1: Çiçek Ve Tanışma

Öncelikle hoşgeldiniz. Bu kitabı bitirip yayınlamayı planlasam da Yasemin karakterini verdiğim canım ciğerim çiçeğim ruh ikizim Patulya'mın heyecanı sayesinde biriktirdiğim 25 bölüme dayanarak yayınlamaya karar verdim. Ayrıca bugün yayınlamak için özellikle 2 gündür çok uğraştım çünkü 00'ı geçince biriciğimin doğum günüsüüü😍🤩

YENİ YAŞIN, HER YAŞIN MUTLU HUZURLU HAYIRLI SEVDİKLERİNLE BERABER HAYIRLI OLSUN. RABBİM HAYIRLI UZUN ÖMÜR NASİP ETSŞN VE BİZİ DÜNYADA DA AHİRETTE DE AYIRMASIN, PEYGAMBERİMİZE KOMŞU OLALIM İNŞALLAHH

Umarım hediyeni beğenirsin biriciğimmm

O zaman sevgili okurlarım yorum yapmayı ve beğendiyseniz oylamayı unutmayın

Küçük bir rica küfür ve hakaret etmeyelim yorumlarda karakterlere bile olsa. Ayrıca karakterlerin yaptıklarını ben yapmıyorum o yüzden bana yaftalamayalım yaptıkları hataları.

İkinci bölümü haftaya yayınlamak istiyorum İnşallah sornasında oy yorum sınırı yapmayı planlıyorum çünkü diğer türlü kimse oy ve yorum yapmıyor.

O zaman hayırlı okumalar dileriiiimmm

__________________

Günümüz

Yeşil renk güneş ışığının yansımasıyla yine mest ediyordu. Çimenler göz alıcı şekilde parıldıyordu. Bu sıcak havada burada oturup dinlenmek kesinlikle hoş şey olurdu. Tabii başıma güneş geçmemesi için ağacın altına geçersem.

Ama şimdi dinlenmek değil, kafa dağıtmak için gelmiştim. İkisi de aynı şey gibi görünse de değil. Şu an kafamı dağıtmalıydım çünkü annemle yine kavga etmiştik. Nasıl oluyor anlamıyorum ama konuyu bambaşka yerlere çekerek kavga başlatıyordu.

Neyse şu an bunu düşünmek istemiyorum. Sadece yürüyeceğim. Yürüdükçe kafam dağılır ve rahatlarım. Yürümek güzeldir…

Az ilerimde gördüğüm çiçekler fazlasıyla ilgimi çekmişti. Çimenlerden kaldırıma, oradan da yola indim. Kaldırımın dibinde bitmiş mor çiçeğin fazla bir özelliği olmasa da hoşuma gitmişti. Hayattaki küçük şeylerle mutlu olmayı seviyordum.

Zenginliğimi gözüme sokmaya çalışan beynimi boş vererek yoluma devam ettim.

Bir kolun beni çekmesiyle kaldırıma düştüm ve az önce olduğum yerde olsaydım beni ezecek olan arabayı süratle geçerken gördüm. Gözlerim iki karış açılmış şekilde bakışlarımı yoldan çekip beni çeken kişiye baktım. Elini uzatınca şaşkınlığımın bir kısmını üzerimden atarak elini tuttum ve kalktım.

"Teşekkür ederim..."

Elimdeki tozun kızın eline bulaştığını fark ettim. "Özür dilerim."

"Sorun değil. Ama dikkat et bir daha. Çiçeğe bakayım derken çiçek getireceklerdi sana. Allah korudu."

Üzerindeki tozu silkelerken kalbim hala onu duyabileceğim hızda çarpıyordu. Göğsümü sarsıyordu hatta. Şimdi beni duvara çarpsa hiç şaşırmam.

"İyi misin? Otur istersen biraz."

Başımı salladım. Çimenlik zemine geçip ellerimi dizlerime yaslayarak oturdum. Sonra kendimi salıverip yattım. Başımda beni bir türlü rahat bırakmayan ağrı sinsi sinsi hala geziyordu ve bu yaşadığım olayı fırsat bilmiş olacak ki şiddetini arttırmıştı. Migren midir nedir bilmem ama sinirimi bozduğu kesin.

"Çimenlere yatmak ne güzel hismiş lan."

"Lan mı?" dedim yanıma yatmış olan kıza bakarak.

"Hee? Ne oldu ki?"

"Genelde pek duymam bu kelimeyi." Boş verip başka bir şey sordum. "İlk defa çimlere yatıyor gibi konuştun. Daha önce hiç yatmadın mı?"

"Yok. Çimen gördüğüm mü var zaten bacım." Bu kız gerçekten farklıydı. Etrafımdan duymadığım kelimelerin hepsini bu kız mı kullanıyor acaba?

"Bacım?"

"Evet. Sen de niye takılıp duruyorsun? Ama haklısın, sen benden büyüksün bacım olmadı." Gözlerimi az önceki kadar kocaman açıp baktım. O kadar büyük mü gösteriyordum ben?

"Çok mu büyük gösteriyorum?" dedim korkuyla. Makyaj bile yapmamıştım, saf bebeksi tenimle genç göstermeliydim!

"Yoo." Başını salladı. "Sadece benden büyüksün onu anladım."

Ya kızın yaşı büyükse ve beni de büyük görüyorsa? Kızın verdiği cevap kesinlikle tam bir cevap değil.

"Ne kadar büyük duruyorum?"

"Üç, dört yaş."

"Yani kaç yaşında?"

"Onu da sen tahmin et."

"Sen kaç yaşındasın?"

"Kaç duruyorum?"

Kızı inceledim muhtemelen üniversite ya da lise çağındaydı ama bu aralık çok geniş. Beyaz yüzü onu küçük gösterse de küçük mü yoksa öyle mi duruyor emin olamadım. Yaş tahmin etmek pek becerebildiğim bir şey değil.

"Bunu bana sorma. Sana 60 yaşında bile diyebilirim, o kadar kötüyüm tahmin konusunda."

"Çüş!" diyerek hızla doğruldu. "Hakaret ettin resmen!"

"Hayır hayır!" diyerek düzeltmeye çalıştım. İyice batırdım yine!

Oturup yanlış anlaşılmanın verdiği korkuyla hızlı bir konuşmayla açıkladım. "O tamamen sallamasyon bir rakamdı. Yoksa senin tabii ki çok çok daha genç olduğunu anladım."

İkna olmuş olsa da az önce söylediklerimin tribiyle bakmaya devam etti.

"O zaman biz dolandırmadan yaşlarımız söyleyelim."

"Bence de." diyerek onayladım ve yaşımı söyledim. "22."

"17 buçuk."

Gülmemek için kendimi zor tutuyordum ama karşımdaki kız bunu çoktan fark etmişti. Ben kendimi zapt etmeye çalışırken attığı bakışlar beni daha da güldürüyordu. Derin bir nefesi ciğerlerine doldurdu.

"Söyle söyle, neye gülüyorsun?"

Daha fazla gülersem kabalık olacağı için -sanki şu an hiç olmadı- kendimi durdurup boğazımı temizledim.

"Buçuk detayı önemli sanırım."

"Tabi ki öyle." Beklemediğim bu abartılı ama dünyanın en haklı şeyini savunur gibi olan konuşması devamında söyleyeceklerini merak etmeme neden oldu.

"Hatta buçuğu geçtim, iki ayım kaldı on sekize. Ben ki, bir yıl sınava hazırlanıp daha geçen hafta ondan kurtulmuş ve on sekize girdiği gibi ehliyet alacak bir kızım!"

Sanırım sınav travmasından çıkmıştı. Onu sakinleştirmek için başka sorular sordum.

"Öyle mi? Hangi bölümü istiyorsun."

"Moda tasarım." İşte bu ilgimi çeker! Hem de öyle bir ilgimi çeker ki!

"Ben o bölümden mezun oldum!" dedim heyecanla. Ağzı benim gibi önce şaşkınlıkla açıldı sonra yerini heyecanlı bir tebessüme bıraktı.

"Anlatsana bana! Çok merak ediyorum, çok fazla çizim yapıyor musunuz? Yani yaptınız mı? Yoksa çoğunlukla kalıp mı çıkartıyordunuz? Gerçekten masanın üzerine çıkıp çizdin mi?"

Art arda sıraladığı soruları anlamak için yoğun bir çaba sarf ediyordum. Az önce olan baş ağrımın bu sorulardan önce geçtiğini şimdi geri gelmesiyle fark ettim.

"Sakin ol ve sorularını tek tek sor, hepsini aklımda tutamam." Kırkırtıma aynı karşılığı verdiğinde biraz utanmış olacak ki dudaklarını mahçupça bastırdı birbirine.

"Ve evet, masanın üzerine çıkıp çizim yaptım. Hatta bunu yapmazsan bol bol bel ağrısı çekersin. Sana bir şey söyleyeyim mi?" dedim üzgünce cevap beklemeyen sorumla. "Ben bu yüzden boyun düzleşmesi oldum. Eğer sağlıklı yaşamak istiyorsan şimdiden düzenli, basit egzersizlere başla."

Kaşlarını havalandırıp anlamış gibi başını salladı.

"Ben bazen emin olamıyorum bu bölümden, aklıma soru takılırsa sorabilir miyim?"

"Tabii ki."

Ben de liseye geçtiğim yıl çok düşünmüştüm. Ama en sonunda bana uygun olduğuna karar vermiştim. Ailemin böyle düşünmemesi bu bölüme bağlılığımı biraz daha arttırmış olabilir. Ne yaparlarsa yapsınlar o bölümü kazanmıştım. Sadece bunun karşılığında üniversiteye her gün evden gidip gelmem ve geç saatlere kadar dışarıda kalmamam karşılığında izin vermişlerdi. Aslında bunu annem istemişti, babam da karışmamıştı. Annemin bu otoriter halini hiç sevmiyorum.

Okulum bittiğinden beri, hatta bitmeden başlamıştım çalışmalara, kendimi geliştirip beni işe alabilecek birilerinin gözüne girmeye çalışıyordum. Bunun içinde gerçekten güzel çizimler yapmalı ve her kumaşın dokusunu, desenini ve birçok özelliğini iyi bilmem gerekiyordu. Başladığım bir çalışmama vardı ama henüz bitmemişti.

Telefonuma gelen mesajla gitme vaktimin geldiğini anlamıştım. Yine de kontrol ettim, tahmin ettiğim üzere annemdendi.

"Benim gitmem gerek." Yavaşça doğruldum.

"Sana nasıl ulaşabilirim?"

Telefonumun tuşuna ekranını açıp uzattım. "Numaranı yaz, ben seni ararım şimdi, sen de kaydedersin."

Alıp birkaç saniye de tuşladı. Telefonu geri aldığımda isim yerini boş bıraktığını gördüm.

"Seni nasıl kaydetmeliyim?"

"İsmim Melike ama 'süper havalı ve muhteşem güzel kız' diye de kaydedebilirsin."

Gülerek ismi ile kaydedip aradığımda nereden geldiğini anlamadığım bir sesle etrafıma bakındım. Sanırım mehter marşıydı bu ses.

Bir saniye... Melike az önce cebinden mi çıkarttı o telefonu? Ve ses oradan mı geliyor? Kulaklarım da gözlerim de doğru işitiyor ve görüyordu.

"Ben seni nasıl kaydetmeliyim?"

"Yasemin."

Kısa vedalaşmamızın ardından eve vardım ve kendimi yatağa attım. Bugün tanıştığım kız, Melike, onunla olan muhabbetimizin bu kadarla kısıtlı kalmayacağını hissediyordum. Bence beraber çok macera yaşayacağız…