1. Sezon 8. Bölüm Ortam Mühedisliği

MARK BRAVE

mark gülümser kapıyı kapatırken “selamlar” oturur howard “sanırım bize anlatmak istediğin bazı şeyler varmış?” Mark “ne gibi şeyler?” Clint hafifçe öksürür kalemi masaya tıklatır howard “Clint ile konuştuğun şeyler bazı sesler?” Mark içinden “mükemmel clint tuzağa düştün” mark gülümseyerek “hayır ben duymuyorum şizofren iması yapıyorsanız klinik bir şizofren olmam imkansız olsaydım bu odaya girdiğim an atak geçirirdim clint in bahsettiği şey sanırım mesleki etik sınırları biraz aşmış” howard gözlerini kısar “nasıl yani” Mark arkasına yaslanır “psikiyatrist klinikler yada psikologlar hasta bilgilerini kimseye söylemez söyleyemez eğer söylerse etik sınırı çiğner Buda clint in önceki iş yerinden neden atıldığını açık-“ clint sözü keser “tamam tamam mark ın kafası karışmış biz şö-“ howard “iş yerinden atıldı mı? Bana kendi çıktığını söy-“ Clint “müdür bey sonra konuşalım” ikisi kavga etmeye başlar mark masadaki suyu alır eline ve elinde döndürür suyun akışını kontrol edip yudumlar suyu bırakır ayağa kalkar ve kapıdan çıkar howard ve clint mark ın gittiğini bile fark etmez Howard ofisten çıkar iç çekerek clint ilk başta sadece masaya bakar “mark….brave…” yumruklarını sıkar tekrar “mark brave…” elleri titremeye başlar “mark….brave….” Aniden masasını tekmeleyeme başlar ve evrakları dağıtmaya başlar “MARK! BRAVE!” Sesini yükselterek masaya vurmaya devam eder bir süre sonra durur gözleri büyür ağzı hafifçe açık kalır kekeleyerek “ne yaptım ben…” eğilip kâğıtları toplamaya başlar tam son kâğıdı alacakken durur ve kâğıtları yere atıp odanın kapısına tekme atarak dışarı çıkar hızlı hızlı yürümeye başlar karşısında mark ı görür clint kaşlarını çatarak gözlerini fal taşı gibi açarak mark a bakar mark hafifçe gülümser kaşlarını kaldırarak selam verir ikisinin arasında hiç bir kelime geçmez sadece kısa bir bakışmadan sonra mark “yuki! Bir şeyler yiyelim mi?” Der ve gider okul dışına clint in yurmukları hala kapalıdır mark ve yuki kantine girer mark “bir…kek alacağım” kantinci keki verir yuki “pastırma?” Mark gülümseyerek “canım kek istedi” ve keki ısırıp yemeye başlar “sen?” Yuki “ben o zaman sandviç alırım” kantinci bir sandviç hazırlar yuki “İsveçliler falan balıklı yiyormuş” mark tezgaha yaslanır başıyla onaylar “başka ne yiyecekler ki?” Yuki “çorba? Falan” mark “o ülkelerde genelde o tarz şeyleri yapacak malzemeler çok az oluyor adamların içi dışı balık” yuki “hmm lezzetli olur mu?” Mark “balıklı olan her şey lezzetlidir” ikiside yemeklerini bitirir dışarda yürümeye başlarlar yuki saatine bakar “ben artık gideyim” mark “nereye?” Yuki “babamın yanına uğracağıma söz vermiştim” mark “oh tamamdır o zaman beni sonra tanıştırırsın babanın ismi ne?” Yuki “chris” mark gülümser “hafızama kaydettim rezil olmayalım” yuki “tamam hazırlanıp gideyim görüşürüz”Mark elini sallar gülümseyerek içinden “vay be ayağıma gelen fırsata bak inanılacak gibi değil” ayağını yere sürte sürte yürümeye devam eder yanlışlıkla bir kaç böceğe basar içinden “yine…bir aileyi mi öldürdüm…?” Mark iç çekerek . İçinden, “hayır hayır onlar eskide kaldı Artık cinayet bitti, öldürme yok Mark,” der. Derin bir nefes alır. Yürürken ayağına bir şey takılır ve hafifçe sendelerin. Arkasına dönüp baktığında baygın, beyaz tenli kadın olduğunu görür. İçinden “yine mi aynı hamle?” Etrafına hızlıca bakar. Adama yaklaşıp eğilir, “Hanımefendi iyi misiniz?” Nabzını kontrol eder. Mark, “Nabzı atmıyor, öleli biraz olmuş olmalı, vücudunun rengi atmış.” Arkasından yaprak hışırtısı gelir. Arkasını döndüğü an yüzüne demir sopa vurulur ve bayılır...