Gözlerindeki Karanlık

TERK EDİLMİŞ: EVDEKİ SIR

Gözlerindeki Karanlık

O gece kendime verdiğim sözü tutmaya çalıştım.

Karşı eve bakmayacaktım.

Ne pencereden, ne perdelerin arasından, ne de odama her girdiğimde istemsizce yaptığım gibi başımı kaldırıp o karanlık binayı kontrol ederek…

Bakmayacaktım.

En azından planım buydu.

Fakat insan bazen en çok yapmamaya karar verdiği şeyi yapıyordu.

Saat dokuzu biraz geçiyordu. Duşumu almış, rahat kıyafetlerimi giymiş ve kendime bir şeyler hazırlamak için mutfağa geçmiştim. Gün boyunca doğru düzgün yemek yemediğim için midem kazınıyordu. Bir yandan tost hazırlıyor, diğer yandan Derya'yla telefonda konuşuyordum.

“Sesin neden böyle geliyor senin?” diye sordu Derya.

“Nasıl geliyor?”

“Bilmiyorum. Sanki bütün gün biri seni kovalamış gibi.”

Gözlerimi devirdim.

“Yoruldum sadece. Hastane bugün çok yoğundu.”

“Yorgunluk mu, yoksa başka bir şey mi var?”

Elimdeki bıçağı tezgâha bıraktım.

“Derya, lütfen. Başlama.”

Karşı taraftan kahkahası duyuldu.

“Tamam, sustum. Ama hafta sonu buluşuyoruz. İtiraz istemiyorum.”

“Bakarız.”

“Lavin!”

“Tamam, tamam. Buluşuruz.”

Bir süre daha konuştuktan sonra telefonu kapattım. Tostumu tabağa koyup salona geçtim.

Televizyonu açtım ama ne izlediğime dikkat ediyordum ne de duyduklarıma. Aklım, gün içinde yaşananlara dönüp duruyordu.

Özellikle de karşı kaldırımda durup bana bakan o adama.

Aslında düşününce ortada garip bir şey yoktu. Aynı sokakta yaşayan iki insan karşılaşmıştı. Birbirlerine bakmışlardı. Hepsi buydu.

Ama beni rahatsız eden bir şey vardı.

Beni tanımıyordu.

Bundan emindim.

Peki, öyleyse beni gördüğünde neden yüzündeki ifade değişmişti?

Tostumdan bir ısırık aldım.

“Belki de ben abartıyorum,” diye mırıldandım.

Sonra televizyonun sesini biraz yükselttim.

Kendimi oyalamam gerekiyordu.

---

Saat on bire yaklaşırken yatmaya karar verdim.

Ertesi gün yine erken kalkacaktım. Sabah alarmı çaldığında yataktan çıkmakta zorlanmak istemiyordum.

Dişlerimi fırçaladım, saçlarımı topladım ve yatak odama geçtim. Telefonumu komodinin üzerine bıraktıktan sonra pencereye doğru yürüdüm.

Perdeler kapalıydı.

Elimi kumaşa uzattım.

Sonra durdum.

Kendi kendime sinirlendim.

Gerçekten ne yapıyordum ben?

Karşı evde yaşayan adamı düşünmekten başka işim yok muydu?

Elimi geri çektim ve yatağa döndüm.

Işığı kapattım.

Odanın içi karanlığa gömüldü.

Gözlerimi kapatmaya çalıştım ama birkaç dakika sonra yeniden açtım.

Uyuyamıyordum.

Sonunda derin bir nefes alıp yataktan kalktım. Su içmek için mutfağa gidecektim. Kapıya yönelmişken pencereden gelen belli belirsiz bir ışık dikkatimi çekti.

Olduğum yerde durdum.

Başımı yavaşça çevirdim.

Perdelerin arasından ince bir ışık sızıyordu.

Karşı evin üst katındaki pencereden.

Kalbim hızlandı.

Birkaç saniye boyunca yerimden kıpırdayamadım. Sonra kendime kızarak pencereye yaklaştım.

Perdenin kenarını iki parmağımla tutup çok az araladım.

Oda loştu.

Karşı evin üst katında bir ışık yanıyordu. Pencerenin önünde ise bir siluet vardı.

Uzun boylu bir erkek.

Onu hemen tanıdım.

Sokakta gördüğüm adamdı.

Bu kez telefonuyla ilgilenmiyordu. Başını hafifçe eğmiş, elindeki bir şeye bakıyordu. Ne olduğunu seçemiyordum.

Bir an, yüzünü kaldıracağını düşündüm.

Ve kaldırdı.

Aramızdaki mesafeye rağmen bakışlarının doğrudan benim pencereme yöneldiğini hissettim.

Perdeyi hemen bıraktım.

“Allah'ım, gerçekten çıldıracağım,” diye fısıldadım.

Kalbim gereğinden hızlı atıyordu.

Bir yabancıdan neden bu kadar etkileniyordum?

Neden onun beni görmesini istemiyor ama aynı zamanda ne yaptığını bilmek istiyordum?

Soruların hiçbirine cevap veremedim.

Yatağıma döndüm ve yorganı üzerime çektim.

Bu gece pencereye bir daha bakmayacaktım.

Kendi kendime verdiğim son karardı bu.

---

Ertesi sabah alarmım çalmadan uyandım.

Bunun nedenini anlamam birkaç saniyemi aldı.

Sonra gece yaşananları hatırladım.

Yastığa yüzümü gömdüm.

Harikaydı.

Artık karşı evdeki yabancı yüzünden uykularım da kaçıyordu.

Yataktan kalkıp hazırlandım. Kahvaltı yapacak zamanım yoktu. Çantamı alıp evden çıktım.

Kapıyı kilitlerken gözlerim istemsizce karşı eve kaydı.

Bahçe kapısı kapalıydı.

Pencereler karanlıktı.

İçimden bir rahatlama geçti.

En azından sabah sabah karşılaşmayacaktık.

Sokağa çıktım ve hızlı adımlarla yürümeye başladım.

Otobüs durağına yaklaşırken arkamdan bir araba sesi duydum. Kenara çekildim. Siyah bir araba yanımdan geçip biraz ileride durdu.

Önce önemsemedim.

Sonra arabanın kapısı açıldı.

İçinden biri indi.

Başımı kaldırdığımda adımlarım yavaşladı.

O adam.

Siyah montunu giymişti. Bir eli cebindeydi. Diğer eliyle arabanın kapısını kapattıktan sonra bana baktı.

Bu kez aramızda sokak kadar mesafe yoktu.

Yüzünü açıkça görebiliyordum.

Gözleri koyuydu. Saçları hafif dağınıktı. Yüzünde en ufak bir gülümseme yoktu.

Bir süre birbirimize baktık.

Sonra içimdeki merak, mantığımın önüne geçti.

“Bir şey sorabilir miyim?” dedim.

Sesim beklediğimden daha kararlı çıkmıştı.

Adam başını hafifçe yana eğdi.

“Sor.”

Tek kelime.

Sesi alçak ve sakindi.

Bir an ne diyeceğimi unuttum. Sonra kendimi toparladım.

“Dün gece de penceredeydin.”

Bakışları yüzümde sabit kaldı.

“Evet.”

Bu kadar mı?

Ne bir açıklama, ne bir şaşkınlık…

Sanki bunu sormamı bekliyormuş gibiydi.

“Beni mi izliyordun?”

Bu kez birkaç saniye sustu.

Sonra gözlerini gözlerime dikti.

“Hayır.”

Cevabı o kadar hızlı vermişti ki ona inanıp inanmamam gerektiğini bilemedim.

“Öyle görünmüyordu.”

Dudaklarının kenarı belli belirsiz kıpırdadı.

Gülümseme değildi.

Daha çok, söylediğim bir şey onu eğlendirmiş gibiydi.

“Her gördüğün şey, sandığın şey değildir.”

Kaşlarımı çattım.

“Bu ne demek şimdi?”

“Tam olarak söylediğim şey.”

Sinirlenmeye başladığımı hissettim.

“Bak, seninle tartışmak istemiyorum. Sadece neden sürekli benim pencereme baktığını merak ettim.”

Bu kez yüzündeki ifade değişti.

Çok kısa bir an için.

Gözleri sanki daha koyu bir renge büründü. Ardından yeniden normal hâline döndü.

Belki de ışığın oyunuydu.

Belki de uykusuzluktan yanlış görmüştüm.

Ama o birkaç saniyelik değişimi fark etmiştim.

Adam bir adım yaklaştı.

“Gece perdelerini kapat,” dedi.

Ne?

Bir an söylediklerini anlamadım.

“Ne dedin sen?”

“Perdelerini kapat. Özellikle gece.”

Bana emir verir gibi konuşuyordu.

Kollarımı göğsümün üzerinde birleştirdim.

“Sen kimsin de bana ne yapacağımı söylüyorsun?”

Bakışları bir anlığına yüzümden ayrılıp arkamdaki sokağa kaydı.

Sonra yeniden bana döndü.

“Bunu senin iyiliğin için söylüyorum.”

İstemeden güldüm.

“Benim iyiliğim için mi? Sen beni tanımıyorsun bile.”

“Tanımadığımı mı sanıyorsun?”

Sözleri havada asılı kaldı.

Yüzümdeki gülümseme yavaşça silindi.

Ne demek istemişti?

Onu daha önce gördüğümü hatırlamıyordum. Hayatım boyunca karşılaşmış olsak bile böyle birini unutacağıma ihtimal vermiyordum.

“Ne demek istiyorsun?” diye sordum.

Cevap vermedi.

Arkasını dönüp arabasına yöneldi.

“Hey! Benimle konuşuyorum!”

Durdu ama dönmedi.

“Adın ne?” diye sordum.

Birkaç saniye sessizlik oldu.

Sonra başını hafifçe çevirerek cevap verdi.

“Emir.”

İlk kez adını öğrenmiştim.

Emir.

Nedense bu isim, zihnimde beklediğimden daha uzun süre yankılandı.

“Ben de Lavin,” dedim.

Bunu neden söylediğimi bilmiyordum. Belki de onun benim hakkımda bir şey bildiğini ima etmesine sinirlenmiştim. Belki de kendimi tanıtmak istemiştim.

Emir yüzüme baktı.

“Biliyorum.”

Kalbim bir anlığına duracak gibi oldu.

“Ne?”

Ama o çoktan arabasına binmişti.

Motor çalıştı.

Birkaç saniye sonra araba sokağın köşesinden dönüp gözden kayboldu.

Ben ise kaldırımın ortasında öylece kalmıştım.

Beni tanımadığını düşünüyordum.

Ama adımı biliyordu.

Hem de ben söylemeden önce.

Telefonumun alarmı çalınca irkildim. Otobüsümü kaçırmak üzereydim.

Çantamı düzelttim ve durağa doğru koşmaya başladım.

Fakat aklım hâlâ onun son sözündeydi.

Biliyorum.

Emir kimdi?

Ve benim hakkımda ne biliyordu?

---

Hastanede bütün gün kendimi işime vermeye çalıştım.

Başardığımı söyleyemem.

Her boş kaldığım anda sabah yaşadığımız konuşma aklıma geliyordu.

Özellikle de o tek kelime.

Biliyorum.

Belki adımı bir yerden duymuştu. Belki apartman girişinde birinin bana seslendiğini işitmişti. Belki de düşündüğüm kadar gizemli biri değildi.

Kendime mantıklı açıklamalar bulmaya çalışıyordum.

Ama bir şey vardı.

Emir, sıradan bir komşu gibi davranmıyordu.

Öğleden sonra bir hastanın dosyasını teslim etmek için koridora çıktım. Hemşire bankosunun yanında durup evrakları düzenlerken arkamdan bir ses duydum.

“Lavin Hanım?”

Başımı kaldırdım.

Doktorlardan biri bana sesleniyordu.

“Buyurun, doktor bey.”

“Bugün biraz dalgın görünüyorsunuz. Her şey yolunda mı?”

Hemen toparlandım.

“Evet, sadece biraz uykusuzum.”

Başını sallayıp gülümsedi.

“Dinlenmeye çalışın. Dalgınlık bazen küçük hatalara yol açabilir.”

Haklıydı.

Ve ben işimi riske atamazdım.

Bundan sonra Emir'i düşünmeyecektim.

En azından hastanedeyken.

Bu kararı verdikten sonra dosyaları yerine bıraktım ve görevime geri döndüm.

Akşama kadar kendimi işime verdim.

Eve dönerken de özellikle karşı eve bakmamaya çalıştım.

Yol boyunca telefonumdan müzik dinledim. Marketten birkaç şey aldım ve apartmanın önüne geldiğimde başımı kaldırmadan kapıyı açtım.

Başarmıştım.

Emir'i düşünmeden bütün yolu yürümüştüm.

Tam merdivenleri çıkarken telefonuma bir mesaj geldi.

Numara kayıtlı değildi.

Mesajı açtım.

“Bu gece pencereni açma.”

Olduğum yerde durdum.

Mesajı bir kez daha okudum.

Sonra gönderen numaraya baktım.

Tanımıyordum.

Parmaklarım ekranın üzerinde hareketsiz kaldı.

İçimde yavaşça büyüyen huzursuzluğu görmezden gelmeye çalıştım.

Belki yanlış kişiye gönderilmişti.

Belki biri şaka yapıyordu.

Belki…

Telefon yeniden titredi.

İkinci bir mesaj geldi.

“Lavin, ne olur bu kez beni dinle.”

Yüzümdeki bütün renk çekildi.

Telefonu iki elimle tuttum.

Bu kişi adımı biliyordu.

Üstelik bana ilk mesajın yanlışlıkla gönderilmediğini açıkça söylüyordu.

Yavaşça başımı kaldırdım.

Merdivenlerin sonundaki pencereden karşı ev görünüyordu.

Üst kattaki odada ışık yanıyordu.

Ve pencerenin önünde bir siluet duruyordu.

Telefonum elimde titrerken tek bir şey düşündüm.

Emir miydi?

Yoksa bu evde, benim henüz bilmediğim başka biri mi vardı?

Devam edecek…