2: Otorite

Selamünaleyküm Aleyküm hoşgeldinizz

Aslında haftaya atacağım dedim ama kar tanem bir tanem için erken atmak istedim🦋

Hayırlı Cumalar bu aradaaa💙

Dediğim gibi artık sınır ile ilerliyoruz
Oy 8
Yorum 59
______________

Nereye gittiğimi bilmeden sürdüm arabayı. Bu ara annem gerçekten fazla sıkıyordu beni. Tamam yıllardır otoritesinde yaşayan biri olarak biraz alışmıştım ama ben kaç yaşında kızdım sonuçta. Kendi düşüncelerim ve kendi isteklerim vardı. Ama annem bunu umursamıyordu.

O evden kurtulmak için yaptığım planın yavaş işlemesi beni deli ediyordu. Beni gören biri 'zenginsin ne derdin var ki' diyebilir ama o evde bütün psikolojim bozuluyor. Üniversiteye gittiğim zaman en azından bahaneyle evden çıkabiliyordum veya dikiş dikeceğimi söyleyip ayrılıyordum evden. Evde çok ses olacağı için dikiş makinesine izin vermemişlerdi -ki bu benim yararıma olmuştu- ve bir bahane olarak kullanıyordum.

Arabadan inip biraz yürümek istedim, bana yabancı gelmeyen ama ilk defa geldiğim bu yerde. Boş bir yere park edip kapıları kilitledikten sonra derin bir nefes alıp rastgele bir yöne yürümeye başladım. Burası hiç benim yaşadığım yer gibi değildi, dipdibe binaların bulunduğu ve altlarında dükkanların sıra sıra dizildiği bir caddeydi. Yolun sonuna geldiğimde karşıda bir market gördüm. Biraz susamış ve acıkmıştım, bir şeyler almak için caddenin karşısına geçip otomatik kapıdan içeri girdim. Sıcak bir atmosferi vardı. Etrafımı incelemeyi bırakıp dolaptan soğuk bir su aldım ve kasaya kadar bekleyemeden içtim. Boğazım bu su için teşekkürlerini sunarken ileriden yiyebileceğim bir şeyler aramaya koyuldum.

İleride pastane gibi küçük bir bölüm görünce sevinçle ilerleyip neler yiyebileceğime baktım. Oldukça leziz görünüyorlardı. Tahminlerimce bayat değillerdi.

"Peynirli poğaça var mı?"

"Var- Oha!" Karşımda Melike vardı! Burada mı çalışıyordu? Tesadüfe bak...

"Biraz abartı tepki verdim ama yö- e- Ay dur konuşamadım. Yasemin."

Gülümseyip başımı salladım. "Sorun değil. Ben de şaşırdım." Onun kadar olmasa da ben de heyecanla konuşuyordum. "Sen burada mı çalışıyorsun?"

"Kısmen. Babamların marketi burası. Beni zorla buraya getirdiler bugün." Bundan hiç keyif almadığı her halinden belliydi.

"Neyse bekletmeden ben sana poğaçanı vereyim. İşin yoksa beraber oturalım mı? Ben de bu işten kaçmış olurum."

"Olur."

Elindeki kağıt poşete birden fazla şey koyunca yanlış anladığını düşünerek düzeltecektim ki açıkladı.

"Beraber yeriz, çok acıkıyorum burada çalışırken!" Sitemle söylediklerine gülerek doldurduğu kağıt poşeti vermeden yanıma geldi.

"Beraber gideriz kasaya."

"Ama yerin boş kalacak." Cümlemin sonundaki soru işaretini anlayıp açıklarken ilerlemeye devam ediyorduk.

"Ben kasada abime söylerim. Sen alacaklarını al ama bu poğaçalar benden."

"Ödeseydim keş-"

"Yarısını ben tıkınmak için koydum. Ayrıca misafirperver biriyim ben, en azından bunları ödetmem. Babam için çok sorun olacağını sanmıyorum."

"Yasemin, müşter-"

Karşımdaki siyah saçlı, benden haliyle uzun olan adam beni görmesiyle beklemediği bir şey görmüş gibi donup kalmıştı. Ben de biraz kalmıştım galiba. Siyah saç, yeşil gözler, beyaz ten...

"Abicim bak yeni arkadaşım, Yasemin. Ben de mola vereyim hem de arkadaşımı ağırlayayım dedim. Poğaçalara bakacak birini ayarlarsın sen."

Melike konuşmaya başladıktan sonra bana bir kez dışında hiç bakmamıştı. Bense birkaç saniye dışında hep ona bakmıştım. Bir yerden tanıdık geliyordu, nerede görmüştüm acaba?

"Tamam ayarlarım."

Melike'nin ilerlemesiyle onu takip ettim. Kasaya geldiğimizde kasadaki kadına gülümsedi. Verdiğim ürünleri geçerken, Melike poğaçaları onlardan olduğunu söyledi.

Melike'ye çaktırmadan abisini aradı gözlerim. Neden bilmiyorum ama ona bir daha bakmak istedim, sanırım tanıdık geldiği için. Halbuki gördüğü hatırlıyorum. Bazı insanların dediği gibi önceden tanıyormuş gibi hissetmişimdir belki.

Ortalıkta gözükmüyordu. Kasiyer kadın fiyatı söylediğinde kartımı okuttum. Beklemediğim bir şekilde geçersiz dedi. Bir kez daha denediğimizde yine aynı sonuçla karşılaştım. Yanımda paramda yoktu, annemi arasam halledebilirdi belki.

Cebimden çıkarttığım telefonla çok kısa beklemelerini rica ettim. Telefonun kısa çalışından sonra annem nihayet telefonu açtı.

"Anne kart çalışmıyor, kasa da kaldım."

"Biliyorum hayatım, ben yaptım." Başımdan aşağı buz gibi sular döküldü.

"Ne demek ben yaptım anne? Ne yapacağım şimdi? Kasada kaldım, yanımda nakit de yok."

"Sana olan teklifimi biliyorsun Yasemin. Eğer paran olsun istiyorsan sözümü dinler şirkette çalışırsın."

Derin bir nefes aldım. Çatılmaya çalışan kaşlarıma bir rest çekip durgun bir ifadenin ardından durgun bir sesle yanıtladım annemi.

"Peki anne."

Cevap beklemeden hemen kapattım. Asla vazgeçmiyordu. Daha lisedeyken başlamıştı bunları söylemeye. Ama biliyordum mutlu olmazdım o işte.

Sinirimi yutup utancımla az önce uzaklaştığım kasaya geri döndüm.

"Bu kart iptal olmuş, yanımda başka ödeyebileceğim bir şey de yok. İptal edebilir miyiz?"

"Abla bekle, sen şu poğaçaları da ekle ben geliyorum."

Melike yanımdan koşarak ayrıldı ve az önce buraya geldiğimiz araya girdi. Ben utanarak bir yandan beklerken, bir yandan annemin yaptığı şeye olan sinirimi dizginlemeye çalışıyordum. Şirkette çalışmam konusunda her zaman baskıcı olmuştu ama bu son noktasıydı. Artık bardak taşmıştı, madem o bu kadar katı kurallar koyuyor, ben de kendi katı kurallarımla oynarım o zaman! Oturup bir plan yapmalı ve annemin planını yıkmalıyım!

Melike koşarak geri geldiğinde bir miktar parayı uzatırken kolundan tuttum. Giderken öyle bir hızla gitmişti ki engel olamamıştım, zaten annemin yaşattığı şok da düşünmemi engellemişti.

"Lütfen-"

"Yok lütfen falan. Abla al parayı, kurt gibi açım. Ben dayanamayıp başlayacağım burda yemeye." Poğaçalardan birini alıp ağzına yaklaştırdı.

"Melike!" Kalın bir erkek sesiyle elindeki poğaçayla dona kaldı.

"Ama baba!" dedi uzatarak.

"Nimet yerlere dökülüyor kızım olmaz."

Başka cevap vermeden benim aldığım şeyleri poşete bir çırpıda doldurup beni dışarıya çekti.

"Şuradaki parka gidelim."

Benden cevap beklemeden çekiştirme başlamıştı.

"Sakin ol, beş saniye geç yersen bir şey olmaz." Karşıya geçmek için sağı solu kontrol ettik ve parka girdik. Gölgedeki bir masaya geçip aldıklarımızı poşetten çıkardı. Ben elimi bile uzatmadım. Hayatımda bu kadar utandığım bir an hatırlamıyorum, resmen kasa da parasız kaldım!

"Yesene."

"Yemeyeyim."

"Neden?"

Gözlerimi kaçırdığımda anlamış olacak ki gözlerini devirip bir poğaça uzattı. "Yemezsen darılırım." Kırmayıp aldım. Aldım ama aklım hala planımdaydı. Aslında planlarımda, daha önce sadece bir plan yapmamıştım. Şimdilik A planım iptal olmuştu o zaman C planı vakti, B değil çünkü şu an C planımı uygulamak daha mantıklı.

"Melike..."

"Efendim?"

"Buralarda iş bulabilir miyim sence?"