~11~ (Final)

(Final)
F:Sen ne diyorsun ula!
F:Sen ne vicdansız ne zalim bir kadınsın ula!
Zarife aniden karşısında Fadime’yi görünce elindeki telefonu düşürecek gibi oldu.
Yüzü bir an kızardı ama toparlanmaya çalıştı.
Z:S-sen ne dinliyorsun işine bak!
F:Ula çocuk orada ecellerle boğuşuyor kalbi durup durup çalışıyor!
F:Sen öz oğluna "Keşke ölseydi" diyorsun!
F:Hangi ana der bunu hangi insan evladı der?
Fadime’nin bağırışları koridorda yankılanıyordu.
Gözlerinden yaşlar akıyordu ama öfkesi gözyaşlarından ağırdı.
F:İso senin o pisliklerin yalanların yüzünden her şeyini kaybetti!
F:Yine de "Anamdır" dedi yine de gıkını çıkarmadı sırf seni ailesini korumak için çırpındı ula!
F:Sen ne yaptın?
F:Arkasından kuyusunu kazdın senin analığın da yerin dibine batsın insanlığın da!
Z:Kapa o ağzını Koçari sana mı kaldı Furtuna'nın hesabını sormak
F:Sana insanlık soruyorum ula insanlık yazıklar olsun o çocuğa çektirdiğin her bir saniyeye de.
Sesleri duyan Oruç, Adil ve Çakır koşarak merdiven boşluğuna geldi.
Oruç’un gözleri kıpkırmızıydı ayakta duracak hali yoktu.
O:Ne oluyor burada Fadime ne diyor bu?
F:Oruç anan telefonda "Keşke ölseydi de kurtulsaydık" diyor İso’nun ölmesini istiyor.
F:Oruçu ben yönetecektim İso engel oluyor diyor.
Oruç duyduklarıyla başından aşağı kaynar sular döküldü..
Zarife’ye döndü.
Yüzündeki ifade anasından nefret eden bir adamın acı dolu bakışıydı.
O:Ana...doğru mu bu?
Z:Oruç...Vallahi yanlış anladı ben öyle demek istemedim uşağım—
Oruç sözünü kesti.
O:SUS BİR DAHA BANA OĞLUM DEME BİR DAHA BU ÇOCUĞUN OLDUĞU YERE ADIMINI ATMA DEFOL GIT BURADAN DEFOL!
Zarife korkuyla geriledi oradan uzaklaştı.
Tam o sırada yoğun bakımın kırmızı ışığı yanıp sönmeye başladı.
Doktorlar ve hemişereler koşarak içeri daldı.
Fadime’nin kalbi duracak gibi oldu.
Elindeki kıyafet poşetini ve İso’nun defterini düşürdü.
Hızla camın önüne koştular.
Monitördeki yine o lanet ses ötmeye başladı.
"Biiiiiiiiiiiiiiiiiip..."
Dr:Şoku getirin 300'e şarj et!
Oruç camı yumruklamaya başladı.
O:İso İso yapma abim beni bırakma ula İsooo!
Dr:Çekilin! (Şok yapılır.)
İso’nun bedeni havaya kalkar sertçe yatağa düşter.
Çizgi hâlâ dümdüzdü.
Dr:Bir daha şarj et çekilin!
Fadime alnını cama dayadı.
Elini cama İso’nun yüzünün denk geldiği yere koydu.
F:İso... Özür dilerim... Sadece sevilmek istedin ben sana o sevgiyi çok gördüm... Affettim seni İso yemin ederim affettim!
F:Ne olur uyan bak 'sır yok' dedin bak 'Affet' dedin İso ne olur gitme!
Doktor İso’nun göğsüne masaj yapmaya devam etti.
Dakikalar geçti.
Zaman durdu sanki.
Hemşire başını eğdi.
Doktor ellerini İso’nun göğsünden çekti. Saatine baktı.
Derin bir nefes verdi.
Dr:Saat 18.42... Maalesef...Hastayı kaybettik Başınız sağ olsun..
Fadime’nin boğazından ciğerini yırtan bir çığlık çıktı.
F:İSOOOO!! BIRAKTIN GİTTİN BENİ İSOOOOO!
Fadime dizlerinin üzerine yığıldı.
Hıçkırıklar boğazında düğümlendi nefesi kesild
Yerde yatan o şiir defterine sarıldı.
"SADECE SEVİLMEK İSTEDİM" yazısını göğsüne bastırdı.
Oruç ise ameliyathane kapısını omzuyla kırıp içeri girdi.
Doktorlar tutmaya çalıştı ama Oruç hepsini ittirdi.
İso’nun cansız bembeyaz bedeninin yanına gitti.
Kardeşinin buz gibi olmuş yüzünü ellerinin arasına aldı.
Yanaklarından öptü, saçlarını kokladı.
O:Kalk ula... Kalk abim ben sana söz verdim 'seni bırakmam' dedim... Niye sen beni bıraktın ula niye bıraktın abini?
Oruç başını İso’nun göğsüne koyup hıçkıra hıçkıra çocuk gibi ağlamaya başladı.
Koskoca Oruç Furtuna kardeşinin cesedine sarılmış yok oluyordu.
O:Babam gittin sen de gittin... Ben şimdi kime 'abim' diyeceğim ula kimi koruyacağım ben?
O:İsoooo!
Dışarıda yağmur yağmaya başladı.
Taş köprünün Karadeniz’in üstüne bir yas çöktü.
Bir sevdalık ve bir ömürlük pişmanlık...
İso Furtuna ardında sadece bir defter ve hiç iyileşmeyecek iki kırık kalp bırakarak bu dünyadan gitti.
The End...