Lanetin Başladığı Gece

TERK EDİLMİŞ: EVDEKİ SIR

Lanetin Başladığı Gece

“Lavin… Buraya gelmemeliydin.”

Karanlığın içinden gelen ses, bahçenin soğuk havasına karışarak kulaklarımda yankılandı.

Bir an olduğum yerde kaldım. Parmaklarımın arasında tuttuğum papatyaların saplarını farkında olmadan sıkıyordum. Başımı kaldırıp evin üst katındaki pencereye baktım. Az önce gördüğüm ışık tamamen kaybolmuştu.

Karşımdaki ev, karanlığın içinde yıllardır uyuyan bir canavar gibiydi.

Bahçe kapısının demirleri rüzgârın etkisiyle hafifçe gıcırdadı. Geri dönmek için hâlâ vaktim vardı. Sokağa çıkabilir, eve gidebilir, kapımı kilitleyebilir ve bu gece hiçbir şey olmamış gibi davranabilirdim.

Ama bunu yapmayacaktım.

Bir haftadır Emir'i görmemiştim. Bir haftadır aklımda yüzlerce soru vardı. Şimdi tam karşımdaki evdeydi ve yine benden bir şey saklıyordu.

Dişlerimi sıkarak bahçeye girdim.

Ayakkabılarımın altında kuru yapraklar ezildi. Taş döşeli yolun iki yanını yabani otlar sarmıştı. Bakımsız çalıların dalları yürüdükçe elbiseme takılıyor, rüzgâr ağaçların çıplak dallarını birbirine çarpıyordu.

Bahçenin ortasında eski bir çeşme vardı. Taşları kararmış, içi kuru yapraklarla dolmuştu. Çeşmenin arkasındaki heykelin yüzü çatlamıştı. Ay ışığı heykelin yarısına vuruyor, diğer yarısını koyu bir gölgede bırakıyordu.

Bu evin dışı bile insana kendini istenmeyen biri gibi hissettiriyordu.

Yine de yürümeye devam ettim.

Giriş kapısının önüne geldiğimde elimi eski pirinç tokmağa uzattım. Tokmak buz gibiydi. Kapıyı hafifçe ittim.

Gıcırdayarak açıldı.

İçeriden eski ahşap, toz ve sönmüş ateş kokusu geldi. Burnumu hafifçe kırıştırdım. Kapının eşiğinde durup karanlık giriş holünü inceledim.

“Emir?”

Sesim evin içinde yankılandı.

Cevap gelmedi.

Bir adım attım.

Arkamdaki kapı aniden kapandı.

Gürültü o kadar şiddetliydi ki yerimden sıçradım. Hemen dönüp tokmağa uzandım ama kapı açılmadı. Bir kez daha denedim. Sonra bütün gücümle çekiştirdim.

Hiçbir şey olmadı.

“Çok komik!” diye seslendim. “Emir, aç şu kapıyı!”

Sesimin titrediğini fark edince dudaklarımı birbirine bastırdım.

Korkmuyordum.

En azından kendime bunu söylemeye çalışıyordum.

Başımı kaldırdığımda giriş holünün bütün ayrıntıları gözlerimin önüne serildi.

Tavan oldukça yüksekti. Ortasında duran eski avizenin kristalleri tozlanmıştı. Duvarlarda altın işlemeli çerçevelerin içine yerleştirilmiş portreler vardı. Bazılarının boyası dökülmüş, bazılarının yüzleri zamanla kararmıştı.

Sağ tarafta koyu renkli ahşaptan yapılmış büyük bir merdiven yükseliyordu. Basamakların ortası aşınmıştı. Merdiven korkuluklarına ince toz tabakaları çökmüştü.

Girişin solunda dar bir konsol masa, üzerinde de gümüş bir şamdan duruyordu. Şamdanın yanında küçük, çatlak bir ayna vardı. Aynada kendi yansımamı gördüğümde yüzümün ne kadar solgun olduğunu fark ettim.

Elimdeki papatyalar, bu evdeki tek canlı şeymiş gibi görünüyordu.

Onları göğsüme yaklaştırdım.

“Ben sadece konuşmaya geldim,” diye fısıldadım. “Bu kadar korkunç olmak zorunda değil.”

Sanki sözlerime cevap verircesine üst kattan bir tahta gıcırtısı duyuldu.

Başımı kaldırdım.

Merdivenlerin en üstünde biri duruyordu.

Karanlığın içinden önce yüzünü, sonra omuzlarını seçebildim.

Emir.

Siyah gömleğinin kolları dirseklerine kadar kıvrılmıştı. Bir eli merdiven korkuluğundaydı. Yüzündeki ifade beni gördüğü için şaşırmış gibi değildi.

Daha çok, olmasını beklediği bir felaket sonunda gerçekleşmiş gibiydi.

“Buraya gelmemeni söylemiştim,” dedi.

Sesindeki öfke beni daha da sinirlendirdi.

“Bana mesaj atıp sonra ortadan kaybolamazsın!”

Emir merdivenlerden inmeye başladı. Adımları ağırdı. Her basamakta ahşap hafifçe gıcırdıyordu. Bana yaklaştıkça yüzündeki gerginlik daha belirgin hâle geliyordu.

“Dışarı çık.”

“Hayır.”

Bir basamakta durdu.

“Lavin, bunu oyun sanıyorsun.”

“Hayır, Emir. Senin yaptığın şeyi anlamaya çalışıyorum. Bir hafta boyunca ortada yoksun. Sonra bana beni koruyamayabileceğini söylüyorsun. Ben de buraya geliyorum ve senin ilk söylediğin şey gitmem oluyor!”

Ellerimi iki yana açtım.

“Benden ne saklıyorsun?”

Emir gözlerini bir an kapattı. Derin bir nefes alıp merdivenlerin son basamağından indi.

“Bilmediğin şeyler seni hayatta tutuyor.”

“Bunu söylemeyi bırak artık!”

Sesim giriş holünde yankılandı.

Emir bana doğru bir adım attı. İstemeden geri çekildim ama bunu fark etmesine izin vermemeye çalıştım.

“Peki,” dedi sonunda. “Madem bu kadar çok şey öğrenmek istiyorsun, etrafına iyi bak.”

Elini kaldırarak duvarları işaret etti.

“Bu evde gördüğün hiçbir şey tesadüf değil.”

Bakışlarım duvarlardaki portrelere kaydı. İlk başta hepsi birbirine benzeyen eski insanlar gibi görünüyordu. Ciddi yüzler, koyu elbiseler, soğuk bakışlar…

Sonra merdivenlerin karşısındaki büyük portrenin önünde durdum.

Resimde genç bir kadın vardı.

Uzun, siyah saçları omuzlarından aşağı dökülüyordu. Üzerinde yüksek yakalı, koyu renkli bir elbise vardı. Boynunda ince bir zincir taşıyordu. Zincirin ucundaki sembolü görünce nefesim kesildi.

Hilal.

Ortada sekiz köşeli bir yıldız.

Altında küçük elmas şekilleri.

Bileğimdeki işaretin aynısıydı.

Elimdeki papatyalar yavaşça aşağı indi.

“Bu… bu sembol…”

Emir'in yüzü sertleşti.

“Dokunma.”

Ama artık gözlerimi portreden ayıramıyordum.

Kadının yüzünde garip bir tanıdıklık vardı. Onu daha önce hiçbir yerde görmediğime emindim ama bakışları içimde açıklayamadığım bir duygu uyandırıyordu.

Sanki bu kadın beni tanıyordu.

Sanki yıllardır beni bekliyordu.

Portreye biraz daha yaklaştım. Çerçevenin alt kısmında silinmiş bir yazı vardı. Tozu parmaklarımla temizledim.

Yalnızca birkaç kelime okunabiliyordu.

ELARA — LANETİN BAŞLANGICI.

“Lanet mi?”

Emir yanıma geldi. Elimi çerçeveden uzaklaştırmak istedi ama bileğimi gördüğü anda durdu.

Sembolüm parlıyordu.

Önce hafif, altın renkli bir ışık belirdi. Sonra çizgiler belirginleşti. Işık tenimin altında nabız gibi atıyordu.

Emir'in gözleri bileğime kilitlendi.

“Hayır,” diye fısıldadı.

“Ne oluyor bana?”

Cevap vermedi.

“Emir!”

Bu kez kolumu kendime çektim. Sembolün çevresindeki sıcaklık arttıkça içimde tuhaf bir his oluşuyordu. Korkuyordum ama aynı zamanda portredeki kadına yaklaşmak istiyordum.

Sanki resmin arkasında beni çağıran bir şey vardı.

Elimi çerçevenin kenarına uzattım.

Emir bileğimi tuttu.

“Bunu yapma.”

Parmaklarının tenime değdiği anda ikimiz de donakaldık.

Bileğimdeki altın ışık birden güçlendi. Duvarlardaki mumların alevleri aynı anda yükseldi. Yukarıdaki avize hafifçe sallandı.

Emir elimi hemen bıraktı.

Yüzündeki ifadeyi ilk defa anlayamıyordum.

“Bu mümkün değil,” dedi kendi kendine.

“Ne mümkün değil?”

Emir cevap vermeden portreye baktı.

“Bu kadın kim?” diye sordum.

Uzun süre sustu. Sonra sesi neredeyse duyulmayacak kadar alçaldı.

“Elara.”

“Bunu okudum zaten. Kim olduğunu soruyorum.”

Emir çenesini sıktı.

“Yıllar önce bu evde yaşayan bir kadındı. İnsanların onu sevdiğini sanıyordu. Birine kalbini verdi ve onun kendisini asla terk etmeyeceğine inandı.”

“Sonra ne oldu?”

“Sevdiği adam karanlığın tarafını seçti.”

Sözleriyle birlikte evin içindeki hava ağırlaştı.

“Kadın, kaybettiği şeyi geri almak istedi. Bunun için kimsenin dokunmaması gereken bir güce başvurdu. Bir anlaşma yaptı. Ama anlaşmanın bedelini anlayana kadar çok geçti.”

Emir gözlerini portreden ayırmadı.

“Lanet o gece başladı.”

“Peki bu sembolün benim bileğimde ne işi var?”

Emir bana döndü.

İlk defa gözlerinde yalnızca öfke değil, çaresizlik de gördüm.

“Çünkü bazı lanetler sona ermez, Lavin. Yalnızca yeni birini bekler.”

Tam o anda üst kattan bir ses duyuldu.

Yavaş.

Sürüklenen ayak sesleri gibi.

Emir'in bütün bedeni gerildi. Başını merdivenlere çevirdi. Birkaç saniye önceki öfkeli hâlinden eser kalmamıştı.

Artık bir şey dinliyordu.

Birinin gelmesini bekliyordu.

“Arkamda dur,” dedi.

“Kim var?”

“Lavin, ne olursa olsun benim yanımdan ayrılma.”

Bu kez sesindeki ciddiyet beni susturdu.

Emir elimi tutmadı ama vücudunu benimle merdivenler arasına yerleştirdi. Bir eli yavaşça yumruk oldu. Diğer elini kaldırdığında parmaklarının çevresinde siyah, ince bir sis dolaşmaya başladı.

Nefesimi tuttum.

“Emir…”

“Sus.”

Merdivenlerin üstündeki karanlık hareket etti.

Önce uzun bir gölge belirdi. Ardından ağır adımlarla bir adam aşağı inmeye başladı. Üzerinde koyu renkli bir palto vardı. Yüzünün yarısı gölgede kalıyordu. Basamaklardan inerken hiç acele etmiyordu.

Sanki burası onun eviydi.

Emir'in parmaklarının çevresindeki sis koyulaştı.

“Senin burada ne işin var?” diye sordu.

Adam hafifçe güldü.

“Beni özlemedin mi, eski dostum?”

Emir'in yüzü buz kesti.

“Bu eve girmemen gerektiğini biliyorsun.”

“Sen de bazı şeylerin sonsuza kadar saklı kalamayacağını biliyorsun.”

Adam son basamağa ulaştı. Bakışları Emir'den bana kaydı.

Bileğimdeki sembolü görünce gülümsemesi büyüdü.

“Demek sonunda onu bulmuşsun.”

Emir bir anda önümdeki mesafeyi kapattı ve adamın karşısına geçti.

“Ona bakma.”

Adam başını hafifçe yana eğdi.

“Ne kadar da tanıdık bir manzara. Yine birini korumaya çalışıyorsun. Geçmişte de böyleydin.”

“Adını ağzına alma.”

“Peki ya onun adını?”

Adam bakışlarını yeniden bana çevirdi.

“Lavin.”

Adımı söyleyişinde tuhaf bir şey vardı. Sanki beni ilk kez görmüyordu.

Sanki çok uzun zamandır beni tanıyordu.

“Sen kimsin?” diye sordum.

Adam gülümsedi.

“Emir sana benden bahsetmedi mi?”

Emir'in omuzları gerildi.

“Yeter.”

Adam umursamadı.

“Benim adım Aras. Ve senin yeni arkadaşın, Lavin, geçmişte bana ait olan bir şeyi saklıyor.”

“Ben seni hayatımda ilk kez görüyorum.”

“Biliyorum.”

Aras'ın gözleri bileğimdeki ışığa indi.

“Henüz hatırlamıyorsun.”

İçimde soğuk bir ürperti dolaştı.

“Ben neyi hatırlamıyorum?”

Aras cevap vermek yerine başını kaldırıp Elara'nın portresine baktı.

“Bana kalırsa bu ev, ona gerçeği anlatmak için senden daha istekli.”

Emir bir adım öne çıktı.

“Buradan çık.”

Aras'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

Bir an boyunca iki adam birbirine baktı. Aralarındaki sessizlikte yılların öfkesi, söylenmemiş sözler ve eski bir ihanet vardı.

Sonra Aras yavaşça geriye çekildi.

“Bu gece burada kalacağım sanma, Emir. Sadece sana bir şeyi hatırlatmaya geldim.”

Başını bana çevirdi.

“Lanet yeniden uyandı. Ve bu kez yalnızca bu evi istemiyor.”

Bana doğru eğildi.

“Işığın Kızı'nı istiyor.”

O sözleri söyler söylemez bütün mumlar söndü.

Karanlık her yanı kapladı.

Bir şey kolumu kavradı.

Çığlık atmaya çalıştım ama sesim boğazımda düğümlendi.

“Lavin!”

Emir'in sesini duydum. Ardından havayı yaran bir uğultu yükseldi. Bileğimdeki sembol öyle güçlü parladı ki gözlerimi kapatmak zorunda kaldım.

Altın bir ışık karanlığı yarıp geçti.

Bir cam kırıldı.

Sonra her şey sessizleşti.

Gözlerimi açtığımda giriş holündeydim. Emir hemen önümde diz çökmüş, yüzümü inceliyordu.

“İyi misin?”

Başımı salladım ama ellerim hâlâ titriyordu.

“Aras nerede?”

Emir ayağa kalktı. Gözleri merdivenlere, ardından açık kalan kapıya kaydı.

“Gitti.”

“Kimdi o? Senin düşmanın mı?”

Emir cevap vermedi.

“Beni nereden tanıyor? Elara kim? Neden benim bileğimde onun sembolü var?”

Sorularım peş peşe döküldü. Emir ise yalnızca bana bakıyordu.

Sonunda elini uzatıp ayağa kalkmama yardım etti. Parmakları elime değdiğinde ikimiz de bir an durduk. Gözleri yüzümde gezindi, sonra bakışlarını kaçırdı.

“Bu gece burada kalamazsın,” dedi.

“Bana gerçeği söylemeden hiçbir yere gitmiyorum.”

Emir gözlerini kapattı. Sanki söyleyeceği şeyden nefret ediyordu.

“Lavin… seni ilk gördüğüm gün, bu işin böyle biteceğini biliyordum.”

“Nasıl biteceğini?”

Gözlerini açtı.

“Senin hayatına girmemem gerekiyordu.”

Kalbim acıdı. Nedenini anlamadığım bir şekilde, bu sözleri duymak istememiştim.

“Öyleyse neden girdin?”

Emir cevap vermek için ağzını açtı ama vazgeçti.

Tam o sırada üst kattan bir ses geldi.

Bir şey yere düşmüştü.

İkimiz de başımızı kaldırdık.

Emir'in yüzündeki ifade değişti. Beni arkasına alıp merdivenlere baktı.

“Burada başka biri daha var,” diye fısıldadı.

“Ne?”

Cevap vermedi.

Sonra duvarın içinden gelen, çok uzaktan duyulan bir fısıltı yükseldi.

“Lavin…”

Ses, Elara'nın portresinin bulunduğu duvardan geliyordu.

Bileğimdeki sembol yeniden parladı.

Portre yavaşça yana kaydı.

Arkasında küçük, karanlık bir kapı belirdi.

Emir'in yüzündeki bütün renk çekildi.

“Hayır,” dedi. “O oda açılmamalıydı.”

Kapının arkasından soğuk bir rüzgâr esti. Elimdeki papatyalardan birinin beyaz yaprağı kopup karanlığın içine sürüklendi.

Ve içeriden bir kadın sesi duyuldu.

“Sonunda geldin, Lavin.”

Devam edecek…