Taşacak Bu deniz~3

İso odaya girdi.
Kapıyı kilitledi.
O an boşaldı.
Ağlamaya başladı.
Sessizce ağlıyordu.
Kimsenin duymasını istemiyordu.
Aklından Fadimeyle olan tüm anılarını gözünde canlandı.
İ:Özür dilerim...
(Kısık sesle)
İ:Çok özür dilerim Fadime...
(Kısık sesle)
İ:Ben senden nefret etmiyrum ve hiç bir zaman etmiycem...
(Kısık sesle)
Yatağa yattı.
Gözlerini kapattı.
Saatler boyunca öyle kaldı.
Ama uyumadı.
Uyuyamadı.
Fadimesiz kendini boşlukta hissediyordu.
Sabah'a kadar öyle yattı.
Sabah odadan çıkıp abisine kahvaltı hazırladı.
Oruç'ta uyanmıştı.
İso dalgındı.
Çatalıyla oynuyordu.
Oruç fark etti.
O:Abim iyimisin?
İ:Hıhı.
O:Dalgınsın neyi düşünüyorsun? Fadime'yi mi?
İ:Evet, Aklımdan çıkmıyor.
O:Biraz zaman lazım abim geri mutlu olacaksınız.
İ:Öyle mi diyorsun?
O:Öyle ya sadece şu an Fadime'nin zamana ihtiyacı var.
İ:Ben onun güvenini kırdım.
O:İsteyerek mi yaptın? Hayır.
İ:Ben onu çok seviyorum abi.
O:Biliyorum abim düzelecek herşey Fadime de seni anlayacak.
İso az da olsa gülümsedi..
O:Heh şöyle ol ya.
İ:Beni çok konuştuk sen nasılsın? Yaran nasıl?
O:Ağrım azaldı.
İ:Sen?
O:Ben?
İ:Eleni ile?
O:Bizim şansımız yok abim.
İ:Vardır ya.
O:Kıza sahte anne getirdim annesini sakladım daha ne olsun nasıl affetsin?
İ:Belki...
O:Belki melki yok o iş bitti gitti artık İso.
İ:Tamam abi.
İso odasına gitti.
Telefonu çıkardı.
Fadime'nin numarasına girdi.
Kararsız kaldı.
İsodan:
Fadimeyle konuşmak istiyordum.
Arasam sesin titrerdi.
Konuşamazdım.
Mesaj atsam bakar mı?
Yine de şansımı denesem kötü olmaz.
Klavyeyi açtım yazmaya başladım.
"Merhaba"
Bu olmaz sanki yeni tanışıyormuş gibi
"Selam"
Bu da olmaz.
"Günaydın Fadimem"
Sildim.
Tekrar yazdım.
"Günaydın Fadime biraz konuşabilir miyiz?"
Mesajı gönderdim.
Telefonu kenara bıraktım.
"Nolursun beni yine sev Fadime ben sensiz yaşayamam"
Biraz bekledikten sonra bildirim geldi.
Elim titreyerek telefonu açtım.
Fadime yazmıştı.
F:"Yine aynı şeyleri konuşacaksak konuşmayalım"
Fadimeden:
Onu hâlâ seviyordum.
Ama yaptığı çok koymuştu.
Özlemiştim ama bunu ona söyleyemezdim.
Ona karşı sert olmalıydım.
Kırıldığımı anlamalıydı.

Telefon-Mesajlar
"Kendimi açıklayabilir miyim?"
"Kısa olsun"
"Ben senden sır saklamak istemem biliyorum çok kırıldın ama mecburdum."
"Neye mecburdun acaba?"
"Beni büyüten kadına yardım etmem lazımdı."
"Abinin hapise girmemesi için senin ıssız kalmaman için mecburdum."
"En kötü ben sırrı biliyorum Fadime diyebilirdin."
"Özür dilerim."
"Keşke özürlü geçse."
"Benim eşekliğim."
Fadime görüldü attı.
İso telefonu yatağın üstüne fırlattı.
İ:Mal İso.
İ:Sen anca zaten insanları kendinden soğut.
İ:Kim sevsin ula seni.
Oruç seslendi.
O:İso Furtuna Konağına gidiyoruz gel.
İ:Tamam abi geliyorum.
İso üstünü değiştirip odadan çıktı.
Beraber Furtuna Konağa geçtiler.
Zarife Oruç'u görünce direk ona sarıldı.
Z:Uşağım iyimisin?
Oruç'ta karşılık verdi.
O:İyiyim ana.
İso ise köşeden izledi.
Oruç ve Zarife ayrıldıktan sonra koltuğa oturdular.
O:İso sende otursana.
İso da koltuğa oturdu.
Zarife yüzünü Oruç'a dönmüştü.
Z:Yemek yapayım ben sağa.
O:İso yaptı ana yedim.
Z:Olsun ben yalayım yine de.
İso Zarife'nin bu tavırlarını anlamadı.
Normaldede çok İso'ya değer vermese bile bu kadar yapmazdı.
İsodan:
Sanki kendi isteğimle gelmedim.
Beni esir aldılar.
Gelebilsen gelirdim.

İ:Abi pansuman saatin geldi.
İso malzemeleri alıp Oruç'un yanına geldi.
İ:Yat abi.
Oruç uzandı.
İso Oruç'un karnını açtı.
Pamuğa sıvı döktü.(Adını bilmiyom)
Yavaşça pamuğu kurşun yarasına bastırdı.
Acıtmamaya çalışıyordu.
Oruç istemsizce ses çıkardı.
O:Ahh!
Zarife hemen İso'yu ittirdi.
Z:Kalk canını acıttın.
İso kalktı.
Z:Sana veren de hata.
Zarife pamuğu aldı.
Oruç'un yarasına bastırdı.
O:Ahhh!
İso dişlerini sıktı.
Sanki kendi hissetmişti acıyı.
O:Anne yaktın.
O:Bırak İso yapsın.
Z:Uşağum...
O:Ana hadi.
İso bu sefer daha dikkatlı olarak pansumanı yaptı.
İ:Acımıyor dimi?
O:Yok acımıyor.
Panduma bitti.
Z:İso kaldır malzemeleri.
İ:Kaldıracaktır za-
Zarife sözünü kesti.
Z:Anneye laf söylenemez.
(Anne de anne olsa)
İso malzemeleri kaldırdı.
Devamı gelsin mi?