Sessizliğin Melodisi

TERK EDİLMİŞ: EVDEKİ SIR

Kapının ardındaki ışık gözlerimi yakıyordu.

Altın ve siyah renkler birbirine karışıyor, taş duvarların üzerinde hareket eden gölgeler oluşturuyordu. Az önce duyduğumuz ses hâlâ zihnimde yankılanıyordu.

Biriniz gerçeği saklıyor.

Emir kapının önünde hareketsiz duruyordu. Yüzündeki ifade her zamanki gibi sertti ama gözlerinde bir şey değişmişti. Sanki karşısında duran kapıdan çok, onun ardında bekleyen bir şeyden korkuyordu.

Bunu ona sormadım.

İlk kez soracak bir şeyim olmadığı için değil, artık her sorunun beni bir cevaba yaklaştırmadığını anladığım için.

Bazen insanlar konuşmayarak daha fazla şey anlatıyordu.

Emir de onlardan biriydi.

Kapının ortasındaki çatlak genişledi. Taşların arasından yükselen ışık ayaklarımızın altına yayıldı. Bir an için bulunduğumuz koridorun zemini kaybolmuş gibi hissettim.

Dengemi korumak için duvara tutundum.

Emir hemen bana döndü.

"Geri çekil."

Bu kez itiraz etmedim.

Bir adım geriye gittim. O da kapıdan uzaklaştı fakat gözlerini üzerindeki sembollerden ayırmadı.

"Bu kapı açılırsa ne olacak?" diye sordum.

Emir birkaç saniye sustu.

"Bizi götürecek."

"Nereye ?"

"Geldiğimiz yere."

Kalbim hızlandı.

Elarion.

Evim.

Bir aydır değil, yalnızca günlerdir oradaymışım gibi hissetsem de zaman burada farklı akıyordu. Yine de evimi düşündüğümde içimde bir özlem yükseliyordu. Kendi yatağımı, penceremin önündeki çiçekleri, geceleri açık bıraktığım lambayı...

Normal hayatımın küçük ayrıntılarını bile özlemiştim.

"Peki ya yanlış bir yere götürürse?" dedim.

Emir bu kez bana baktı.

"Başka seçeneğimiz yok."

Sesinde alıştığım soğukluk vardı ama bu kez beni susturmak için konuşmuyordu. Gerçekten başka bir seçenek olmadığını kabul etmiş gibiydi.

Kapının üzerindeki altın yıldız bir kez daha parladı.

Ardından taş kanatlar ağır ağır birbirinden ayrıldı.

Önümüzde karanlık bir boşluk belirdi.

Boşluğun içinden rüzgâr esti. Soğuk hava yüzüme çarptı ve saçlarımı geriye savurdu. Diğer tarafta ne olduğunu göremiyordum. Yalnızca çok uzakta, geceyi andıran bir gökyüzünün altında küçük ışıklar seçiliyordu.

Emir ilk adımı attı.

Sonra durdu ve bana döndü.

"Arkamdan gel."

"Biliyorum."

Kaşları hafifçe çatıldı.

"Bu kez gerçekten dinle."

Ona baktım. Birkaç gün önce olsa mutlaka karşılık verirdim. Fakat şimdi yorgundum. Tartışacak gücüm kalmamıştı.

Başımı hafifçe salladım.

Emir bir şey söylemeden kapıdan geçti.

Ben de peşinden ilerledim.

Eşiği geçtiğim anda bedenimi ağır bir basınç sardı. Sanki görünmez eller beni iki ayrı yöne çekiyordu. Kulaklarım uğuldadı, gözlerimin önünde ışıklar dağıldı.

Bir anlığına ayaklarımın yere değmediğini hissettim.

Sonra her şey karardı.

---

Önce bir koku duydum.

Temiz çarşafların, ahşabın ve hafifçe yanmış mumların kokusu.

Ardından bir ses...

Uzaklardan gelen, ağır ve düzenli bir melodi.

Gözlerimi açmaya çalıştım ama kapaklarım ağırdı. Başımın altında yumuşak bir yastık vardı. Üzerimde kalın, koyu renkli bir örtü hissediyordum.

Bir süre hiçbir şey yapmadan öylece kaldım.

Sonra melodiyi yeniden duydum.

Piyano.

Tuşlardan yükselen notalar birbirine karışıyor, odanın sessizliğini dolduruyordu. Melodi hüzünlüydü ama umutsuz değildi. Sanki uzun zamandır söylenmemiş bir şeyin sonunda dile gelmesi gibiydi.

Gözlerimi yavaşça açtım.

Tavan yüksekti. Duvarların rengi koyu griydi. Pencerenin önünde ağır siyah perdeler, karşı duvarda ise eski bir tablo vardı.

Burası benim odam değildi.

Bir an içinde bulunduğum yeri anlamaya çalıştım. Sonra başımı hafifçe çevirdiğimde yatağın yanındaki komodini gördüm. Üzerinde bir bardak su ve katlanmış temiz bir havlu vardı.

Emir'in evindeydim.

Ve onun yatağında yatıyordum.

Birden doğrulmaya çalıştım.

Başım döndü. Gözlerimi kapatıp yatağın kenarına tutundum.

"Yavaş."

Kapının yanından gelen sesle başımı kaldırdım.

Emir kapının eşiğinde duruyordu.

Üzerinde siyah bir pantolon ve kolları dirseklerine kadar sıvanmış koyu renkli bir gömlek vardı. Saçları her zamankinden biraz daha dağınıktı. Elinde küçük bir su şişesi tutuyordu.

Bana baktıktan sonra şişeyi komodine bıraktı.

"Birden ayağa kalkma."

Ses tonu hâlâ sertti ama beni azarlamıyordu.

"Ne kadar zamandır uyuyorum?" diye sordum.

"Birkaç saat."

Pencereye baktım. Perdelerin arasından içeriye soluk gün ışığı süzülüyordu.

"Elarion'a döndük mü?"

"Evet."

İçimden derin bir nefes bıraktım.

Gerçekten dönmüştük.

Velmora'nın karanlık koridorları, cadıların sesi ve o maskeli adam... Hepsi geride kalmıştı. En azından şimdilik.

Başımı yastığa yasladım.

"Peki, neden buradayım?"

Emir'in bakışları kısa bir an yatağa kaydı.

"Kapıdan geçtiğimizde bayıldın. Seni eve getirdim."

"Bunu anladım da... kendi evime neden götürmedin?"

"Çünkü kendine gelecek durumda değildin."

Söylediği şeyin ardında başka bir açıklama yoktu. Savunmaya geçmedi, uzun uzun anlatmadı. Sanki yapılması gereken en basit şeyi yapmıştı.

Yine de onun yatağında uyandığım gerçeği biraz tuhaftı.

Örtüyü üzerimden çekip kenara oturdum. Üzerimdeki kıyafetler hâlâ benimkilerdi. Saçlarım dağılmış, ayakkabılarım yatağın yanına bırakılmıştı.

Emir kapının yanında bekliyordu.

"Daha iyi misin?" diye sordu.

Başımı salladım.

"Biraz."

"Güzel."

Arkasını dönüp gidecekmiş gibi yaptı. Sonra durdu.

"Yemek hazırlattım. Aşağıda yiyebilirsin."

Ona baktım.

"Sen hazırlamadın, değil mi?"

Kaşları çatıldı.

"Ne?"

"Yemeği. Sen hazırlamadın."

Yüzünde çok hafif bir sabırsızlık belirdi.

"Hayır, Lavin. Yemek yapmadım."

İstemeden gülümsedim.

Bu kadar ciddi birinin mutfakta yemek yapmaya çalışmasını düşünmek bile tuhaftı.

Emir gülümsememi fark etmişti ama üzerinde durmadı.

"Dinlen. Hazır olduğunda aşağı in."

Kapıdan çıktı.

Ben de birkaç saniye boyunca arkasından baktım.

Bana nazik davranmış sayılmazdı. Yalnızca gerektiği kadar konuşmuş, dinlenmemi söylemiş ve yemek hazırlatmıştı.

Ama Velmora'da geçirdiğim günlerin ardından bu sessizlik bile garip biçimde rahatlatıcıydı.

Piyanonun sesi yeniden yükseldi.

Bu kez daha net duyuluyordu.

Parmaklarımı örtünün üzerinde gezdirdim. Melodinin her notası odanın içine yayılıyor, duvarlara çarpıp yumuşayarak geri dönüyordu.

Emir piyano çalıyordu.

Bunu hiç beklemiyordum.

Onu düşündüğümde aklıma ilk gelen şey, karanlık bakışları, kısa emirleri ve yüzündeki değişmeyen ifadeydi. Bir enstrümanın başında oturup böyle bir melodi çalabileceğini hiç hayal etmemiştim.

Yavaşça ayağa kalktım.

Başım biraz daha iyiydi. Yatağın yanındaki ayakkabılarımı giydim ve kapıya yöneldim.

Koridora çıktığımda müzik daha da belirginleşti.

Melodiyi takip ederek merdivenlere ulaştım. Aşağıdan gelen gün ışığı ahşap basamakların üzerinde uzun çizgiler oluşturuyordu. Evin içi sessizdi. Duvarlardaki tablolar ve koyu renkli mobilyalar buraya eski, neredeyse unutulmuş bir hava veriyordu.

Basamakları yavaşça indim.

Piyano sesi salonun içinden geliyordu.

Kapının önünde durup içeriye baktım.

Ve onu gördüm.



Emir, salonun ortasındaki siyah piyanonun başında oturuyordu.

Sırtı dikti. Omuzları her zamanki gibi gergin değildi. Parmakları tuşların üzerinde sakin bir ritimle hareket ediyordu. Yüzündeki sert ifade tamamen kaybolmamıştı ama gözleri kapalıydı.

Sanki çaldığı melodinin içinde, kimsenin yaklaşmasına izin vermediği bir yere çekilmişti.

Piyanonun üzerinde siyah bir baykuş duruyordu.

Tüyleri gecenin kendisi kadar koyuydu. Başını hafifçe yana eğmiş, Emir'in parmaklarını izliyordu. Gözleri sarıydı; ışık vurduğunda altın gibi parlıyorlardı.

Bir süre kıpırdamadan onları izledim.

Emir'in evinde bir baykuş olduğunu bilmiyordum.

Daha doğrusu, Emir'in böyle bir hayvanla ilgilenebileceğini hiç düşünmemiştim.

Melodi yavaşladı.

Son birkaç nota salona yayıldıktan sonra sessizlik çöktü.

Baykuş başını bana çevirdi.

Sarı gözleri doğrudan yüzüme baktı.

Ben de ona baktım.

"Merhaba," diye fısıldadım.

Baykuş gagasını hafifçe açıp kapattı.

"Onunla konuşmayı bırak. Seni anlıyor olabilir."

Emir'in sesiyle irkildim.

Piyanodan ellerini çekmişti. Gözlerini açtı ve bana döndü.

"Beni korkuttun," dedim.

"Kapının önünde ne zamandır duruyorsun?"

"Bilmiyorum. Bir süredir."

Emir'in bakışları üzerimde gezindi.

"Başın dönüyor mu?"

"Biraz. Ama iyiyim."

Başını hafifçe salladı.

Sonra piyanonun üzerindeki baykuşa baktı.

"Kuzgun, yerinde kal."

Baykuş bir ayağını kaldırıp tüylerini kabarttı. Emir'in söylediğini umursamıyormuş gibi başını diğer yana çevirdi.

Kuzgun.

İsim ona yakışıyordu.

Salonun içine birkaç adım attım. Piyanonun cilalı yüzeyinde pencerenin yansıması vardı. Üzerindeki nota kâğıtları dikkatimi çekti. Bazılarının kenarları kıvrılmış, bazılarının üzerine kurşun kalemle küçük işaretler eklenmişti.

"Çok güzel çalıyorsun," dedim.

Sözler ağzımdan çıkar çıkmaz Emir'e baktım.

Yüzünde şaşkınlık belirmedi.

"Uzun zamandır çalıyorum."

"Bilmiyordum."

"Bana bunu sormadın."

Cevabı öylesine sakindi ki gülümsememek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

"Sen de bana hiç anlatmadın."

"Her şeyi anlatmam gerekmiyor."

İşte tanıdığım Emir geri dönmüştü.

Başımı salladım.

"Tabii ki."

Kuzgun birden kanatlarını açtı.

Geniş siyah kanatları piyanonun üzerine gölge düşürdü. Havalanıp salonun karşı tarafındaki yüksek kitaplığın üzerine kondu. Oradan bizi izlemeye devam etti.

Gözlerim onu takip etti.

"Adı gerçekten Kuzgun mu?"

"Evet."

"Uzun zamandır seninle mi?"

Emir birkaç saniye sustu.

Bu kez bakışlarını baykuştan ayırmadı.

"Uzun zamandır."

Cevabında garip bir ağırlık vardı.

Kuzgun'un gözleri bir anlığına piyanonun üzerindeki eski bir fotoğrafa kaydı. Fotoğraf, nota kâğıtlarının altında yarı gizlenmişti. Siyah beyaz görüntüde genç bir adam ve arkasında eski bir ev görünüyordu.

Fotoğrafı tam seçemeden Emir elini uzatıp kâğıtların üzerine koydu.

"Yemek hazır."

Konuyu kapattığını anlamıştım.

Bu kez üstelemedim.

Onun evinde, onun piyanonun başında oturduğu bu sakin anda bile etrafımızda söylenmemiş şeyler vardı. Ama hepsini aynı anda öğrenmek zorunda değildim.

Belki bazı sırlar, doğru zaman gelmeden açılmamalıydı.

Emir ayağa kalktı.

"Gel."

Yemek odasına doğru yürüdü. Ben de peşinden gittim.

---

Yemek odası salon kadar büyüktü ama daha aydınlıktı. Uzun ahşap masanın üzerinde iki kişilik servis hazırlanmıştı. Pencereden giren ışık, beyaz örtünün üzerinde parlıyordu.

Masada sıcak çorba, fırında pişmiş sebzeler, ekmek ve küçük bir tabakta kesilmiş meyveler vardı.

Karnımın ne kadar aç olduğunu ancak yemekleri görünce fark ettim.

Emir sandalyelerden birini işaret etti.

"Otur."

Bu kez emrine itiraz etmedim.

Sandalyeye oturup çorbadan bir kaşık aldım. Sıcaktı. İçimi ısıtan bu basit his bile bana ne kadar zamandır kendimi güvende hissetmediğimi hatırlattı.

Bir süre sessizce yemek yedik.

Emir fazla konuşmuyordu. Arada bir su bardağını alıyor, tabağına uzanıyor, sonra yeniden sessizliğe gömülüyordu.

Ama bu sessizlik Velmora'daki gibi değildi.

Orada sessizlik, yaklaşan bir tehlikenin habercisi gibiydi.

Buradaysa yalnızca iki kişinin aynı masada yemek yemesinden ibaretti.

Bir noktada ekmeği uzatırken parmaklarım tabağın kenarına çarptı. Küçük bir parça masa örtüsüne düştü.

Toplamak için eğildim ama Emir benden önce peçeteyi uzattı.

"Al."

Peçeteyi aldım.

"Teşekkür ederim."

Başını hafifçe salladı ve yemeğine devam etti.

O kadar küçük bir hareketti ki üzerinde durmak istemedim.

Yine de aklımda kaldı.

Emir'in sertliğinin altında bir şeyler vardı. Belki nezaket, belki alışkanlık, belki de kimseye göstermediği başka bir yönü.

Ama o yönünü bana göstermeye hazır değildi.

Ben de onu zorlamayacaktım.

Yemeğimi bitirdiğimde bir süredir ilk kez gerçekten doymuş hissettim. Sandalyemde geriye yaslanıp derin bir nefes aldım.

"İyi geldi," dedim.

Emir bardağını masaya bıraktı.

"Biraz dinlenince kendini daha iyi hissedersin."

"Evet."

Bir an duraksadım.

"Beni buraya getirdiğin için teşekkür ederim."

Bu kez bana doğrudan baktı.

Bakışlarında ne yumuşak bir gülümseme vardı ne de beklediğim bir karşılık.

"Dinlenmen gerekiyordu."

"Yine de."

Emir bir süre sessiz kaldı.

Sonra bakışlarını başka yöne çevirdi.

"Üzerinde durma, Lavin."

Söylediği şey beni gücendirmedi.

Onun teşekkür beklemediğini anlamıştım. Belki de teşekkür edilmesinden hoşlanmıyordu. Belki yaptığı şeyin bir iyilik olarak görülmesini istemiyordu.

Ayağa kalktım.

"Kendi evime gitmeliyim."

Emir'in yüzü ciddileşti.

"Bugün dinlenmen daha iyi olur."

"Burada yeterince dinlendim. Eve gitmek istiyorum."

Bir süre beni inceledi.

Sonra başını salladı.

"Peki. Seni bırakırım."

"Gerek yok, kendim gidebilirim."

"Lavin."

Tek kelime.

Ama o kadar kesin bir tonla söylemişti ki itiraz etmeye hazırlanırken vazgeçtim.

"Tamam," dedim. "Ama sadece eve kadar."

Emir cevap vermedi.

Bunun üzerine kendime küçük bir gülümseme verdim.

En azından bu kez aynı konuda tartışmak zorunda kalmamıştık.

---

Evin önüne geldiğimizde hava kararmaya başlamıştı.

Kendi dünyamdaydım.

Elarion'da.

Evimin pencerelerine baktım. Perdeler kapalıydı. İçeride beni bekleyen tanıdık eşyalar vardı.

Birden her şeyin ne kadar normal göründüğüne şaşırdım.

Sanki başka bir evrende kapana kısılmamış, cadılarla karşılaşmamış, karanlığın içinde kaybolmamıştım.

Sanki hayatım yalnızca birkaç günlüğüne durmuş ve şimdi yeniden devam etmeye hazırlanıyordu.

Emir arabanın yanında duruyordu.

"İçeri girebilecek misin?" diye sordu.

Ona döndüm.

"Evet."

"Başın dönerse. Kendini zorlama."

Başımı salladım.

"Tamam."

Bir süre birbirimize baktık.

Söyleyecek bir şeyimiz varmış gibi hissettim ama ikimiz de konuşmadık.

Sonunda Emir kapısını açtı.

"Dinlen, Lavin."

Arabasına bindi.

Motor çalıştı.

Ben kapının önünde dururken araba yavaşça uzaklaştı. Arka lambaları sokağın köşesinde kaybolana kadar gözlerimi ondan ayırmadım.

Sonra anahtarımı çıkarıp kapıyı açtım.

Evin içi sessizdi.

Ayakkabılarımı çıkarıp salona geçtim. Her şey bıraktığım gibiydi. Sehpanın üzerinde yarım bıraktığım kitap, pencerenin önündeki küçük saksı ve koltuğun kenarına attığım hırkam...

Pencereye yaklaşıp perdeyi araladım.

Karşıdaki ev karanlıktı.

Emir'in evi.

Bir süre oraya baktım.

Sonra perdeyi kapattım.

Bugünlük başka hiçbir şey düşünmek istemiyordum.

Kendime sıcak bir şeyler hazırladım, üzerimi değiştirdim ve odama geçtim. Yatağıma uzandığımda kendi yastığımın kokusunu duydum.

Gözlerimi kapattım.

Piyanonun melodisi zihnimde yeniden çalmaya başladı.

Emir'in parmakları tuşların üzerinde hareket ediyordu. Kuzgun piyanonun üzerinde oturuyordu. Emir'in gözleri kapalıydı ve yüzündeki sert ifade bir anlığına kaybolmuştu.

O anı düşünürken dudaklarımın kenarı hafifçe kıvrıldı.

Sonra kendime kızıp yastığa yüzümü gömdüm.

"Saçmalama, Lavin."

O, hâlâ sırlarını saklayan adamdı.

Ben de hâlâ ona güvenmiyordum.

Bir melodi bunu değiştiremezdi.

Ama belki de bazı anların amacı bir şeyi değiştirmek değildi.

Yalnızca insana, karşısındaki kişiyi tek bir yönüyle tanımanın ne kadar yanlış olabileceğini hatırlatmaktı.

O gece lambamı açık bıraktım.

Ve uzun zamandır ilk kez, uyumaktan korkmadım.

---

Sonraki günler sakin geçti.

En azından dışarıdan bakıldığında.

Çiçekçiye geri dönmedim hemen. Önce kendimi toparladım, dinlendim ve yeniden günlük hayatıma alışmaya çalıştım. Sabahları mutfakta kahvaltı hazırlıyor, penceremin önündeki çiçeklerle ilgileniyor, bazen de dışarı çıkıp yürüyüş yapıyordum.

İlk birkaç gün, karşıdaki evin penceresine istemeden bakıyordum.

Bazen perdeler kapalı oluyordu.

Bazen üst kattaki odada soluk bir ışık yanıyordu.

Ama Emir'i görmüyordum.

Bir gün bahçe kapısının önünde durup karşı eve baktım. Elimde çiçekçiden aldığım küçük bir papatya demeti vardı.

Kendi kendime onun nerede olduğunu merak ettiğimi itiraf etmek istemedim.

Belki evde değildi.

Belki işlerini halletmek için başka bir yere gitmişti.

Belki de beni görmemek için özellikle uzak duruyordu.

Son düşünce canımı gereksiz yere sıktı.

Başımı sallayıp eve girdim.

Günler haftalara dönüştü.

Çiçekçiye geri döndüm. Nermin Hanım beni görünce sevindi ve birkaç gün dinlenmemin iyi olduğunu söyledi. Dükkândaki çiçeklerin arasında yeniden çalışmak bana iyi geldi. Toprağın kokusu, papatyaların beyaz yaprakları ve sabah güneşinin vitrin camından içeri düşmesi...

Bunlar benim dünyamdı.

Burada kimse bileğimdeki işareti sormuyordu.

Kimse duvarların içinden gelen seslerden söz etmiyordu.

Kimse benden bir evreni kurtarmamı beklemiyordu.

Yine de bazı akşamlar eve döndüğümde karşıdaki karanlık eve bakmadan edemiyordum.

Emir'den hiçbir mesaj gelmedi.

Ben de ona yazmadım.

İlk hafta boyunca birkaç kez telefonumu elime aldım. Ekranında onun adı yoktu. Yazmak istediğim cümleleri düşündüm, sonra hepsinden vazgeçtim.

İkinci hafta telefonumu daha az kontrol etmeye başladım.

Üçüncü hafta çiçekçide işler yoğunlaştı. Nermin Hanım yeni siparişler aldı ve günlerim papatyalar, güller, kurdeleler ve müşterilerle doldu.

Dördüncü hafta ise bir sabah uyandığımda, önceki gece karşı evin penceresine bakmayı unuttuğumu fark ettim.

Bir ay geçmişti.

Emir'le bir aydır karşılaşmamıştık.

Bir aydır sesini duymamıştım.

Bir aydır onun evinden piyano melodisi gelmemişti.

Bunun nedenini bilmiyordum.

Ve kendime, bilmek zorunda olmadığımı söylüyordum.

O sabah çiçekçide papatyaları vazolara yerleştirirken Nermin Hanım yanıma geldi.

"Lavin, bugün biraz dalgınsın."

Elimdeki papatyayı düzelttim.

"Öyle mi?"

"Evet. Bir şey mi oldu?"

Başımı salladım.

"Hayır. Sadece uykumu alamadım."

Nermin Hanım bana şüpheyle baktı ama üstelemedi. Başka bir siparişle ilgilenmek için arka tarafa geçti.

Ben de yeniden çiçeklere döndüm.

Bir papatyanın yaprağı parmağıma takıldı. Onu dikkatlice düzelttim ve vazoya yerleştirdim.

Dışarıda rüzgâr esiyordu.

Vitrinin önünden geçen insanlar kendi hayatlarına devam ediyordu.

Ben de öyle yapacaktım.

Emir'in sırları olmadan.

Velmora'nın karanlığı olmadan.

En azından bir süreliğine.

O akşam eve döndüğümde gökyüzü turuncuya dönmüştü. Kapıyı açıp içeri girdim, çantamı bıraktım ve pencereye yaklaştım.

Karşıdaki eve baktım.

Üst kattaki pencereler karanlıktı.

Bir süre bekledim.

Sonra perdeyi kapattım.

"İyi geceler, Emir," diye fısıldadım.

Sözlerimi kimse duymadı.

Arkamı dönüp mutfağa geçtim.

O gece lambamı yaktım, kendime sıcak bir içecek hazırladım ve yatağıma uzandım.

Bir ay boyunca onu görmemiştim.

Ve artık hayatımın yeniden sakinleştiğine inanmak istiyordum.

Fakat bilmediğim bir şey vardı.

Karşıdaki evin üst katında, aylar önce hiç görmediğim bir odada, siyah bir baykuş pencerenin önüne konmuştu.

Kuzgun, karanlık sokağı izliyordu.

Arkasında, kapalı duran piyanonun üzerinde eski bir fotoğraf vardı.

Fotoğraftaki adamın yüzü, Emir'in yüzüne çok benziyordu.

Fotoğrafın köşesine el yazısıyla tek bir isim yazılmıştı:

ELARA.

Kuzgun başını çevirdi.

Sanki uzaktan gelen bir sesi duymuş gibi kanatlarını hafifçe açtı.

Sonra yeniden pencereye baktı.

Ve evin içindeki karanlıkta, piyanonun tuşlarından biri kendiliğinden aşağıya indi.

Tek bir nota yükseldi.

Ardından sessizlik.

Devam edecek...