veriyorum yatağıma bir çarşaf sereceğim ve onu sonra silkeleyeceğim."

Gülümseyerek bir tabağı bana uzattı. "İyi, tamam."

Melike'nin bir şeye gözlerini dikip baktığını gördüm. Ama hangisinin olduğunu kestiremedim.

"Şunlardan bol istesem ayıp etmiş olur muyum?"

Gösterdiği çikolatalı tatlının spatulasını alıp bir dilim daha koydum.

"Olmazsın. Çekinmeden istediğini söyle."

Rahat olmasını istiyordum. Gerçekten çok tatlı bir kızdı, kısa sürede tanıdığım kadarıyla isteklerini pek çekinmeden söyleyen dobra biriydi. Bu huyu hoşuma gidiyordu çünkü ben öyle biri değildim.

Tabaklarımızı alıp üst kata çıkarken annemi ortalıkta göremedim. Odama geçtiğimizde Burçin Ablaya söz verdiğim için hemen çarşafı yaydım. Yatağın üzerine geçtiğim gibi anlatmasını beklerken Melike tabağındakileri yemeye başladı.

"Bu ne ya?! Mükemmel bir şey!" Ağzı dolu olarak söylediklerini doğru anlayabildiysem bunu söylemişti.

"Boşver onu şimdi." Bakışlarımı kapıya çevirip anahtarın düzgün durup içerinin gözükmediğinden ve kapının aralık olmadığından emin oldum. Fısıltıyla söylediklerimi net duyabilmek için yaklaştım. "Anlat, evi de işi de buldun mu yoksa?"

Neden fısıldadığımızı sorgulamadan ayak uydurdu.

"Bulduk! Hem de ev beleş!"

"Ne?!" Kim niye beleş ev versin bana?

"Evet. Bir tanıdığımın eşyalı bir evi var. Sadece onun eşyalarının olduğu odaya girmeden kullanabileceğini söyledi!" Bu mükemmel bir haberdi! Sadece niye ücret almadığını anlamamıştım.

"İyi de niye ücret almıyor?"

"Kira ile uğraşmak istemiyor. Zaten parası olduğu için oranın kirası pek etki etmez ona."

Güzel... Güzel ilerliyor her şey. Lütfen bu mükemmellik bozulmadan ilerlesin her şey!

"Peki iş?" dedim heyecanla.

"Babam o eve yakın olan şubede çalışabileceğini söyledi."

"Dünkü şube mi?"

"Hayır, bu şube de evde onun bir üst mahallesinde. Ama güzel ve evle çok yakın olduğundan emin olabilirsin."

Melike'ye güvendim. Bir an iki gündür tanıdığım kıza ne kadar güvenmem gerektiğini sorguladım ama kötü bir kıza benzemiyordu ve neden güvenmeyeyim ki?

Bir şey söylemek ister gibi bakarken merakla bekledim, umarım kötü bir şey yoktur...

"Senden mini minnacık bir ricam olacak..."

"Tabii."

"Babam benim de çalışmamı istiyor. Ama bizim ev senin kalacağın eve göre şubeye biraz uzak ve de ben biraz aile evinden sıkılmış olabilirim. Eğer sakıncası olmazsa seninle kalabilir miyim? İstersen evin için de yok gibi olurum." Rahat bir nefes alırken bakışlarımı yumuşadı, tebessümle Melike'ye döndüm.

"Ben de korktum başka bir şey var diye. Tabii ki kalabilirsin, hem bana o kadar yardım ettin, senin de hakkın. Ayrıca evde tek başıma biraz sıkıcı olurdu."

Melike bu haberi sevinçle karşıladı. Sonra bana evi anlatmaya başladı. Koltukta yatmamız gerekecekmiş ama olsun, sonuçta zengin bir şirketin sağladığı lojmana gitmeyeceğim. Kira ödememem gerektiğine sevinmeli ve ev sahibine kesinlikle teşekkür etmeliydim.

Yapacağımız bir sürü şeyi konuşup önümüzdeki çeşit çeşit atıştırmalıkları yedik. Benim bazı eşyalarımı beraber sessizce toplamıştık, bazılarını da Melike'yi eve bıraktıktan sonra ben toplayacaktım.

Melike arabamı överken evlerinin önüne gelmiştik. Abartılı bir hüzünle başını çevirdi.

"Ayrılık vakti geldi ha..."

"Merak etme, yarın sabahtan itibaren her sabah benim yüzümü göreceksin. Sonra da bıktım deme ama." Heyecanla söylediklerimin ikimizi de güldürdü. İçimdeki neşeye hakim olamadan ellerimi çırptım. "Çok heyecanlıyım!"

"Ben de!" diyerek ellerimi tuttu. Olduğumuz yerde biraz zıplar gibi, biraz birbirimizi iter gibi sevincimizi yaşadık. Umarım kimse bizi görmüyordur, yoksa deli sanabilir.

En sonunda ikimizde minik bir kahkahayla bitirdik. Arabadan indiğimizde sarılıp vedalaştık. Arabaya dönerken birini gördüm. Neden bilmiyorum ama peşinden gittim. Yüzünü görmeye çalışırken bir korna sesi kulağımı sağır edecek kadar yanıma geldi ve başımı çevirdiğimde bir aracın dibimde olduğunu gördüm. İstemsizce hareket edemedim. Olduğum yere çivilenmiş gibi kalırken araç git gide yaklaştı, yerde sürtünen lastiğin sesi en az kornanın sesi kadar rahatsız ederken bunu dert edecek durumda değildim. Ve araç bacağımla temas etti...

Yere düşerken canımın acımaması için ellerimi yere uzattım. Bileğim acırken kolumda yere çarptı ve orası daha çok acımaya başladı. Kalçam, bileğim, kolum hepsinin acısı umrumda değildi. Gözlerim far görmüş tavşan kadar açıkken nefeslerim ve ellerim titrekti.

"Ne yapıyorsun kardeşim ya!?"

Arabadaki adamın bağırışı korkumu daha da perçinlemişti. Ayağa kalkmak istiyordum ama başımı bile kaldıramamıştım. Zift zemini titreyen bedenimle izliyordum. Sadece göğüs kafesim hızlı hızlı alıp verdiğim nefesler sonucu beni sarsıyordu.

Yanıma birkaç kişinin geldiğini fark ettim ama yüzlerine bakamadım. Bir şeyler dediler ama her bir yandan gelen bütün sesler bir çorba oldu ve kulağımdan girse de beynimde anlaşılır bir şeylere dönüşmediler.

Önüme bir kız geldiğini fark ettim. Çünkü öyle hızlı gelmiş ve insanlar bir anda açılmıştı ki fark etmemek mümkün değildi. Yine de başımı kaldıramadım. Zihnimde bir şeyler yerine oturuyordu. Bir rüzgar esmişti ve ortaya çıkan her neyse onun üzerindeki tozları yavaş yavaş alıp esintisi ile götürüyordu. Tanıdık bir an geliyor sonra kayboluyordu.

"Yasemin!"

Yüzüme inen tokatla sarsıldım. Beni korkutmuş ama beynimdeki kafa karıştırıcı sesleri susturmuştu. O Rüzgar dinmiş, ben gerçek dünyaya dönmüştüm. İçimdeki kötü düşünceler birer birer yok olurken Melike beni kaldırmaya çalıştı. Kendimi biraz zorlayıp kalktım.

"Ambulansı arayalım."

Tanımadığım birinin sözü üzerine başımı Melike'ye çevirdim, olumsuz manada salladım. "Ambulansı aramasınlar."

Arkamdaki insanlara bir bakış attı. Beni gözleriyle onaylayıp arkadaki insanlara hitaben gerek olmadığını söyledi. Beni kaldırıma oturturken annemlerin vereceği tepkiyi düşündüm. Annem öğrense kesinlikle yine bir şeyler yasaklardı.

Titreyen ellerimi zapt etmeye çalışırken görüntüsünün beni rahatsız etmesi üzerine sıkıp kucağıma sakladım. Gözlerimden yaşlar sessiz sessiz akarken Melike yanağımdan yaşları sildi. Önüme gelen suyla aslında ne kadar çok ihtiyacım olduğunu fark ettim. Kapağı yeni açılmış suyu kimin verdiğine bakmadan alıp küçük yudumlarken içtim. Yetmemişti, yetmiyordu. Havanın sıcaklığında tenime hiçbir şey etki etmiyordu. Şişenin yarısına geldiğimde boğazımı rahatlatmayı başarmıştım. Karnımda bir yumru vardı ve kazık saplamış gibi yerinden oynamıyordu.

Suyu daha fazla içmeyeceğim için uzattım. Şişeyi alırken parmaklarıma değen parmaklara baktım. Hızlıca çekmiş olmasına rağmen bana güven vermişti. Gerçekten bir saniye bile olmayan bir dokunuş mu şu an beni rahatlattı? Elin sahibine baktığımda dün Melike'nin abi dediği çocuğu gördüm. Bakışları bir saniye kadar bana değdikten sonra çekti. Ama bakışları hala aklımdaydı, fazla endişeliydiler...

"İyi misin-iz?" Bana neden siz, dediği sorgulayacak durumda değildim ama sorguladım. Ve vardığım sonuç beni tanımamasıydı.

Başımı salladım. Kalabalığa takıldı gözlerim, bunu fark etmiş olacaklar ki Melike, abisine bir şey söylemek ister gibi dokunduktan sonra abisi kalkıp kalabalığı dağıtmaya başladı. İnsanlar dağıldı, trafik akmaya başladı.

"Şimdi daha iyi misin? Bir şey ister misin?"

Elimi, yüzümü yıkamaya ihtiyacım vardı. Bu sıcakta bu stres soğuk soğuk terler akıtmama sebep olmuştu. Zar zor yutkunup ses tellerimi harekete geçirdim.

"Yüzümü yıkasam iyi olacak..." Bu uzun cümleyi söylemek beni bir hayli zorlamıştı. Melike'nin yönlendirmesi ve yardımıyla ilerledim. Nereye gittiğimizi sormadım ama az önce Melike'nin girdiği apartmana girince anladım ki onların evine gidiyoruz.

Asansöre binerken ve inerken abisi kapıyı açarak bize yardımcı oldu. Adını merak ettim ama bunu neden merak ettiğimi anlamayıp boş verdim. Kapıyı orta yaşlarda beyaz yüzlü bir kadın açtı.

"Ne oldu? İyi misiniz?"

Ben başımı bile kaldırmadım, Melike ise kadını yanıtladı. "Arkadaşıma araba çarpacaktı galiba, ben de apartmandaydım korna sesleri geldiğinde."

Kadın korkuyla iç çekti. Bizi oturmak için bir odaya gitmemizi söylerken kendisi başka bir odaya gitti. Kısa sürede sonra gelip su getirdi. Yine alıp içtim, fazlasıyla susamıştım, sanırım korku insanı susatıyor.

Buraya elimi yüzümü yıkamaya geldiğimi hatırlayıp lavabonun yerini sordum. Melike beni lavabonun önüne kadar getirmişti, benim için fazla endişeleniyordu. Belki de haklı olabilirdi, dışarıdan bakılınca çok korkmuş gibi gözüküyorum muhtemelen. Zaten korkmuştum dışarıdan normaldi yani. Ben niye böyle karmaşık ve saçma düşünüyorum?!

Biraz Melikelerin evinde oturduktan sonra eve gitmek için ayaklanmıştım ki başım döndü. Melike de annesi de beni oturttu. Bir süre sonra tekrar kalktığımda iyiydim. Ta ki kapıya geldiğimde başım dönene kadar. Ne onlar ısrarlarından vazgeçmişti ne de ben. Sonuç olarak Melike ve abisi beni eve bırakmışlardı. Aslında bunu kabul etmeyecektim çünkü benim arabamla geleceğimiz için onların geri dönüşü sıkıntı olacaktı. Ama beni dinlememişler ve bir şekilde beni eve bırakmışlardı. Dinlenmek için odama çıkarken annemlere bir şey söylememiştim. Melike odama çıkarken yanımdaydı, iyi olduğumdan emin olmuştu. Kendimi yatağa bıraktığımda yorgun küçük bir gülümsemeyle iyi olduğuma ikna ettim ve odadan çıktı. Tabii ki ona teşekkür etmeyi ihmal etmemiştim çünkü bu halde buraya gelmem çok zor olurdu. Aslında abisine de teşekkür etmem gerekirdi ama çekinmiştim biraz, nedeni hakkında hiçbir fikrim yok. Ona yakın gibi hissediyordum ama bunun sebepsiz olmasının saçmalığına kendimi geri çekmeye çalışıyordum.

Gözlerim yorgunlukla kapanırken aklım çalışmaya devam ediyordu. Neye çalıştığını tam olarak kestiremiyorum ama arka planda harıl harıl çalışıyor olacak ki başıma beni uyutmayacağını belli eden bir ağrı gözlerime, kaşlarıma ve başıma doğru vuruyordu. Sonra ağrı aynı şiddette başımı bir bandaj gibi sardı. Mükemmel! Şimdi dinlenemiyorum bile!

Oldum olası ilaçlardan nefret etmişimdir. Aslında bu şuruplarla başladı ama tadı olmamasına rağmen haplarla devam etti. Belki doğal olmadığı için, belki de zihnimin altındaki başka bir gerekçe onları vücuduma çok çok çok çok çok çok ve çok gerekli olmadıkça almamamı söylüyordu.

"Yasemin!" Annemin korkuyla odaya dalışı beni yerimden sıçratacaktı neredeyse. Kalbim yükselen nabzımı düzenlemeye çalışırken anneme kaşlarımı çattım.

"Çok korktum!" Sesim sinirli olmama rağmen kısık çıkıyordu. Başım yüksek desibel kaldırabilecek durumda değildi. Aslına bakılırsa, hiçbir sesi kaldıracak durumda değildi.

"Sen de beni!" Yüksek sese yüzümü buluşturdum. "Kaza yapmışsın ve söylemiyorsun!"

Sesinin alçalmasına sevinsem de nereden öğrendiğini merak ettim. Öğrendiğine göre bir ton, beni korumak adına altında bir sürü kural koyabilirdi. Yanıma gelip yatağa oturdu.

"Kaza denemez aslında..." Cümleleri uygun şekilde toparlamaya çalışıyordum. Annemin telaşını dindirecek bir şeyler söylemeliydim.

"Bir an dikkatim dağıldı ama bir şeyim yok. Sadece yorgunum."

"Arabadaki hasara bakıp anlarım ben."

"Arabayla yapmadım kazayı, yayaydım."

Annem korkuyla iç çekerek elini ağzına götürürken bunu söylememin iyi mi, kötü mü olduğunu düşünecek kadar iyi çalışmıyordu beynim.

"Bir şeyin var mı? Doktora gidelim."

Annemin dehşete kapılmış gözlerine anlam veremedim. Tamam, anne olduğu için korkabilirdi ama bu fazlaydı sanki.

Eliyle başımı çevirip hasar olmadığını görünce koluma geçecekti ki iki elimi onun eline sardım. "Sakin olur musun? Bir şeyim yok. Son anda durdu araba, çarpmadı yani. Yere düştüm o kadar. O da dengemi koruyamadığım için."

Bakışları sakinleşmişken nefeslenip devam ettim. "Şimdi biraz dinlenmek istiyorum." Pek hoşnut olmasa da kalkacağını belli ettiği yüz ifadesinden sonra bir elini yanağıma koyup eğildi. Saçlarımın arasına bir öpücük bırakıp kalktı ve üzerimi örttü. Odadan çıktığında yüzümdeki gülümsemem hemen soldu, bu kadar mı enerjim yoktu yani? Yüzümde bir gülümseme tutamayacak kadar kötüydüm demek ki.

Düşünceler üst üste beynime dolmaya başladı; kimden öğrendiğini sormayı unuttuğum -belki Melike söylemiştir-, içimdeki garip his ve annemin kafamı karıştırması. Bana bir, çok otoriter; bir, çok yumuşak davranınca ben de devreler yanıyordu. Bazen, annemden nefret ediyorum galiba diyorum ama kendimi tutmaya çabalıyorum nefret olmasın, sadece kırgınlık olsun diye. Bazen; onun da hataları olabilir, aslında benim iyiliğimi düşünüyor diyorum ve kırgın da olsa seviyorum.

Oflayıp arkamı döndüm. Sağ elimi yanağıma koyarken diğer elimi karnıma çektiğim dizimin arasına koydum. Sanırım hayatımda aradığım o rahat pozisyonu şu an buldum. Gerçekten hayatım boyunca uyumak için aradığım pozisyon buymuş!

Gözlerimi serbest bıraktım ve yavaşça kapandılar, düşüncelerim de beni terk ederken uykunun kollarında huzurlu bir uykuya hazırlandım.

***

Gözlerimi açarken pek zorlandığım söylenemez. Oda karanlık sayılırdı ama dışarıdan vuran ışık kapkaranlık olmasını engelliyordu. Yavaşça yerimden doğruldum. Eklemlerimin harekete alışması için biraz duraklayıp yataktan kalktım. Odamdaki lavaboya girip işlerimi hallettikten sonra yüzüme buz gibi soğuk suyu çarptım. Üstün körü yüzümü kuruladıktan sonra penceremin önüne geçtim ve camı tamamen açtım. Tekli koltuğu biraz ittirip gökyüzünü incelememe olanak sağladım. En son koltuğa yerleşip büzüştüm.

İçimde bir his vardı. Aslında bir his değil bir sürü karmaşık his vardı. Ama hepsi bir şeye toplanıyordu. Onları şöyle ifade edebilirim belki; içimde bir sıkıntı vardı. Bir boşluk. Tam merkezimde sıkışmış bir boşluk. Çok garip bir şeydi, tanımlarken çok zorlanıyordum. Ve ne tezat şeydi; sıkışmış bir boşluk...

Eksikti bir şeyler sanki, bir şeyler yapmam gerekiyordu ve ben ne olduğunu bilmediğim için kaçırıyordum. Garip, neden çıkmıştı bu his bilmiyorum ama bir an önce gitse iyi eder.

Yerimden hızla doğruldum. Bu sabah gidecektim ve eşyalarımı tamamen toplamamıştım. Kararsızlıktan ayaklandığım yerde durdum. Annemlere söylemeli miydim yoksa söylesem her şey daha mı berbat olurdu? Belki de çaktırmadan kahvaltıda bir şeyler sorardım ve tepkilerine göre söyleyip söylememeye karar verirdim. Evet, bu mantıklı.

Odanın ışığını açıp indirmeyi unuttuğum akordiyon perdeyi indirdim ve camı da kapattım. Diğer iki cama da aynı işlemi uyguladım. Birinin ne yaptığımı fark etmesi beni zora sokabilirdi.

Dolabımın üzerindeki bavulu indirip rafta katlı duran kıyafetlerimi koydum öncelikle. Sonra askılıktaki kıyafetlerden koydum. Çoğu kıyafetim gözüme hoş gelmedi ama mecburiyetten aldım. Zaten bir kısmı da gideceğim yere göre fazla şaşalı olduğu için burada kalacaktı.

Bavulumu kenara çekerken kapıyı kilitlemeyi unuttuğumu fark ettim. Annem gelirse hiç iyi olmazdı.

Aslında tatile gidiyorum desem belki akılları bende kalmazdı ve hayalimde başarılı olursam çok da kızmazlardı. Kızmalarını pek umursadığımı söylememem ama aramızın bozulmasını istemiyorum.

Bu fikri daha sonra düşünmek üzere rafa kaldırdım ve ortalıkta bıraktığım veya düşürdüğüm bir eşya olup olmadığına bakmaya başladım. Masaya savurduğum birkaç takıyı bir makyaj çantasına koydum. Sık sık yere düşürebiliyorum takıları, bu yüzden masanın ve dolabın altına baktım.

Bir parlaklık vardı geriye doğru, kolumu uzatıp zorlukla ulaştım. İki kolye çıkmıştı; biri arkadaşlık kolyesiydi. Kalbin iki parçası da bir zincirde birleşmişti. Diğerinde ise güneş vardı. Çocuk kolyesi değildi ama sevimli bir güneşti.

Kolyeleri hatırlamaya çalıştım ama ne zaman aldığımı hatırlayamadım. Ya aldığım gün düşürmüştüm buraya ve unutmuştum ya da bunları başka biri düşürmüştü. Kimin düşürmüş olabileceği hakkında hiçbir fikrim yoktu. Çünkü odama herkesi almazdım ki zaten bu ara arkadaşlarımla aram bozuk gibiydi. Kimse ne mesaj atmış, ne de selam vermişti.

Yine de kolyeleri aldım. Eğer sahibi sorarsa geri verirdim. Makyaj çantasına atacakken durdum. Çok güzel kolyelerdi, belki de alıp unutmuştum. Boynuma ikisini de takıp aynanın karşısına geçtim. Güzel olmuşlardı.

Kalan eşyalarımı toplarken aklıma takılan bir soruyu daha bertaraf etmiştim. Ben aldıysam arkadaşlık kolyesinin iki parçası neden bende? Bu soruya olan cevabım, beğendiğim için veya birine kırıldıysam ona şaka yollu göstermek için. Kalbi ayırırsam üzülmüş, birleştirmişsem mutluyumdur. Kesin bunun için falan aldım.

Ayağa kalkıp odama son kez detaylıca baktım. Hem bir şey unutmamak için, hem de artık odam olmayacağı için…