Adımı Fısıldayan Karanlık

Terk Edilmiş: Evdeki Sır

Adımı Fısıldayan Karanlık

Bir insanın hayatı normale döndüğünde, her şeyin gerçekten geride kaldığına inanmak istiyordu.

Ben de inanmıştım.

En azından bir süreliğine.

Sabahları çiçek dükkânına gidiyor, gün boyunca papatyalarla ve güllerle uğraşıyor, akşamları eve dönüyordum. Geceleri perdelerimi kapatıyor, lambamı açık bırakıyor ve kendime geçmişin artık geride kaldığını söylüyordum.

Velmora’da yaşadıklarımın yalnızca kötü bir rüya olmasını isterdim. Cadıları, taş duvarların arasından gelen sesleri, gümüş maskeli yabancıyı ve Emir’in karanlığının bütün bir koridoru yuttuğu o anı unutmak…

Ama bazı şeyler unutulmak için yaşanmıyordu.

Bunu, Emir’i çiçek dükkânında yeniden gördüğüm gün anlamıştım.

Bir ay boyunca karşılaşmamıştık. Birbirimize mesaj göndermemiş, telefon etmemiş, hatta tesadüfen bile aynı sokakta yürümemiştik. Buna rağmen onu gördüğüm anda içimdeki bütün sessizlik bozulmuştu.

Sanki o bir ay boyunca hiçbir şey çözülmemişti.

Yalnızca ikimiz de sorularımızı birbirimizden saklamayı öğrenmiştik.

O sabah dükkânı açarken kendime Emir’i düşünmemem gerektiğini hatırlattım. Nermin Hanım, teslim edilmesi gereken bir buket için beni uyardı. Ben de beyaz gülleri seçip kâğıda sardım ve kurdeleyi bağladım.

Her şey sıradandı.

Ta ki kapının önündeki camda kendi yansımamın arkasında başka bir siluet görene kadar.

Hızla döndüm.

Kimse yoktu.

Sokağın karşısında bir kadın yürüyordu. Bir adam telefonuyla konuşarak köşeyi dönüyordu. Kaldırımın kenarında birkaç kuru yaprak rüzgârla sürükleniyordu.

Hepsi buydu.

Derin bir nefes alıp yeniden işime döndüm.

Son zamanlarda gölgeleri gereğinden fazla ciddiye alıyordum. Her sessizliği bir uyarı, her tuhaflığı bir işaret olarak görmek istemiyordum.

Yine de tezgâhın üzerindeki beyaz güllere bakarken aklıma istemeden bir görüntü geldi.

Eski bir portre.

Koyu renk bir elbise giymiş, yüzünde soğuk bir ifade taşıyan bir kadın. Boynunda siyah bir sembol ve altında yazılı bir isim.

Elara.

O ismi ilk gördüğümden beri zihnimde bir yere yerleşmişti.

Nedenini bilmiyordum.

Belki de o evde gördüğüm her şey gibi, Elara da geçmişte kalması gereken bir sırrın parçasıydı.

Çiçekleri vazoya yerleştirdim ve o düşünceyi geride bırakmaya çalıştım.

Fakat o gün, geçmiş beni bırakmaya hiç niyetli değildi.

---

Akşam eve döndüğümde hava erkenden kararmıştı.

Bulutlar gökyüzünü kaplamış, sokak lambaları kaldırımın üzerine solgun ışıklar düşürmüştü. Anahtarımı kapıya takarken karşıdaki terk edilmiş eve bakmamaya çalıştım.

Başaramadım.

Üst kattaki pencereler karanlıktı.

Emir’in evinde ışık yoktu.

Bunu fark ettiğim için kendime kızdım. Onun nerede olduğunu bilmek zorunda değildim. Benim hayatımın onun hayatıyla bir ilgisi olmamalıydı.

Kapıyı açıp içeri girdim.

Ev sessizdi. Çantamı bıraktım, ayakkabılarımı çıkardım ve mutfağa geçtim. Kendime sıcak bir içecek hazırlarken dışarıdaki rüzgârın pencereyi hafifçe titrettiğini duydum.

Sonra bir ses geldi.

Çok hafifti.

Önce rüzgârın uğultusu sandım. Ardından evin duvarlarında dolaşan ince bir titreşim gibi duyuldu.

Bir nota.

Piyano sesi.

Elimdeki fincanı tezgâha bıraktım.

Ses bir kez daha geldi.

Bu kez daha belirgindi.

Uzaklardan, sanki sokakların ve kapalı pencerelerin ardından yükseliyordu. Melodi ağır ilerliyordu; her nota bir öncekine tutunuyor, sonra aralarında derin bir boşluk bırakıyordu.

Emir’in piyanosu.

Onu o gün gördüğümde çiçek dükkânından neden ayrıldığını sormamıştım. O da bana bir açıklama yapmamıştı. Ama o evde piyano çaldığını biliyordum.

Bir ay önce, salonunda oturmuş o melodiyi dinlemiştim.

Şimdi aynı melodi, karanlık sokakların üzerinden evime kadar ulaşıyordu.

Pencereye yaklaştım.

Perdeyi açmadım.

Yalnızca kumaşın aralığından sızan soluk ışığa baktım.

Melodi birden kesildi.

Ardından sessizlik geldi.

Tam geri dönecekken bir ses duydum.

“Lavin…”

Olduğum yerde kaldım.

Bu, piyanonun sesi değildi.

Bir insanın fısıltısıydı.

İsmim, evin içindeki havanın arasından geçerek kulağıma ulaşmıştı.

“Lavin…”

Bu kez daha uzaktan geldi.

Nefesimi tuttum.

Sesin karşıdaki evden geldiğini hissediyordum. Fakat bu mümkün değildi. Pencereler kapalıydı. Sokakla aramda duvarlar, camlar ve mesafe vardı.

Yine de adımı duymuştum.

Bir adım geri çekildim.

“Kim var orada?” diye fısıldadım.

Cevap gelmedi.

Piyano yeniden çalmaya başladı.

Aynı melodi.

Fakat bu kez son nota uzadı. Sanki görünmeyen bir el tuşun üzerinde kalmıştı.

Sonra, melodinin arasından aynı fısıltı yükseldi.

“Lavin…”

Bu kez sesin içinde bir şey vardı.

Özlem gibi değildi.

Öfke de değildi.

Daha çok, uzun zamandır kapalı kalmış bir odanın ardında bekleyen birinin nihayet doğru kişiyi bulması gibiydi.

Kalbim hızlandı.

Elimi pencerenin pervazına koydum ama perdeyi açmadım.

Bunu yaparsam ne göreceğimi bilmiyordum.

Ve ilk kez, bilmemek görmekten daha güvenli geldi.

Piyano sustu.

Ev yeniden sessizliğe gömüldü.

O gece lambamı söndürmedim.

---

Ertesi gün Kuzgun’u yeniden gördüm.

Bu kez çiçek dükkânının önünde değil, evimin arka bahçesine bakan ağaçta oturuyordu.

Sabah güneşi dalların arasından süzülüyor, ıslak yaprakların üzerinde küçük ışıklar oluşturuyordu. Ben de pencerenin önünde, sulamayı unuttuğum saksıdaki çiçeği kontrol ediyordum.

Önce siyah tüylerini fark ettim.

Sonra altın sarısı gözlerini.

Kuzgun, dalın üzerinde hareketsiz duruyordu.

Beni görmüştü.

Bundan emindim.

Geçen sefer olduğu gibi hemen kaçmasını bekledim. Kanatlarını açmasını, karanlık bir gölge gibi gökyüzüne yükselmesini…

Ama bu kez kıpırdamadı.

Yalnızca başını hafifçe yana eğdi.

Ben de olduğum yerde kaldım.

“Sen yine mi?” diye mırıldandım.

Kuzgun’un tüyleri hafifçe kabardı.

Sonra gözlerini yüzümden ayırıp aşağıya, ellerime baktı.

Elimde küçük bir saksı vardı. Toprağı değiştirmek için masanın üzerine koymuştum. Parmaklarımın arasında kuru toprak kalıntıları duruyordu.

Kuzgun yeniden yüzüme baktı.

Ve bir anda geriye çekildi.

Kanatlarını açtı. Dalın üzerinden havalanırken çıkardığı ses bahçenin sessizliğini yardı.

Bir an sonra gözden kaybolmuştu.

Kaşlarımı çattım.

“Benden neden korkuyorsun?”

Soru havada asılı kaldı.

Kuzgun cevap vermeyecekti.

Fakat o kaçarken bir şeyi fark etmiştim.

Beni ilk gördüğünde gözleri yüzümdeydi. Sonra ellerime bakmıştı. Daha doğrusu, sol elimin bileğine yakın bir yere…

İşaretin bulunduğu yere.

Kolumu yavaşça kendime doğru çektim.

Sembolü her zaman açıkça görmüyordum. Bazen yalnızca ince bir karaltı gibi duruyor, bazen de ışığın altında belli belirsiz parlıyordu.

O sabah hiçbir şey yapmadım.

Yine de tenimin altında hafif bir sıcaklık hissettim.

Bu, alev gibi yakıcı değildi.

Daha çok, derinlerde uyuyan bir şeyin kıpırdanması gibiydi.

Kuzgun’un neden kaçtığını bilmiyordum.

Ama onun korkusu, benim içimde bir şeyin uyanmakta olduğuna dair ilk gerçek işaret olabilirdi.

---

Aynı günün öğleden sonrasında, Emir de Kuzgun’un davranışlarını fark etmişti.

Emir üst kattaki odada duruyordu. Piyano kapalıydı. Perdeler yarıya kadar çekilmiş, odanın içine gri bir ışık dolmuştu.

Kuzgun pencerenin önüne kondu.

Emir başını kaldırdı.

“Yine mi kaçtın?”

Baykuş cevap vermedi. Yalnızca kanatlarını gövdesine topladı ve başını çevirerek pencerenin dışına baktı.

Emir bir süre onu izledi.

Sonra ağır adımlarla pencereye yaklaştı.

“Onu gördün.”

Bu bir soru değildi.

Kuzgun’un tüyleri hafifçe kabardı.

Emir’in yüzündeki ifade değişmedi ama bakışları sertleşti.

“Ne gördün?”

Kuzgun gözlerini kapatıp açtı.

Ardından başını tekrar dışarı çevirdi.

Emir, onun bakışlarını takip etti.

Sokağın karşısında benim evim vardı.

Perdelerim kapalıydı.

Emir uzun süre o pencereye baktı. Sonra yüzünü çevirdi.

“Hayır,” dedi kendi kendine. “Henüz değil.”

Kuzgun kısa, boğuk bir ses çıkardı.

Emir’in çenesi gerildi.

“Bana onun gibi bakma.”

Bu sözleri söylerken gözleri piyanonun üzerindeki eski fotoğrafa kaydı.

Fotoğrafın kenarları zamanla yıpranmıştı. Üzerindeki kadın, karanlık bir odanın içinde ayakta duruyordu. Yüzünün bir kısmı gölgede kalmıştı ama boynundaki sembol seçilebiliyordu.

Siyah bir daire.

İçinden geçen ince, kıvrımlı bir çizgi.

Benim bileğimde taşıdığım işaretin aynısı.

Emir fotoğrafın üzerine bir bez örttü.

Sonra odadan çıktı.

Kuzgun bir süre daha pencerenin önünde kaldı.

Emir’in ardından gitmedi.

Bunun yerine, başını hafifçe yana eğip karşıdaki eve baktı.

Sanki orada, kapalı perdelerin ardında bir şeyin kendisini beklediğini biliyordu.

---

O akşam çiçek dükkânından geç çıktım.

Nermin Hanım’ın bir müşterisi son anda sipariş vermişti. Beyaz güllerden oluşan büyük bir buket hazırlamış, teslimat için gereken kurdeleyi bulmakla uğraşmıştım.

Sokağa çıktığımda hava kararmıştı.

Yağmur yeniden başlamıştı ama bu kez ince ince yağıyordu. Şemsiyemi açıp eve doğru yürümeye başladım.

Köşeyi döndüğümde karşıdaki terk edilmiş evin üst katında bir ışık gördüm.

Durdum.

Bu kez kendime başka bir şey söylemedim.

Işık gerçekten oradaydı.

Pencerenin ardında soluk, altın renkli bir parıltı vardı. Birkaç saniye boyunca sabit kaldı. Sonra sanki birisi odanın içinden geçmiş gibi yer değiştirdi.

Emir evdeydi.

Bunu bilmek içimde beklemediğim bir huzursuzluk oluşturdu.

Ona gitmek istemiyordum.

Bir ay boyunca aramızda kurduğumuz mesafeyi bozmak istemiyordum. Bana söylemediği gerçekler vardı. Ailesinin geçmişi, benim ailemle bağlantısı ve Velmora’daki düşmanımızın kimliği hâlâ karanlıkta kalıyordu.

Ama o gece duyduğum fısıltıyı da unutamıyordum.

Lavin.

Adımı söyleyen şey neydi?

Emir mi?

Bir başkası mı?

Yoksa o evin duvarlarında hâlâ yaşayan, yıllardır susmayı beklemiş bir sır mı?

Yürümeye devam ettim.

Tam evimin kapısına yaklaşırken arkamdan kanat sesi geldi.

Döndüm.

Kuzgun, bahçe duvarının üzerine konmuştu.

Yağmur siyah tüylerinin üzerinde parlıyor, altın gözleri karanlıkta ışıldıyordu.

Bu kez kaçmadı.

Ben de hareket etmedim.

Aramızda birkaç metre vardı. Elimi uzatsam ona ulaşamazdım. Yaklaşsam belki yine uçup gidecekti.

Bu yüzden olduğum yerde kaldım.

Kuzgun başını hafifçe yana eğdi.

Sonra bana baktı.

Uzun süre.

İlk kez gözlerinde yalnızca korku yoktu. Korkunun altında, anlayamadığım bir tanıma hissi vardı. Sanki yüzümü değil, yüzümün ardında saklanan başka birini görüyordu.

Bir an için, o bakışın beni değil de benden çok daha önce yaşamış birini aradığını düşündüm.

Elara’yı.

Bu düşünce zihnime düştüğü anda, içimde bir ürperti yayıldı.

Kuzgun’un gözleri bir anlığına parladı.

Ardından başını çevirdi ve karşıdaki evin üst katına baktı.

Ben de onun baktığı yere döndüm.

Pencerenin ardında Emir duruyordu.

Beni görebiliyordu.

Yağmurun arasından bile yüzündeki ifadeyi seçebiliyordum. Her zamanki gibi soğuktu. Sessizdi. Fakat bakışları, Kuzgun’un bana baktığı andan beri değişmişti.

Bana bir şey söylemedi.

Ben de ona seslenmedim.

Aramızda sokak, yağmur ve bir ay boyunca büyüttüğümüz sessizlik vardı.

Kuzgun yeniden bana döndü.

Bu kez kanatlarını açmadı.

Kaçmadı.

Yalnızca baktı.

Ve o anda, nedenini bilmediğim bir şekilde, bunun bir başlangıç olduğunu hissettim.

Çünkü karanlık ilk kez benden kaçmamıştı.

Ama bu, beni kabul ettiği anlamına gelmiyordu.

Belki de yalnızca ne olduğumu anlamaya çalışıyordu.

Belki de benden korkmasının nedeni, içimde taşıdığım ışığın geçmişte bir şeyi yok etmiş olmasıydı.

Ya da çok daha kötüsü…

Belki Kuzgun, benim henüz hatırlamadığım bir şeyi hatırlıyordu.

Pencerenin ardında Emir bir adım geri çekildi.

Işık söndü.

Kuzgun kanatlarını açtı ve gecenin içine doğru uçtu.

Ben ise bahçe kapısının önünde, yağmurun altında bir süre daha kaldım.

Sonra içeri girdim.

O gece, yatağıma uzandığımda aklımda tek bir görüntü vardı.

Altın gözlü siyah bir baykuş.

Bana korkuyla bakan bir adam.

Ve eski bir fotoğrafta boynunda benim işaretimi taşıyan bir kadın.

Elara.

Gözlerimi kapattım.

Tam uykuya dalacakken, çok uzaktan bir piyano sesi duydum.

Tek bir nota.

Ardından sessizlik.

Ve sessizliğin içinden yükselen, neredeyse duyulmayacak kadar hafif bir fısıltı…

“Lavin…”

Bu kez sesin hangi evden geldiğini anlayamadım.

Çünkü ses, sanki dışarıdan değil, doğrudan geçmişin içinden geliyordu.

Devam edecek… 🖤🦉