Öteki Taraf

TERK EDİLMİŞ: EVDEKİ SIR

- Öteki Taraf

"Sonunda geldin, Lavin."

Kadının sesi gizli odanın içinden yükseldiğinde nefesimi tuttum.

Emir hemen önümde duruyordu. Omuzları gergindi; bakışları kapının karanlığına kilitlenmişti. Parmaklarının çevresinde dolaşan siyah sis, az önceki gibi hareket etmiyordu. Sanki görünmeyen bir güç onu bastırıyordu.

"Arkamda kal," diye fısıldadı.

Bu kez itiraz etmedim.

Kapının ardındaki karanlık yavaşça aydınlandı. Önce altın renkli çizgiler belirdi. Ardından taş duvarların üzerinde eski harflere benzeyen işaretler ortaya çıktı. İşaretler birer birer yanıyor, sanki bizi içeri çağırıyordu.

Bileğimdeki sembol ısınmaya başladı.

Elimi göğsüme bastırdım.

"Emir, neden benim bileğimdeki işaret bu kapıyı açıyor?"

Emir cevap vermedi.

"Bana bak."

Başını hafifçe çevirdi. Gözlerinde korkuya benzeyen bir şey vardı.

"İçeri girersek hiçbir şey eskisi gibi olmayabilir."

"Zaten hiçbir şey eskisi gibi değil."

Bunu söylerken sesimin titremesini engelleyemedim. Birkaç saat önce çiçekçiden eve dönüyordum. Elimde papatyalarım, aklımda sıradan düşünceler vardı. Şimdi ise yıllardır kimsenin yaşamadığı söylenen bir evin içinde, yüzünü bile doğru düzgün tanımadığım bir adamla birlikte gizli bir kapının önünde duruyordum.

Üstelik duvarların içinden biri benimle konuşuyordu.

Emir elini bana doğru uzattı.

Bir an tereddüt ettim. Sonra elini tuttum.

Parmaklarımız birleştiğinde bileğimdeki altın işaret parladı. Kapının ardındaki ışık büyüdü ve güçlü bir rüzgâr koridora doldu.

Elimdeki papatyalar savruldu. Birkaç beyaz yaprak havaya yükselerek kapının içine doğru uçtu.

"Emir!"

Elimi daha sıkı kavradı.

"Bırakma!"

Fakat zemin ayaklarımızın altından kayıyordu.

Kapının ardındaki ışık bizi içine çekti.

Son gördüğüm şey, Emir'in bana doğru uzanan eli oldu.

Ardından her şey karardı.

---

Yanağımın altındaki soğuk taş yüzünden gözlerimi açtım.

Bir süre hareket edemedim. Başım dönüyordu ve kulaklarımda derin bir uğultu vardı. Yavaşça doğrulup avuçlarımı yere dayadım.

Burası evin gizli odası değildi.

Üzerimde, yıldızlarla dolu mor bir gökyüzü uzanıyordu. Gökyüzünde iki ay vardı; biri gümüş gibi beyaz, diğeri ise kızıl renkteydi. Ufukta ne güneş ne de tanıdığım herhangi bir şehir görünüyordu.

Etrafımızı gümüş yapraklı ağaçlar çevreliyordu. Dallarından sarkan küçük ışıklar ateş böcekleri gibi parlıyor, toprağın üzerinde ince bir sis dolaşıyordu. Uzakta siyah taşlardan yapılmış kuleler yükseliyordu.

Nefesimi tuttum.

"Burası neresi?"

Yanımdan bir inleme sesi geldi.

Emir yerde yatıyordu.

Hemen yanına süründüm.

"Emir? Beni duyuyor musun?"

Omzuna dokundum. Gözlerini açtı ve bir an boyunca bana baktı. Ardından hızla doğruldu.

"İyi misin?"

"Sanırım. Sen?"

"İyiyim."

Bunu söylerken kolunu tutuyordu. Elinin arasından koyu renkli bir sıvı sızdığını görünce yüzüm gerildi.

"Kolun kanıyor!"

Elimi uzattım ama Emir geri çekildi.

"Dokunma."

İfadesindeki sertlik beni durdurdu.

"Yardım etmeye çalışıyorum."

"Biliyorum."

Bakışları elime indi. Birkaç saniye sonra yüzündeki gerginlik hafifledi.

"Burada... bana dokunabiliyorsun."

Kaşlarımı çattım.

"Ne demek bu?"

Emir cevap vermedi. Elini yavaşça uzattı ve parmaklarını benimkilerin üzerine koydu. Sonra elimi tuttu.

Hiçbir şey olmadı.

Ne aramızda görünmez bir engel belirdi ne de bedenlerimizde tuhaf bir acı hissettik.

Sadece elimi tutuyordu.

Yüzüne baktım. Gözlerinde şaşkınlıkla karışık bir rahatlama vardı. Başparmağı elimin üzerinde belli belirsiz hareket etti.

"Demek burada mümkün," diye fısıldadı.

Kalbim sebepsiz yere hızlandı.

Elimi geri çektim.

"Bana açıklama yapacaksın."

Emir'in yüzü yeniden ciddileşti.

"Burası Gölge Âlemi."

"Bir ülke mi?"

"Hayır. Bizim dünyamızın yanında var olan başka bir evren."

Başımı kaldırıp iki aya baktım.

"Yani... başka bir evrene mi geldik?"

"Evet."

Bir süre konuşamadım.

Sonra ayağa kalkıp üzerimdeki tozu silkeledim.

"Beni eve götür."

Emir çevremize baktı. Ağaçların arasındaki sis kalınlaşıyor, uzaktaki kulelerin ışıkları birer birer sönüyordu.

"Nasıl geldiğimizi biliyorum," dedi. "Ama geri dönmenin yolunu bilmiyorum."

O an içimdeki korku büyüdü.

"Şaka yapıyorsun."

"Keşke."

Ona doğru bir adım attım.

"Emir, benim gerçek bir hayatım var. Bir işim var. Evim var. Beni bekleyen insanlar var!"

Çiçekçiyi düşündüm. Nermin Hanım'ı, dükkânın penceresindeki papatyaları, eve götürmek için hazırladığım çiçekleri...

Annemin yüzü zihnimde belirdiğinde boğazım düğümlendi.

"Ben burada kalamam."

Emir'in yüzü yumuşadı.

"Biliyorum, Lavin."

"Öyleyse beni eve götür."

"Götüreceğim."

Bunu öyle ciddi söylemişti ki ona inanmak istedim.

Emir çevremizi incelemeye başladı. Yerdeki izlere, ağaçların gövdelerine ve sisin hareketine bakıyordu. Sanki tehlikeyi diğer insanlardan önce hissedebiliyordu.

Birden uzaklardan bir zil sesi duyuldu.

Tek bir vuruş.

Sonra bir tane daha.

Emir'in yüzü değişti.

"Burada olduğumuzu öğrendiler."

"Kim?"

Cevap vermeden kolumdan tutup ağaçların arasına çekti.

"Koş."

"Emir, neler oluyor?"

"Cadılar."

Bu kelimeyi söylerken sesinde öyle bir öfke vardı ki bir daha soru soramadım.

Koşmaya başladık.

Ayaklarımızın altında kuru dallar kırılıyor, gümüş yapraklar üzerimize dökülüyordu. Arkadan gelen sesler giderek yaklaşıyordu. Birkaç kez tökezledim ama Emir elimi bırakmadı.

Sonunda ağaçların arasındaki dar bir patikadan çıkıp devasa bir yapının önüne ulaştık.

Bir kütüphane.

Binanın duvarları siyah taştandı. Uzun pencerelerinden altın ışıklar sızıyordu. Giriş kapısının üzerinde, bileğimdeki sembole benzeyen bir işaret bulunuyordu.

Emir kapıya yaklaştığında sembol parladı.

Kapılar ağır ağır açıldı.

İçeri girdik.

Arkamızdan kapılar kapandığı anda dışarıdaki zil sesleri kesildi.

Sessizlik çöktü.

Ve ben başımı kaldırdığımda nefesimi tutmak zorunda kaldım.

---

Kütüphane inanılmaz büyüktü.

Tavanını göremiyordum. Raflar kat kat yükseliyor, birbirlerine dolanan merdivenler karanlığın içinde kayboluyordu. Havada yüzlerce küçük ışık dolaşıyordu. Bazı kitaplar kendi kendine raflardan çıkıyor, açık sayfalarıyla havada süzülüyordu.

Ortadaki büyük masanın üzerinde eski haritalar, mumlar ve kalın kitaplar vardı.

Buranın bir kütüphaneden çok yaşayan bir varlığa benzediğini hissettim.

Emir kapıya döndü ve kulak verdi.

"Şimdilik güvendeyiz."

"Şimdilik mi?"

Bana baktı.

"Bu kütüphane dışarıdaki varlıkların girmesini engelliyor. Ama burada kalıcı olarak saklanamayız."

Rafların arasından bir ses geldi.

"Yanılıyorsun, Karanlığın Varisi."

İrkilerek Emir'in koluna tutundum.

Raflardan biri kendi kendine hareket etti. Arkasında yaşlı bir kadın belirdi. Uzun gri saçları sırtına kadar uzanıyordu. Üzerinde yıldızlarla işlenmiş koyu mavi bir elbise vardı. Elindeki ince bastonun ucunda altın renkli bir taş parlıyordu.

Kadın bize doğru yürüdü.

Önce Emir'e baktı.

Sonra bana.

Bakışları bileğimde durduğunda yüzündeki ifade değişti.

"Demek sonunda ışık da kapıdan geçti."

Emir hemen önüme geçti.

"Onun kim olduğunu söylemeyeceksin."

Kadın hafifçe gülümsedi.

"Gerçeği ondan saklayarak onu koruduğunu mu sanıyorsun?"

"Bunu seninle konuşmayacağım."

Kadın bastonunu yere vurdu. Kütüphanedeki kitaplar aynı anda açıldı.

"Öyleyse kendisi okusun."

Raflardan bir kitap havalanarak masanın üzerine indi. Kapağı siyah deriyle kaplanmıştı. Üzerinde altın harflerle bir başlık yazıyordu.

KANLA YAZILAN TARİH.

Kitaba bakarken bileğimdeki sembol yeniden parladı.

Yaşlı kadın başını eğdi.

"Bu kitap sana bütün cevapları vermeyecek, Lavin. Ama doğru soruları sormayı öğretecek."

"Ben sadece eve dönmek istiyorum."

Kadının gülümsemesi kayboldu.

"Bunu isteyen ilk kişi sen değilsin."

Kitabın kapağı kendi kendine açıldı.

İlk sayfada bir aile ağacı vardı. İsimlerin çoğu silinmişti. Bazılarının üzerine siyah mürekkeple çizgiler çekilmişti.

Sayfaları çevirdim.

Eski bir evin resmi çıktı karşıma.

Terk edilmiş ev.

Emir'in yaşadığı ev.

Bir sonraki sayfada ise bir yangın çizilmişti. Alevlerin ortasında duran bir kadın, kollarında küçük bir çocuk taşıyordu. Kadının yüzü karanlıkla örtülmüştü.

Altında tek bir cümle vardı:

Işığın soyunu susturmak için Karanlığın kanı döküldü.

Gözlerim yazıya takılı kaldı.

"Bu ne demek?"

Kimse cevap vermedi.

Bir sonraki sayfayı çevirdim.

Bu kez isimler vardı.

Bir ailenin adı sayfanın üst kısmında yazılıydı.

KARANLIK SOYU.

Altında, yıllar önce alınmış bir kararın kaydı bulunuyordu. Karanlığın Varisi'nin ataları, Işığın soyunu tehlike olarak görmüş ve onları ortadan kaldırmak için emir vermişti.

Sayfanın sonundaki mühür, Emir'in bileğinde gördüğüm işarete benziyordu.

Başımı kaldırdım.

Emir kıpırdamadan duruyordu.

Yüzündeki ifadeyi görünce içimde bir şey koptu.

"Sen bunu biliyor muydun?"

"Lavin..."

"BİLİYOR MUYDUN?"

Sesim kütüphanenin yüksek tavanında yankılandı.

Emir bana yaklaşmak istedi ama geri çekildim.

"Hayır," dedi. "Ailemin geçmişinde karanlık şeyler olduğunu biliyordum. Ama bunu bilmiyordum."

"Sen Karanlığın Varisi'sin."

Bu kez cevap vermedi.

"Senin ailen..."

Cümlemi tamamlayamadım.

Kelimeler boğazıma düğümlenmişti. Sayfadaki yangın resmine yeniden baktım. Küçük çocuğun yüzü çizilmemişti. Ama nedense onun kim olduğunu biliyormuşum gibi hissettim.

Belki de kendi geçmişimdeki boşluğu ilk kez bu kadar yakından görüyordum.

Emir bir adım daha yaklaştı.

"Lavin, bana bak."

Başımı salladım.

"Bana dokunma."

Emir olduğu yerde durdu.

İlk kez aramızdaki mesafe, başka bir evrende bile kapanmayacak kadar büyük görünüyordu.

Yaşlı kadın kitabı yavaşça kapattı.

"Bu kütüphane sizi buraya sebepsiz getirmedi. Gerçeği öğrendiniz. Şimdi onunla ne yapacağınıza karar vermelisiniz."

"Bizi buradan çıkar," dedim.

Kadın gözlerini bana çevirdi.

"Kapı açılabilir. Ama dönüş yolu sizin düşündüğünüz kadar basit değil."

"Ne yapmamız gerekiyor?"

"Önce bu evrenin neden sizi seçtiğini anlayacaksınız. Sonra cadıların elinden sağ çıkacaksınız."

Tam o anda kütüphanenin dış kapısından üç kez vuruldu.

Tak.

Tak.

Tak.

Yaşlı kadının yüzü gerildi.

Emir başını kapıya çevirdi.

Dışarıdan bir kadın sesi duyuldu.

"Biliyoruz, içeridesiniz."

Ardından ikinci bir ses yükseldi.

"Karanlığın Varisi'ni bize teslim edin."

Bir sessizlik oldu.

Sonra üçüncü bir ses, soğuk bir fısıltıyla ekledi:

"Ve Işığın Kızı'nı."

Emir bana baktı.

Bu kez korkusunu saklamıyordu.

Elimi tutmak için uzandı ama son anda durdu. Aramızda hâlâ kitabın üzerindeki korkunç gerçek vardı.

Ben de ona bakıyordum.

Ailelerimizin geçmişi bizi birbirimize düşürmek için yeterliydi.

Ama dışarıdaki cadılar ikimizi de istiyordu.

Ve bu evren, ikimizi de bırakmaya niyetli değildi.

Devam edecek...