Sakın Pencereyi Açma

Terk Edilmiş: Evdeki Sır

Sakın Pencereyi Açma

Telefonumun ekranına bir kez daha baktım.

Bilinmeyen Numara: Bu gece pencereni açma.

Ardından gelen ikinci mesaj zihnimde yankılanıyordu.

Lavin, ne olur bu kez beni dinle.

Bu kez mi?

Kaşlarımı çattım. Emir beni nereden tanıyordu? Neden beni korumaya çalışıyordu? Ve en önemlisi, neden sanki başıma gelecekleri önceden biliyormuş gibi konuşuyordu?

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

“Bana ne yapacağımı söyleyemezsin, Emir,” diye mırıldandım.

Pencereye doğru yürüdüm. Karşıdaki terk edilmiş evin üst katında hâlâ bir ışık yanıyordu. Perdenin arkasında bir gölge vardı.

Beni izliyordu.

İçimdeki merak, korkumdan daha güçlüydü.

Perdeyi araladım.

Emir tam karşımdaki pencerede duruyordu. Beni gördüğü anda başını iki yana salladı. Sonra eliyle pencereyi kapatmamı işaret etti.

Ben mi?

Gülümsedim ve başımı hayır anlamında salladım.

Yüzündeki ifade bir anda değişti.

Emir elini cama dayadı. Dudakları sessizce bir şey söyledi.

“KAPAT!”

İnatla pencerenin koluna uzandım.

Tam o sırada odanın içindeki hava buz gibi oldu.

Gülümsemem yüzümden silindi.

Perdeler, pencere kapalı olmasına rağmen dışarı doğru savrulmaya başladı. Masamın üzerindeki kâğıtlar havalandı. Lambam birkaç kez yanıp söndü.

“Bu da ne şimdi?”

Pencerenin camına bir şey vurdu.

Tak.

Olduğum yerde donakaldım.

Tak. Tak.

Sanki biri dışarıdan tırnaklarıyla cama vuruyordu.

Ama ben üçüncü kattaydım.

Yavaşça pencereye yaklaştım. Camın üzerinde, buz tutar gibi beyaz bir iz belirdi. İz kıvrılarak bir şekle dönüştü.

Bir el izi.

Nefesimi tuttum.

Ardından camın üzerinde harfler oluşmaya başladı.

LAVİN.

Çığlığımı bastırmak için elimi ağzıma kapattım.

Karşıdaki evde Emir bir anda gözden kayboldu.

“Emir?”

Sanki sesimi duymuş gibi, odamın kapısı şiddetle çarptı.

Arkamı döndüm.

Kimse yoktu.

Tekrar cama baktığımda yazı değişmişti.

BİZİM OLDUĞUMUZU UNUTMA.

Kalbim göğsümü parçalayacakmış gibi atıyordu. Elim titreyerek telefonuma uzandı. Tam Emir'in numarasını arayacaktım ki pencerenin kolu kendi kendine aşağı indi.

Pencere aralandı.

Dışarıdan içeriye siyah, dumanı andıran bir şey süzüldü.

Geri çekildim.

“Hayır… Hayır, hayır!”

Duman yerde sürünerek ayaklarıma doğru ilerledi. Odanın ışığı tamamen söndü.

Sonra karanlığın içinden bir fısıltı yükseldi.

“Sonunda seni bulduk, Işığın Kızı.”

Işığın Kızı mı?

Ben kimdim?

Duman bileğime dolandığı anda bütün bedenim buz kesti. Bağırmaya çalıştım ama sesim çıkmadı. Sanki görünmez bir el boğazımı sıkıyordu.

Tam o sırada karşıdaki evden bir cam kırılma sesi geldi.

Ardından öfkeli bir ses duyuldu.

“LAVİN'DEN UZAK DUR!”

Emir!

Odanın kapısı bir anda açıldı. Karanlığın içinden bir siluet bana doğru koştu.

Emir, nasıl olduğunu anlayamadığım bir şekilde odamdaydı.

Gözleri normaldeki gibi değildi.

Göz bebeklerinin çevresinde siyah alevler dönüyordu.

Elini bana doğru uzattı.

“Gözlerime bak, Lavin!”

Bakamıyordum. Bileğime dolanan karanlık beni pencereye doğru çekiyordu.

“Emir, yardım et!”

Yüzünde ilk kez korkuya benzeyen bir ifade gördüm.

Ama korktuğu şey kendisi değildi.

Benden bir şey olmasından korkuyordu.

Emir elimi yakaladı. Parmaklarımız birbirine değdiği anda odamı bembeyaz bir ışık doldurdu.

Karanlık çığlık attı.

Evet, çığlık attı.

Sonra bir anda yok oldu.

Dizlerimin üzerine çöktüm. Emir de önümde diz çökmüş, nefes nefese kalmıştı. Gözlerindeki siyah alevler yavaşça kayboluyordu.

Bileğimi tuttu ve orada beliren işarete baktı.

Siyah bir dairenin içinde, incecik altın bir ışık…

Yüzü bembeyaz oldu.

“Olmaması gerekiyordu,” diye fısıldadı.

“Ne olmaması gerekiyordu?”

Cevap vermedi.

Kolumu bırakıp ayağa kalktı. Pencereye yürüdü ve onu sertçe kapattı.

“Bundan sonra ne söylersem söyleyeyim, beni dinleyeceksin.”

Öfkeyle ayağa kalktım.

“Sen kimsin ki bana emir veriyorsun? Bir açıklama yapmadan ortaya çıkıyorsun, beni izliyorsun, mesajlar gönderiyorsun! Şimdi de odamda beliriyorsun!”

Emir bana döndü.

“Çünkü seni korumaya çalışıyorum!”

“Benden ne istiyorlar peki?”

Sessizlik.

“Az önce bana ne dediler? Işığın Kızı ne demek?”

Emir'in çenesi gerildi.

“Bunu bilmen için henüz çok erken.”

“Benim hayatımla ilgiliyse kararını sen veremezsin!”

Bir an boyunca gözlerimin içine baktı. Sonra sesi alçaldı.

“İşte sorun da bu, Lavin. Sen hâlâ bunun yalnızca senin hayatın olduğunu sanıyorsun.”

İçim ürperdi.

Emir kapıya yöneldi.

“Bir daha pencereni açma.”

“Emir!”

Durdu ama arkasını dönmedi.

“Az önce beni kimden kurtardın?”

Uzun bir sessizlik oldu.

Sonra başını hafifçe çevirdi.

“Benden çok daha eski bir karanlıktan.”

Kapı kapandı.

Odamda tek başıma kaldım.

Telefonum yeniden titredi.

Bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj gelmişti.

“Emir sana gerçeği söylemeyecek. Çünkü seni kurtarmasının tek bir yolu var.”

Altında ikinci bir cümle belirdi.

“Seni kendinden uzak tutmak.”

Telefon elimden kaydı.

Çünkü o anda anladım…

Emir'in benden sakladığı sır, az önce odamda gördüğüm karanlıktan bile daha korkunç olabilirdi.

Devam edecek… 🖤