Karşı Pencere

TERK EDİLMİŞ: EVDEKİ SIR

Karşı Pencere

Bazı insanlar hayatınıza sessizce girer. Siz fark ettiğinizde ise çoktan bütün düzeninizi değiştirmiş olurlar.

Sabah saat altı buçuktu.

Alarmım üçüncü kez çaldığında yastığı yüzüme bastırıp gözlerimi kapattım. Gece boyunca neredeyse hiç uyuyamamıştım. Hastanede geçirdiğim on iki saatin ardından tek istediğim, birkaç saat daha uyumaktı.

Ama hayat, isteklerime göre hareket etmeyi çoktan bırakmıştı.

Elimi uzatıp alarmı kapattım. Bir süre tavana baktım. Sonra istemeye istemeye yataktan kalktım ve perdeleri açtım.

Karşımda yine o ev vardı.

Üç katlı, gri duvarlı, büyük pencereli ve yıllardır kimsenin yaşamadığını düşündüğüm o tuhaf ev…

En azından ben taşındığımdan beri böyle görünüyordu.

Yaklaşık sekiz aydır bu mahallede yaşıyordum. Aslında burası benim için yeni bir yer değildi. Çocukluğumun büyük bir kısmı bu evin bulunduğu sokakta geçmişti. Annemle babam hayattayken yaz akşamlarını bahçede geçirir, komşularla konuşur, bazen de karşıdaki evin taş duvarına oturup sokaktan geçenleri izlerdim.

O zamanlar hayatın bir gün elimden her şeyimi alabileceğini bilmiyordum.

Önce babamı kaybettim.

Ardından annemi.

İnsan, ailesini kaybedince yalnızca sevdiklerini kaybetmiyormuş. Eve döndüğünde anlatacağı şeyleri, kötü bir günün sonunda sığınacağı kolları, en sıradan anlarda bile yanında olduğunu bildiği insanları da kaybediyormuş.

Ben de bütün bunların ardından hemşire olmaya ve çalışmaya devam etmeye karar vermiştim.

Hastanede başkalarının hayatlarını kurtarmaya çalışırken kendi hayatımın ne zaman bu kadar sessizleştiğini düşünmeye fırsat bulamıyordum.

Eve geldiğimde ise sessizlik beni bekliyordu.

Yalnızca benim ayak seslerim.

Yalnızca duvardaki saatin tik takları.

Ve bazen geceleri, karşı evden geldiğini düşündüğüm açıklayamadığım sesler.

Başımı kaldırıp yeniden o eve baktım.

Pencerelerinin çoğu karanlıktı. Duvarlarında yağmurdan kalma izler vardı. Bahçesindeki ağaçların dalları taş duvarın üzerinden sokağa uzanıyordu.

Ama bu sabah bir şey farklıydı.

Üst kattaki pencerede bir perde hareket etmişti.

Kaşlarımı çattım.

Bir süre bekledim.

Hiçbir şey olmadı.

— Uykusuzluktan hayal görüyorum, diye mırıldandım.

Perdeyi kapatıp banyoya geçtim.

Aynada kendime baktığımda gözlerimin altındaki morlukları fark ettim. Saçlarım birbirine karışmıştı. Yüzümü yıkadım, saçlarımı taradım ve iş kıyafetlerimi giydim.

Mutfağa geçtiğimde kahvaltı hazırlamakla uğraşmadım. Bir fincan kahve yaptım, çantamı kontrol ettim ve kapıya yöneldim.

Tam çıkarken gözüm salondaki fotoğrafa takıldı.

Annemle babamın yan yana durduğu eski bir fotoğraf…

Bir an durdum.

Parmak uçlarımla çerçevenin kenarına dokundum.

— Bugün de halledeceğim, dedim sessizce.

Kime söylediğimi bilmiyordum.

Belki onlara. Belki kendime.

Sonra ışıkları kapatıp evden çıktım.

---

Hastanede gün, her zamanki yoğunluğuyla başladı.

Bir hastanın ilaçlarını kontrol ettim, diğerinin dosyasını düzenledim. Koridorda telaşla yürüyen doktorların arasından geçerken kahvemi bile içemediğimi fark ettim.

Öğleye doğru kısa bir mola verebildim.

Telefonumu çıkardığımda birkaç cevapsız arama gördüm. Arayan, ev sahibim değildi; birkaç gündür görüşmediğim arkadaşım Derya'ydı.

Onu sonra aramaya karar verip telefonu cebime koydum.

Bir hemşire olarak başkalarının sorunlarını dinlemeye alışmıştım. Fakat kendi hayatımdan söz etmek söz konusu olduğunda ağzımdan tek bir cümle bile çıkmıyordu.

İnsanlara iyiyim demek, bazen gerçekten iyi olmaktan daha kolaydı.

Vardiyam sona erdiğinde hava kararmaya başlamıştı.

Hastaneden çıktım, otobüse bindim ve cam kenarına oturdum. Sokak lambaları birer birer yanarken başımı cama yasladım.

Eve vardığımda saat akşam sekizi geçmişti.

Anahtarı kilide sokarken karşı evin bahçe kapısının açık olduğunu fark ettim.

Normalde kapalı dururdu.

Elimdeki poşetleri yere bırakıp birkaç saniye baktım.

Taş duvarın arkasında bir hareket vardı.

Önce bir gölge gördüm. Sonra siyah bir ceket giymiş bir erkek, evin girişindeki merdivenlerden yukarı çıktı.

Yüzünü seçemiyordum.

Fakat bu kez onun gerçek olduğundan emindim.

Demek ki ev tamamen terk edilmiş değildi.

İçeri girip kapıyı kapattım. Poşetleri mutfağa bıraktım ve kendime yemek hazırlamaya koyuldum. Bütün gün doğru düzgün bir şey yememiştim.

Yemek yerken aklım sürekli karşı eve kayıyordu.

Orada kim yaşıyordu?

Neden daha önce hiç karşılaşmamıştık?

Ve neden ev, hâlâ kimsenin yaşamadığı bir yer gibi görünüyordu?

Yemeğimi bitirdikten sonra bulaşıkları yıkadım. Duş aldım ve rahat kıyafetlerimi giydim. Ertesi gün yine işe gidecektim; bu yüzden erkenden yatmayı planlıyordum.

Ama saat gece on bire yaklaşırken salondan geçip perdeleri kapatmak istediğimde onu yeniden gördüm.

Karşı evin üst katındaki pencerede duruyordu.

Bu kez perde açıktı.

Genç bir erkekti. Koyu renk saçları alnına düşüyordu. Üzerinde siyah bir tişört vardı. Bir eli pencerenin kenarındaydı.

Başını hafifçe eğmiş, doğrudan benim evime bakıyordu.

Olduğum yerde durdum.

Birbirimizi görebilecek kadar yakındık.

Birkaç saniye boyunca hiçbirimiz hareket etmedik.

Sonra çenemi kaldırdım ve perdeyi kapatmak yerine pencereye yaklaştım.

Bana bakmayı sürdürüyordu.

Kaşlarımı çattım.

Ne vardı?

Neden öyle bakıyordu?

Elimi kaldırıp pencerenin camına iki kez vurdum.

Karşılık vermedi.

Bu kez işaret parmağımla onu gösterip ardından kendi gözlerimi işaret ettim. Çocukça bir hareketti ama umurumda değildi. Bir yabancının gecenin bir yarısı evime bakmasından hoşlanmamıştım.

Genç adamın yüzünde belli belirsiz bir ifade belirdi.

Gülümsediğini sandım.

Sonra perdeyi çekti.

Bir anda ortadan kayboldu.

— Şaka gibi, diye söylendim.

Perdeyi kapatıp yatak odama geçtim.

O gece karşı ev hakkında düşünmeyeceğime karar verdim.

Sonuçta orada yaşayan biri vardı. Belki yeni taşınmıştı. Belki de ben onu daha önce fark etmemiştim.

Bunun benimle ne ilgisi olabilirdi ki?

Yatağa uzanıp lambayı kapattım.

Tam gözlerimi kapatmıştım ki dışarıdan metalik bir ses geldi.

Ardından kısa bir sessizlik…

Sonra bir kez daha.

Sanki karşı evin demir kapısı açılmıştı.

Yataktan kalkıp pencereye gittim. Perdeyi araladığımda sokağın boş olduğunu gördüm. Sokak lambasının altında kimse yoktu.

Ama karşı evin giriş kapısı aralıktı.

Ve üst kattaki pencerenin ışığı yanıyordu.

Bir süre baktıktan sonra perdeyi kapattım.

Kendi kendime bunun beni ilgilendirmediğini söyledim.

Haklıydım.

En azından o gece öyle düşünüyordum.

Çünkü henüz bilmiyordum…

Karşı evde yaşayan adamın hayatıma nasıl gireceğini.

Ve bir gün, o pencerenin önünde geçirdiğim birkaç saniyeyi defalarca hatırlayacağımı.

O gece onun adını bile bilmiyordum.

Ama o, benim hangi pencerede yaşadığımı çoktan öğrenmişti.