Yabancı

TERK EDİLMİŞ: EVDEKİ SIR

Yabancı

Sabah alarmım çaldığında gözlerimi açmakta zorlandım.

Gece boyunca birkaç kez uyanmıştım. Her seferinde aklıma aynı görüntü geliyordu: karşı evin üst katındaki pencere ve o pencerenin ardında duran adam.

Beni gerçekten izliyor muydu, yoksa yalnızca tesadüfen mi o tarafa bakıyordu?

Bilmiyordum.

Açıkçası öğrenmek için de özel bir çaba harcamak istemiyordum. Hayatımda yeterince sorun vardı. Bir de karşı komşumun ne yaptığıyla uğraşamazdım.

Yataktan kalkıp perdeleri açtım.

Karşı evin üst katındaki pencere kapalıydı.

Dün geceki gibi bir ışık da yanmıyordu.

Birkaç saniye baktıktan sonra başımı sallayıp banyoya geçtim.

— Sana ne, dedim kendi kendime.

Bazen insanın kendi kendine verdiği cevaplara inanması gerekiyordu.

---

Hastanede sabah beklediğimden daha yoğun geçti.

Servise geldiğimde iki hastanın kontrolünü yapmam, ardından doktorun istediği dosyaları hazırlamam gerekti. Bir ara elimdeki dosyaları karıştırırken yanlış hastanın sonuçlarını aldığımı fark ettim. Derin bir nefes alıp kendimi toparladım.

Uykusuzluk bana göre değildi.

İşimi seviyordum. İnsanlara yardım edebilmek, bazen küçücük bir şeyin bile birinin gününü değiştirebildiğini görmek bana iyi geliyordu. Belki de bu yüzden ne kadar yorulursam yorulayım çalışmayı bırakmayı hiç düşünmemiştim.

Öğle arasına çıktığımda hastanenin küçük kafeteryasından bir kahve aldım. Telefonuma baktığımda Derya'dan bir mesaj gördüm.

Akşam müsait misin? Kaç gündür görüşemiyoruz.

Gülümsedim ve cevap yazdım.

Bugün erken çıkabilirsem uğrarım.

Telefonu cebime koyup kahvemi bitirdim.

O sırada karşı ev aklıma bile gelmemişti.

Ta ki akşam eve dönerken onu görene kadar.

---

Hava kararmaya yaklaşıyordu.

Otobüsten inip her zamanki yolumdan yürümeye başladım. Çantam omzumdaydı, elimde marketten aldığım birkaç şey vardı. Günün yorgunluğu üzerime çökmüştü ve tek istediğim eve gidip ayaklarımı uzatmaktı.

Sokağın başına geldiğimde yavaşladım.

Karşı kaldırımda bir adam duruyordu.

Siyah bir mont giymişti. Bir eli cebindeydi, diğerinde telefonunu tutuyordu. Başını hafifçe eğmiş, ekrana bakıyordu.

Önce üzerinde durmadım.

Sokakta yaşayan biri olabilirdi. Mahallede daha önce görmediğim insanlarla karşılaşmam gayet normaldi.

Yürümeye devam ettim.

Aramızdaki mesafe azaldığında adam telefonunu cebine koydu ve başını kaldırdı.

Göz göze geldik.

Adımlarım farkında olmadan yavaşladı.

Dün gece pencerede gördüğüm adamdı.

Bundan emindim.

Koyu renk saçları alnına doğru düşüyordu. Yüz hatları uzaktan bile belirgindi. Üzerinde sıradan bir mont vardı ama duruşunda insanın dikkatini çeken bir şey bulunuyordu. Sanki bulunduğu yere ait değilmiş gibi değil de, tam tersine, bütün sokağın kendisine ait olduğunu düşünüyormuş gibi duruyordu.

Bana baktı.

Ben de ona.

Bakışlarımı ilk kaçıran olmak istemedim.

Nedenini bilmiyordum. Belki dün gece evime baktığını düşündüğüm içindi. Belki de hiçbir sebep yoktu. Sadece bir yabancının karşısında geri adım atmak istemiyordum.

Çenesini hafifçe kaldırdı.

Bu küçücük hareketin ne anlama geldiğini çözemedim.

Bir selam mıydı?

Yoksa beni tanıdığını mı belli ediyordu?

Ben de kaşlarımı hafifçe çattım.

Bakışları bir an elimdeki poşetlere kaydı, sonra yeniden yüzüme döndü.

Yoluna devam etmesini bekledim.

Etmedi.

Ben de durmadım.

Aramızda birkaç adım kalmıştı. Yanından geçerken yüzünü daha net görebildim. Gözleri koyuydu; ifadesi ise tahmin ettiğimden daha soğuktu.

Tam yanından geçeceğim sırada bakışlarımız bir kez daha kesişti.

Bir saniye.

Belki iki.

Ama o birkaç saniyede, dün geceki görüntünün tesadüf olmadığını anladım.

Beni hatırlıyordu.

Bunu yüzündeki küçücük değişiklikten anlamıştım. Kaşları hafifçe hareket etmiş, bakışları bir anlığına sertleşmişti.

Yine de hiçbir şey söylemedi.

Ben de söylemedim.

Yanından geçip yürümeye devam ettim.

Birkaç adım sonra dönüp bakmamak için kendimi tuttum. Bir yabancıydı. Üstelik daha ilk karşılaşmamızda beni rahatsız etmişti.

Onunla neden ilgilenecektim ki?

Sokağın sonuna kadar yürüdüm ve evimin kapısını açtım.

İçeri girince poşetleri mutfağa bıraktım. Montumu çıkardım, ellerimi yıkadım ve kendime bir bardak su doldurdum.

Her şey normaldi.

En azından öyle olmalıydı.

Fakat suyu içerken bile aklımda o bakışlar vardı.

Sinir bozucu olan, adamın bana bakması değildi.

Asıl sinir bozucu olan, onun hakkında hiçbir şey bilmememe rağmen neden bu kadar dikkatimi çektiğini anlayamamamdı.

Bardağı tezgâha bıraktım.

— Saçmalama, diye mırıldandım.

Sonra yatak odasına geçip perdeleri kapatmak için pencereye yaklaştım.

Karşı evin bahçe kapısının önünde aynı adam duruyordu.

Bu kez telefonuna bakmıyordu.

Başını kaldırmış, benim pencereme bakıyordu.

Elim perdenin üzerinde donup kaldı.

Sanki hareketimi bekliyormuş gibi birkaç saniye daha yerinde durdu. Ardından arkasını döndü, bahçe kapısını açtı ve içeri girdi.

Kapı kapanırken yüzünü son bir kez gördüm.

Sonra karanlıkta kayboldu.

Perdeyi kapattım.

Bu kez kendime onunla ilgilenmediğimi söylemedim.

Çünkü merak etmeye başlamıştım.

Adını bilmiyordum.

Kaç yaşında olduğunu bilmiyordum.

Neden geceleri penceresinde durduğunu da bilmiyordum.

Bildiğim tek şey, karşı evde yaşadığıydı.

Ve bundan sonra onu yeniden görme ihtimalim vardı.

Bunu düşünmek bile canımı sıkmaya yetmişti.

Çünkü ben hayatıma yeni birini almak istemiyordum.

Hele kim olduğunu bile bilmediğim, tek kelime etmeden insanı sinirlendirmeyi başaran bir yabancıyı hiç istemiyordum.