Karanlığın Öfkesi

TERK EDİLMİŞ: EVDEKİ SIR

Velmora'nın duvarları sır saklıyordu.

Bunu artık yalnızca hissetmiyordum. Burada geçirdiğim her saat, her dakika, hatta her nefes bana aynı şeyi söylüyordu. Taşların arasında dolaşan fısıltılar, gecenin ortasında duyduğum açıklanamayan sesler ve bileğimdeki sembolün ne zaman isterse yanmaya başlaması...

Bu evrenin benden istediği bir şey vardı.

Ve ben bunun ne olduğunu öğrenemeden burada kalmaya devam edecektim.

Bunu kabul etmiyordum.

Pencere bulunmayan hücremde oturmuş, bileğimdeki siyah işareti inceliyordum. Altın renkli çizgiler şimdilik sönüktü. Parmaklarımı sembolün üzerinde gezdirmeden, yalnızca ona bakarak anlamaya çalışıyordum. Ne kadar uzun süre incelersem inceleyeyim, gördüğüm şekil bana cevap vermiyordu.

Bir daire.

Dairenin içinde sekiz köşeli bir yıldız.

Altında birbirine yakın küçük işaretler.

Ve bütün bunların ardında, benim bilmediğim bir geçmiş.

Emir biliyordu.

Belki her şeyi değil ama benden daha fazlasını biliyordu. Bunu yüzüne baktığımda anlayabiliyordum. Sorularımı duyduğunda çenesinin nasıl kasıldığını, cevap vermek yerine bakışlarını nasıl kaçırdığını, bir sırrın yanından geçerken bile onu nasıl korumaya çalıştığını görüyordum.

Bana güvenmemi bekliyordu.

Oysa kendisi bana güvenmem için tek bir neden bile vermiyordu.

Ayağa kalktım.

Hücrenin kapısına yaklaştım ve kulağımı soğuk taşa dayadım. Koridorda ayak sesi yoktu. Cadıların fısıltıları da duyulmuyordu. Yalnızca uzaklardan gelen, düzenli aralıklarla tekrarlanan hafif bir tıkırtı vardı.

Tık.

Tık.

Tık.

Başımı kaldırdım.

Ses duvarın içinden geliyordu.

Buradan çıkmalısın.

Ardından gelen diğer sözler...

Onun kanı senin evinde.

Ve en kötüsü:

Gerçeği Emir'den öğrenme.

Dişlerimi birbirine bastırdım.

"Beni buraya kapatıp sonra da cevap vermeyeceksiniz, öyle mi?" diye fısıldadım.

Sözlerim taş duvarlarda yankılanmadı bile.

Sanki bu yer sesimi de yutuyordu.

Kapının altındaki aralığa baktım. Önceki kaçış girişimimde bulduğum ince metal parçasını hâlâ saklıyordum. Onu avucumdan çıkardım. Parmaklarımın arasında tutarken bir an duraksadım.

Emir'in sert sesi zihnimde belirdi.

Bir daha o koridora gitmeyeceksin.

Ardından yüzündeki ifade...

Öfkesinden çok korkuya benzeyen, ama asla korku olduğunu kabul etmeyecek bir ifade.

Kaşlarımı çattım.

"Bana emir vermeyi bırak," diye mırıldandım.

Metal parçayı kilide yerleştirdim.

İlk denememde hiçbir şey olmadı. İkinci denememde içeriden hafif bir tık sesi geldi. Üçüncü denememde kilit gevşedi.

Nefesimi tuttum.

Kapıyı birkaç santimetre araladım.

Koridor boştu.

Dışarı çıktım.

Ayaklarımı mümkün olduğunca sessiz hareket ettirerek ilerlemeye başladım. Duvarlardaki meşaleler maviye çalan soluk bir ışık yayıyordu. Alevler hava akımı olmamasına rağmen eğilip bükülüyor, gölgeleri taş zeminde uzun parmaklar gibi uzatıyordu.

Bir köşeyi döndüğümde, ilerideki kemerli geçidi gördüm.

Geçidin ardında geniş bir merdiven vardı.

Merdiven yukarı çıkıyordu.

Ve yukarıdan belli belirsiz bir hava akımı geliyordu.

Elarion'a açılan kapının nerede olduğunu bilmiyordum. Ama bir yerde olması gerekiyordu. Morvanna'nın söyledikleri, buraya gelişimiz ve kapının bizi seçtiğine dair o tuhaf sözleri...

Hiçbiri bu evrende sonsuza kadar kalacağım anlamına gelemezdi.

Eve dönmek istiyordum.

Kendi odama.

Penceremin önündeki çiçeklere.

Çalıştığım çiçekçiye.

Her gece ışığı açık bırakıp uyuduğum yatağıma.

Buradaki karanlık bana yabancıydı. Ama beni asıl korkutan, bir gün bu karanlığa alışabileceğimi düşünmekti.

Merdivene ulaştım.

Tam ilk basamağa ayağımı koyacağım sırada arkamdan bir ses geldi.

"Yine aynı hatayı yapıyorsun."

Olduğum yerde kaldım.

Gözlerimi kapattım ve içimden üçe kadar saydım.

Bir.

İki.

Üç.

Sonra yavaşça arkamı döndüm.

Emir karanlık koridorun ortasında duruyordu.

Siyah gömleğinin kolları bileklerine kadar iniyordu. Yüzünde en ufak bir şaşkınlık yoktu. Sanki kaçacağımı önceden biliyordu. Koyu gözleri önce elimdeki metal parçaya, ardından merdivenlere kaydı.

Son olarak yüzüme baktı.

"Geri dön."

İşte yine aynı şey.

Ne açıklama.

Ne neden.

Yalnızca emir.

"Hayır."

Kaşlarından biri hafifçe kalktı.

"Ne dedin?"

"Duydun." Metal parçayı avucumda sıktım. "Bu sefer hücreme dönmeyeceğim. Elarion'a giden kapıyı bulacağım."

Emir'in çenesi sertleşti.

"Orada ne olduğunu bilmiyorsun."

"Çünkü bana anlatmıyorsun!"

Sesim beklediğimden yüksek çıktı. Koridorun duvarları sözlerimi geri yansıttı. Bir an için meşalelerin alevleri aynı anda titredi.

Emir bunu fark etti.

Ben de fark ettim.

Bileğimde hafif bir sıcaklık hissettim ama kolumu arkamda tutarak işareti gizledim.

"Bana neyi saklıyorsun?" diye sordum. "Ailem hakkında ne biliyorsun? Duvarlar neden bana senin kanından söz ediyor? Morvanna neden bir şeyin hâlâ yaşadığını söyledi?"

Emir'in bakışları karardı.

Bir adım atmadı. Bana dokunmaya da çalışmadı. Yalnızca olduğu yerde durarak sanki önümde görünmez bir duvar oluşturdu.

"Bütün sorularının cevabını burada bulamayacaksın."

"Peki nerede bulacağım?"

Cevap vermedi.

Güldüm ama bu, eğlendiğim için çıkan bir ses değildi.

"Tabii. Bunu da söyleyemezsin."

"Lavin."

Adımı söyleyişinde bir uyarı vardı.

"Ne?"

"Şimdi geri dön."

"Beni zorlayamazsın."

Bir süre birbirimize baktık.

Emir'in yüzünde öfke vardı ama bunun altında başka bir şey de saklıydı. Bakışları birkaç saniyeliğine merdivenin üstündeki karanlığa kaydı. Sonra yeniden bana döndü.

O küçük hareketi fark etmemiş gibi yaptım.

"Orada ne var?" diye sordum.

"Hiçbir şey."

"Yalan söylüyorsun."

"Her şeyi sorgulamak zorunda mısın?"

"Beni başka bir evrene getiren, ailemle ilgili sırları benden saklayan ve sonra da hiçbir açıklama yapmadan hücreye kapatılmamı isteyen bir adama güvenmemi mi bekliyorsun?"

Emir'in yüzü taş kesildi.

"Ben seni hücreye kapatmadım."

"Hayır. Sadece orada kalmam gerektiğini söyledin."

"Çünkü dışarıda ne olduğunu bilmiyorsun."

"Sen biliyorsun!"

Bu kez sessiz kaldı.

Ve o sessizlik, verebileceği bütün cevaplardan daha sinir bozucuydu.

Merdivene doğru bir adım attım.

Emir beni durdurmak için elini uzatmadı. Yalnızca başını hafifçe yana çevirerek karanlık geçide baktı.

Sonra alçak bir sesle konuştu.

"Oraya gidersen seni koruyamam."

Kalbim bir anlığına hızlandı.

Bu cümledeki kelimeye takıldım.

Koruyamam.

"Benden neyi koruyorsun, Emir?"

Yüzüme baktı.

"Bunu öğrenmek istemezsin."

"Buna ben karar veririm."

Yanından geçtim.

Bir saniye boyunca hiçbir şey olmadı.

Sonra arkamdan gelen sesi duydum.

"Lavin, dur."

Bu kez sesinde önceki sertlikten daha fazlası vardı.

Ama durmadım.

Merdivenin ilk basamağına çıktım.

İkinciye.

Üçüncüye.

Yukarıdaki karanlık, sanki beni bekliyormuş gibi yavaşça genişledi.

Ve sonra bütün meşaleler söndü.

---

Karanlık bir anda üzerime kapandı.

Elimi önümde tuttum ama parmaklarımı bile göremiyordum. Birkaç saniye boyunca yalnızca nefesimi duydum. Ardından koridorun öbür ucundan bir ayak sesi geldi.

Sonra bir tane daha.

Emir'in adımlarına benzemiyordu.

Onunkiler ağır ve ölçülüydü. Bu seslerse neredeyse hiç ağırlık taşımıyordu. Sanki biri taş zemine basmıyor, onun üzerinde kayıyordu.

"Emir?" diye seslendim.

Cevap gelmedi.

Arkamı döndüm.

"Bu komik değil!"

Sözlerim karanlığın içinde kayboldu.

Bileğim birden yandı.

Keskin bir acıyla elimi göğsüme çektim. Siyah sembolün arasından altın renkli ışık sızıyordu. Işık parmaklarımın arasından geçerek merdivenleri ve duvarları kısa bir anlığına aydınlattı.

O an, merdivenin tepesinde birini gördüm.

Uzun siyah bir pelerin.

Yüzünü gizleyen koyu bir başlık.

Ve ışığın vurduğu yerde parlayan gümüş bir maske.

Nefesim kesildi.

"Sen kimsin?"

Figür başını hafifçe eğdi.

"Sonunda yalnız kaldın, Işığın Kızı."

Sesini tanımıyordum.

Ama bana yabancı olmadığını hissetmiştim.

Sanki bu sesi daha önce bir rüyada duymuş, uyandığımda unutmuştum.

Geriye doğru bir adım attım.

"Benden ne istiyorsun?"

Maskenin ardındaki kişi güldü.

"Yanlış soruyu soruyorsun."

"Öyle mi? O zaman doğrusunu sen söyle."

"Emir sana ne anlattı?"

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

"Hiçbir şey."

"Beklediğim gibi."

Figür merdivenlerden inmeye başladı. Adımları aceleci değildi. Bana yaklaşmak için zamanı olduğunu biliyormuş gibi sakindi.

"Peki sana ailesinin ne yaptığını anlattı mı?"

Bileğimdeki acı arttı.

"Emir'in ailesi hakkında ne biliyorsun?"

"Onların karanlığının yalnızca bir başlangıç olduğunu."

Bir adım daha attı.

"Ve senin ailene yaptıklarının, anlatılanlardan çok daha fazlası olduğunu."

İçimde bir şey buz kesti.

"Ailem hakkında konuşma."

"Demek sonunda doğru soruyu buldun."

Bir anda elimi kaldırdım. Bileğimdeki ışık büyüdü; altın bir parıltı taş duvarlara yayıldı. Figür bir anlığına durdu.

Maskesinin altından gelen sesi duydum.

"İşte bu yüzden seni istiyorlar."

"Kim istiyor?"

"Bunu sana söylemem için henüz erken."

"Bana yaklaşma!"

Işığım bir kez daha parladı.

Ama beklediğim gibi olmadı.

Figür elini kaldırdı ve parmaklarının arasında siyah, ince bir halka belirdi. Halka havada dönerek bileğime doğru fırladı. Kaçmak için yana çekildim fakat halka yere değmeden genişledi ve ayaklarımın çevresine dolandı.

Soğuk bir zincir gibi bacaklarıma sarıldı.

Dengemi kaybederek merdivenin kenarına tutundum.

"Bırak beni!"

Bileğimden çıkan ışığı zincire yönelttim. Altın parıltı siyah yüzeyde çatlaklar oluşturdu. Bir an daha dayanırsam kurtulabileceğimi düşündüm.

Sonra figürün diğer eli havaya kalktı.

Karanlık, başımın üzerinden aşağıya döküldü.

Gözlerimin önünde yıldızlar uçuştu. Dizlerim güçsüzleşti. Merdivene tutunmaya çalıştım ama parmaklarım kaydı.

Düşmeden önce maskeli figürün yanıma geldiğini gördüm.

Bana dokunmadan önce bileğimdeki sembole baktı.

"Bu işaret..." diye fısıldadı. "Demek gerçekten uyandı."

Sonra başını bana çevirdi.

"Emir'in seni bulması çok uzun sürmeyecek."

"Emir seni durduracak."

Sözler ağzımdan zorla çıktı.

Figürün maskesinin ardındaki bakışlarını göremiyordum ama gülümsediğini hissettim.

"Biliyorum."

Başım ağırlaştı.

Son gördüğüm şey, merdivenlerin dibindeki karanlığın içinden uzanan siyah bir kapı oldu.

Ardından her şey silindi.

---

Uyandığımda ilk hissettiğim şey soğuktu.

İkinci hissettiğim şey ise bileğimdeki acıydı.

Gözlerimi açtığımda üzerimde gri bir tavan gördüm. Tavandaki taşlar birbirine düzensiz biçimde yerleştirilmişti. Bazılarının arasından ince siyah damarlar geçiyordu.

Yavaşça doğrulmaya çalıştım.

Başım döndü.

Elimi duvara dayayıp yeniden oturdum. Bileğimdeki sembolün çevresinde ince, siyah bir halka vardı. Hücrede gördüğüm işarete benziyordu ama bu kez sembolün altın çizgileri tamamen sönmüştü.

Parmaklarımla halkaya dokundum.

Acı.

Elimi hemen çektim.

"Harika," diye fısıldadım. "Bir de bu eksikti."

Etrafıma baktım.

Burası önceki hücremden farklıydı. Daha genişti ama daha karanlıktı. Duvarlarda meşale yoktu. Tavana yakın dar bir açıklıktan soluk, morumsu bir ışık sızıyordu.

Kapı demirdendi.

Üzerinde hiçbir kilit görünmüyordu.

Ayağa kalktım ve kapıya yaklaştım. Parmaklarımı soğuk yüzeyine koyduğumda uzaktan bir ses geldi.

"Uyandın demek."

Olduğum yerde donup kaldım.

Bu ses maskeli kişininki değildi.

Daha gençti. Daha sakindi.

Ama içinde öyle bir soğukluk vardı ki omuzlarım istemsizce gerildi.

Kapının öbür tarafından konuşuyordu.

"Beni duyabiliyor musun?" diye sordum.

"Duyuyorum."

"Kim olduğumu biliyor musun?"

"Lavin."

Kalbim hızlandı.

"Adımı nereden biliyorsun?"

"Adını bilmek için seni tanımam gerekmiyor."

Kapıya yaklaştım.

"Beni neden buraya getirdiniz?"

Kısa bir sessizlik oldu.

"Çünkü Emir'in seni koruyabileceğine inanıyorsun."

Kaşlarımı çattım.

"Bu seni neden ilgilendiriyor?"

"Çünkü Emir'in neyi koruyabileceğini, neyi koruyamayacağını çok iyi biliyorum."

"Emir'i tanıyor musun?"

Bu kez cevap gecikti.

"Onu senin tanıdığından daha uzun zamandır tanıyorum."

Boğazım kurudu.

"Adın ne?"

Kapının arkasından hafif bir gülüş geldi.

"Bana bir zamanlar başka bir isimle seslenirdi."

"Bu bir cevap değil."

"Hayır. Ama şimdilik alabileceğin tek cevap bu."

Kapının altındaki aralıktan bir gölge geçti.

"Beni buradan çıkar," dedim.

"Henüz değil."

"Beni kaçırdınız! Bana ne istediğinizi söylemeden burada tutamazsınız!"

"Tam da bu yüzden seni buraya getirdim. Sorular soruyorsun. Gerçeği istiyorsun. Ama gerçek, kapısı açıldığında geri kapatamayacağın bir şeydir."

"Bana bilmece anlatmayı bırak!"

Sesim hücrenin içinde yankılandı.

Kapının arkasındaki kişi sustu.

Ardından yavaşça konuştu.

"Emir geldiğinde ona bir soru sor."

"Ne soracağım?"

"Beni neden öldürmediğini."

Nefesim boğazımda düğümlendi.

"Sen... Emir'in düşmanı mısın?"

"Bunu ona sor."

Ayak sesleri uzaklaşmaya başladı.

"Bekle!" diye bağırdım. "Ailem hakkında ne biliyorsun? Emir'in ailesiyle ne ilgisi var? Bu evrenden nasıl çıkacağım?"

Ayak sesleri durmadı.

Kapının arkasındaki son sözleri duydum.

"Elarion'a dönmek istiyorsan, Lavin, önce Velmora'nın neden seni seçtiğini öğrenmelisin."

Sonra sessizlik.

Kapının önünde bir süre öylece kaldım.

Elarion.

Evim.

Adını duymak bile içimde bir şeyleri harekete geçirmişti. Orada gökyüzü böyle mor değildi. Duvarların içinden sesler gelmiyordu. İnsanlar sırlarını taşların arasına gömmüyordu.

En azından ben öyle sanıyordum.

Başımı kaldırıp dar açıklıktan görünen ışığa baktım.

"Emir," diye fısıldadım.

İlk kez onun burada olmasını istiyordum.

Bunu kabul etmek hoşuma gitmiyordu. Hâlâ ona güvenmiyordum. Hâlâ benden sakladığı şeyler olduğunu biliyordum.

Ama beni kaçıran kişi onun geçmişini biliyordu.

Ve o kişi, Emir'in beni kurtarmak için geleceğinden emindi.

Bu düşünce beni rahatsız etti.

Çünkü ya gerçekten gelirse?

Ya da daha kötüsü...

Gelirse ve karşısındaki kişiyi gördüğünde, benim daha önce hiç görmediğim birine dönüşürse?

---

Emir'in beni bulması ne kadar sürdü, bilmiyordum.

Burada zamanın nasıl ilerlediğini anlamak zordu. Dar açıklıktan süzülen ışık değişmiyor, koridordan hiçbir ses gelmiyordu. Bazen uzaklardan bir metal sürtünmesi duyuyor, bazen de duvarların içinden gelen hafif titreşimleri hissediyordum.

Bir süre sonra kapının altından ince bir siyah sis sızmaya başladı.

Geri çekildim.

Sis zemine yayıldı ve ayaklarımın çevresinde dönerek küçük bir girdap oluşturdu. Bileğimdeki sembol bir kez parladı.

Sonra karanlığın içinden bir ses geldi.

"Lavin."

Başımı kaldırdım.

Bu sesi tanıyordum.

"Emir?"

Sis dağıldı.

Kapının öbür tarafından sert bir darbe geldi.

Demir kapı bütün çerçevesiyle sarsıldı. Duvarlardan toz döküldü. İkinci darbede kapının ortası içeri doğru eğildi.

Üçüncü darbede kapı yerinden koparak hücrenin içine savruldu.

Geriye sıçradım.

Duman ve taş tozu arasında Emir belirdi.

Üzerinde hâlâ siyah gömleği vardı ama kolları sıvanmıştı. Saçları dağılmış, yüzüne karanlık gölgeler düşmüştü. Gözleri normalden daha koyu görünüyordu.

Bir anlığına hiçbir şey söylemedi.

Beni baştan aşağı süzdü.

Sonra bakışları bileğimdeki siyah halkaya indi.

Yüzündeki ifade değişti.

Çok küçük bir değişimdi.

Ama gördüm.

"Bunu sana kim yaptı?" diye sordu.

Ayağa kalktım.

"Önce beni buradan çıkar."

"Lavin."

"Hayır." Sesim titremesin diye dişlerimi sıktım. "Beni dinle. Maskeli biri beni merdivenlerde yakaladı. Sonra buraya getirdi. Kapının arkasındaki kişi seni tanıdığını söyledi."

Emir'in bakışları karardı.

"Ne söyledi?"

"Senin onu neden öldürmediğini sormamı istedi."

Bir anda hücredeki hava değişti.

Emir'in çevresindeki gölgeler zeminde uzamaya başladı. Duvarlara tırmanan karanlık, taşların arasından sızarak tavana ulaştı.

"Adını söyledi mi?"

"Hayır."

"Sesini tanıdın mı?"

"Hayır. Ama senin geçmişinden geldiğini biliyor."

Emir gözlerini benden ayırmadan elini kaldırdı. Bileğimdeki siyah halka bir anlığına parladı. Ardından ince bir çatlama sesi duyuldu ve halka parçalanarak yere döküldü.

Dizlerimin bağı çözülecek gibi oldu ama düşmedim.

"Bu şey neydi?" diye sordum.

Emir cevap vermedi.

"Emir!"

"Buradan çıkıyoruz."

"Bana cevap ver!"

Başını bana çevirdi.

"Şimdi değil."

"Her zaman böyle yapıyorsun!"

"Ve sen her zaman yanlış zamanda yanlış yerde olmayı başarıyorsun."

Öfkeden yüzüm ısındı.

"Beni kaçırdılar! Bunun suçunu bana mı yüklüyorsun?"

"Suçunu yüklemiyorum." Sesi soğuktu. "Seni uyarmama rağmen tek başına kaçmaya çalıştın. Bunu unutmayacağım."

"Ben de senin hiçbir şey anlatmadığını unutmayacağım."

Bir süre birbirimize baktık.

Sonra koridorun uzak ucundan yavaş bir alkış sesi geldi.

Bir kez.

İki kez.

Üç kez.

Emir'in başı sesin geldiği yöne döndü.

Yüzündeki bütün ifadeler silindi.

"Demek sonunda geldin," dedi karanlığa.

Koridorun ucunda bir siluet belirdi.

Siyah pelerinin altından uzun bir gölge uzanıyordu. Yüzündeki gümüş maske, tavandaki mor ışığı yakalayarak parladı.

Beni kaçıran kişi.

Arkasında iki gölge daha vardı.

Ama Emir onların hiçbirine bakmıyordu.

Yalnızca maskeli kişiye odaklanmıştı.

"Onu bırakmalıydın," dedi Emir.

Maskeli kişi başını yana eğdi.

"Senin bir şeyi korumaya çalıştığını görmek hâlâ çok eğlenceli, Varis."

Emir'in elleri yavaşça yumruk oldu.

"Bir daha ona yaklaşmayacaksın."

"Yoksa ne yaparsın?"

Soru koridorda yankılandı.

Maskeli kişi bir adım attı.

"Bana ne yapacağını söyle, Emir. Yoksa artık ne yapabileceğini hatırlamıyor musun?"

Emir'in gözlerinin çevresinde siyah bir parıltı belirdi.

Ben istemsizce geri çekildim.

Bu, daha önce evde gördüğüm karanlığa benziyordu. Ama bu kez farklıydı. Daha yoğun, daha derin ve daha öfkeliydi.

Karanlık onun etrafında dönmüyordu.

Sanki onun içinden çıkıyordu.

Maskeli kişi kollarını iki yana açtı.

"İşte bu. Seni yıllardır böyle görmek istiyordum."

Emir'in sesi neredeyse fısıltıydı.

"Son kez söylüyorum. Git."

"Beni durdurmak için önce beni öldürmen gerekir."

Sözler havada asılı kaldı.

Emir'in yüzü taş gibi sertleşti.

Maskeli kişi başını bana çevirdi.

"Lavin, dikkatli izle. Birazdan seni kurtarmak için neye dönüşeceğini göreceksin."

İçimde kötü bir his yükseldi.

"Emir..." diye fısıldadım.

Bana bakmadı.

Bir an sonra koridorun bütün ışıkları söndü.

Karanlık her yeri kapladı.

Bu kez meşalelerin sönmesi gibi değildi. Gözlerimi açık tutmama rağmen hiçbir şey göremiyordum. Hava ağırlaştı. Nefes almak zorlaştı. Taş duvarlardan derin bir uğultu yükseldi.

Sonra bir ses duydum.

Sanki binlerce fısıltı aynı anda konuşuyordu.

Varis...

Varis...

Varis...

Bileğimdeki sembol aniden altın rengiyle parladı.

Karanlığın içinden Emir'in sesi geldi.

"Gözlerini kapat, Lavin."

"Ne yapıyorsun?"

"Gözlerini kapat!"

Bu kez sesindeki sertlik tartışmaya yer bırakmıyordu.

Gözlerimi kapattım.

Ardından bir patlama duyuldu.

Zemin sarsıldı. Taş parçaları üzerime yağdı. Koridorun içinden şiddetli bir rüzgâr geçti ve bir şey duvarlara çarparak parçalandı.

Çığlıklar yükseldi.

Sonra maskeli kişinin sesi duyuldu.

"Hayır... Bunu yapamazsın!"

Emir cevap vermedi.

Ama hissettim.

Karanlık büyüyordu.

Ayaklarımın altındaki taş zeminden, duvarlardan, tavanın çatlaklarından siyah gölgeler yükseliyordu. Bunlar sıradan gölgeler değildi. Kendi başlarına hareket ediyor, önlerine çıkan her şeyi sarıyorlardı.

Hücrenin kapısından dışarıya doğru uzandılar.

Birinin çığlığı aniden kesildi.

Ardından başka bir darbe sesi geldi.

"Emir, yeter!" diye bağırdı maskeli kişi.

Bu sözleri duyduğumda gözlerimi açtım.

Keşke açmasaydım.

Emir koridorun ortasında duruyordu.

Ama etrafındaki karanlık artık bedeninin sınırlarını tanımıyordu. Siyah gölgeler omuzlarından yükseliyor, kollarının çevresinde kıvrılıyor, arkasında devasa bir şekil oluşturuyordu. Gözleri tamamen kararmıştı. Yüzünde hiçbir duygu yoktu.

Ne öfke.

Ne korku.

Ne de tereddüt.

Yalnızca karanlık.

Ve o karanlık, karşısındaki herkesi yok etmeye hazırlanıyordu.

"Emir!" diye seslendim.

Sesim uğultunun içinde kayboldu.

Bir adım attım.

Bileğimdeki sembol altın ışıkla parladı.

"Emir, bana bak!"

Bu kez başı çok hafifçe bana döndü.

Gözlerinin içindeki karanlıkta küçücük bir ışık gördüm.

Beni duyuyordu.

Ama bana baktığı hâlde beni tanıyamıyormuş gibi hissettim.

Maskeli kişi bunu fark etmişti.

Birden elini kaldırdı ve bana doğru siyah bir zincir fırlattı.

"Öyleyse onu da al!"

Zincir havada hızla ilerledi.

Kaçmaya çalıştım ama çok geçti.

Tam bileğime dolanacağı sırada Emir'in karanlığı bir anda yön değiştirdi.

Siyah gölgeler aramıza girdi.

Zincir havada parçalandı.

Maskeli kişi geriye savruldu ve sırtı taş duvara çarptı.

Emir ona doğru yürümeye başladı.

Her adımında taş zeminde ince çatlaklar oluşuyordu.

"Onu..." dedi Emir.

Sesi değişmişti. Derin, boğuk ve yabancıydı.

"Bir daha..."

Bir adım daha attı.

"Tehdit etmeyeceksin."

Maskeli kişi duvara tutunarak ayağa kalkmaya çalıştı.

"Sen hâlâ anlamadın mı?" diye tısladı. "Onu koruduğunu sanıyorsun ama asıl tehlike-"

Emir elini kaldırdı.

Karanlık maskeli kişinin boğazının çevresinde toplandı.

Sözleri kesildi.

Ben olduğum yerde donakaldım.

Emir'in yüzüne baktım. Biraz önce beni kurtarmak için gelen adamın gözlerinde artık hiçbir şey göremiyordum.

Ve ilk kez ondan korktum.

Beni kaçıran düşmandan değil.

Emir'den.

"Emir, bırak onu!"

Karanlık bir anlığına duraksadı.

Maskeli kişi nefes almak için çırpındı.

"Bırak!" diye yeniden bağırdım.

Emir'in başı bana döndü.

"Bunu hak etti."

"Belki!" Sesim titredi ama geri çekilmedim. "Ama onu öldürürsen cevaplarımı da öldürmüş olacaksın!"

Bu kez karanlık tamamen durdu.

Koridorun içinde yalnızca maskeli kişinin zorlanan nefesi duyuluyordu.

Emir bana baktı.

Bakışlarının ardında bir şey savaşıyordu. Onu geri çekmeye çalışan bir tarafı vardı; diğer tarafıysa her şeyi karanlığa gömmek istiyordu.

Birkaç saniye sonra parmaklarını yavaşça indirdi.

Karanlık zincir gevşedi.

Maskeli kişi yere düştü ve öksürerek nefes almaya başladı.

Emir ona bir kez daha baktı.

"Bir daha karşıma çıkarsan seni durdurmak için ikinci kez düşünmeyeceğim."

Maskeli kişi başını kaldırdı.

Maskesinin bir kenarı çatlamıştı. Altından görünen göz, bana değil Emir'e bakıyordu.

"Beni öldüremezsin," diye fısıldadı. "Çünkü hâlâ kim olduğumu bilmiyorsun."

Emir'in yüzünde tek bir kas bile oynamadı.

"Bunu öğreneceğim."

Maskeli kişi güldü.

"Geç kalmadan öğren, Varis."

Ardından bedeninin çevresinde siyah bir sis oluştu.

Emir bir hamleyle ona uzandı ama sis çoktan dağılmıştı.

Maskeli kişi yok olmuştu.

Arkasındaki iki gölge de ortadan kaybolmuştu.

Koridor sessizliğe gömüldü.

Yalnızca yerdeki taş parçaları ve duvarlarda oluşan çatlaklar, az önce burada neler yaşandığını gösteriyordu.

Emir'in çevresindeki karanlık yavaşça geri çekilmeye başladı.

Gölgeler önce ellerinden, sonra omuzlarından ayrıldı. En sonunda gözlerindeki siyahlık da azaldı.

Dizlerim titriyordu.

Bunun fark edilmesini istemediğim için ellerimi yumruk yaptım.

Emir başını bana çevirdi.

"İyi misin?"

Soru o kadar beklenmedik geldi ki birkaç saniye cevap veremedim.

Sonra kaşlarımı çattım.

"Beni buraya getirenler yüzünden mi, yoksa az önce neye dönüştüğünü gördüğüm için mi soruyorsun?"

Emir'in ifadesi yeniden sertleşti.

"Lavin."

"Hayır, gerçekten merak ediyorum. Az önce ne yaptın?"

"Buradan çıkmamız gerekiyor."

"Yine mi?"

"Evet."

"Bana bir cevap vermeden hiçbir yere gitmiyorum."

Emir derin bir nefes aldı. Bakışlarını bir anlığına duvardaki çatlaklara çevirdi.

"Burada kalırsak geri gelecekler."

"Kim?"

"Bunu şimdi konuşmayacağız."

Öfkemi bastırmaya çalıştım ama başaramadım.

"Beni kurtarmaya geldin diye sana güveneceğimi sanıyorsan yanılıyorsun."

"Benden güvenmeni isteyen olmadı."

Sesi buz gibiydi.

"Öyleyse neden geldin?"

Bu kez hemen cevap vermedi.

Gözleri bileğimdeki sembole kaydı.

Sonra yeniden yüzüme baktı.

"Çünkü seni burada bırakamazdım."

Söylediği şeyin ardında bir anlam aramaya başladığımı fark edince hemen başımı başka yöne çevirdim.

Hayır.

Bu bir itiraf değildi.

Bir açıklama bile sayılmazdı.

Emir'in korumaya çalıştığı şey ben olmayabilirdim. Belki işaretti. Belki benim gücümün, ailesinin geçmişiyle olan bağlantısıydı. Belki de Velmora'nın beni seçmesinin ardındaki sırdı.

Bunu bilmeden ona güvenemezdim.

"Peki," dedim sonunda. "Ama Elarion'a döndüğümüzde bana her şeyi anlatacaksın."

Emir'in yüzü yeniden kapandı.

"Bunu vaat edemem."

Gözlerimi ona çevirdim.

"Ne?"

"Her şeyi anlatacağımı vaat edemem."

Bir an ona bakakaldım.

Sonra acı bir gülümseme yüzüme yerleşti.

"Tabii. Senden beklediğim cevap buydu zaten."

Yanından geçerek koridora yöneldim.

Bu kez beni durdurmadı.

Ama birkaç adım sonra sesini duydum.

"Lavin."

Duraksadım ama arkamı dönmedim.

"Bir daha tek başına kaçmaya çalışma."

Başımı hafifçe yana çevirdim.

"Bir daha beni hücreye kapatmaya çalışma."

Sessizlik.

Ardından Emir'in ayak sesleri geldi.

Yanıma yaklaşmadı. Aramızda yine o alışıldık mesafe vardı.

Birlikte koridorun karanlığına doğru ilerlemeye başladık.

Ama aklımda tek bir şey vardı.

Maskeli kişinin son sözleri.

Onu koruduğunu sanıyorsun ama asıl tehlike...

Cümlesini tamamlayamamıştı.

Belki de tamamlamasına gerek yoktu.

Çünkü Emir'in az önce serbest bıraktığı karanlığı görmüştüm.

Ve artık bir şeyi biliyordum.

Emir beni kurtarabilecek kadar güçlüydü.

Ama o gücün içinde, kendisinin bile korktuğu bir şey vardı.

---

Koridorun sonunda durduk.

Önümüzde taş bir kapı vardı. Kapının üzerinde iki evreni andıran semboller oyulmuştu. Bir tarafta altın ışıkla çevrelenmiş bir yıldız, diğer tarafta ise yıldızın üzerine kapanan siyah bir hilal bulunuyordu.

Bileğimdeki işaret yeniden ısındı.

Kapının üzerindeki yıldız altın renginde parladı.

Emir hemen bana döndü.

"Dokunma."

Elimi geri çektim.

"Bu kapı Elarion'a mı açılıyor?"

"Bilmiyorum."

Ona inanmadım.

"Yalan söylüyorsun."

"Bu kapının nereye açıldığını bilmiyorum," dedi bu kez daha sert bir sesle. "Ama neye tepki verdiğini biliyorum."

"Bileğimdeki işarete."

Cevap vermedi.

Kapıya baktım.

"Demek ki beni buraya getirmelerinin sebebi bu."

Emir'in çenesi gerildi.

"Muhtemelen."

"Ve sen bunu başından beri biliyordun."

"Lavin-"

"Bana yalan söyleme!"

Sesim koridorda yankılandı.

Kapının üzerindeki altın yıldız bir kez daha parladı.

Ardından duvarların içinden derin bir ses yükseldi.

Bu kez fısıltı değildi.

Bir ses, sanki çok uzaklardan ve aynı zamanda tam yanımızdan geliyormuş gibi konuştu.

"Varis... Işığın Kızı... Kapı sizi bekliyor."

Emir'in yüzündeki ifade bir anda değişti.

Bileğimdeki işaret yanmaya başladı.

Kapının ortasında ince bir çatlak belirdi.

Çatlağın arasından altın ışık sızarken diğer taraftan siyah bir sis yükseldi.

İki güç birbirine yaklaşmaya başladı.

Ve kapının ardındaki ses, son bir kez fısıldadı.

"Biriniz gerçeği saklıyor."

Nefesimi tuttum.

"Kim?" diye sordum.

Kapı cevap vermedi.

Yalnızca çatlak biraz daha genişledi.

Emir kolunu kapıya doğru uzattı ama dokunmadı. Yüzündeki ifade yeniden sertleşmişti. Sanki bu sesi tanıyordu.

Sanki uzun zamandır duymaktan korktuğu bir şey, sonunda ona ulaşmıştı.

"Emir," diye fısıldadım. "Bu ses kime ait?"

Bakışlarını kapıdan ayırmadı.

"Bilmiyorum."

Bu kez sesindeki tereddüt gerçekti.

Ve nedense bu, beni daha da korkuttu.

Çünkü Emir bir şeyi bilmiyorsa, belki de ilk kez ikimiz de aynı karanlığın içindeydik.

Kapının ardında bir gölge hareket etti.

Bileğimdeki sembol altın renginde parladı.

Sonra karanlık yeniden her yeri kapladı.

Devam edecek...