~7~

Geri ayağa kalktı.
"Oldu geçti bitti Fadime seni affecedek zaman ver"
Diye düşündü.
Yazardan:
Derin bir nefes almaya çalıştı.
Rahatlamıştı.
Nefesi düzene girmişti.
Çok normaldi artık bünyesi bu kadar acıyı taşıyamıyordu.
Ama kimsenin İso'nun neler çektiğini bilmiyordu.
İso da kimseye söylemek istemiyordu.
Ona acıyan gözlerle bakılmaısnı istemiyordu.
İso küçük yaşta babasını kaybetmişti.
Anne sevgisi hiç görmemişti.
Zarife hep İso'yu çıkarları için kullanmıştı.
Saf küçük İso da anlamamıştı.
Ama artık büüymüştü.
Herşeyi anlıyordu.
Fadime'nin İso'yu terk etmesi ayrı bir konuydu.
Sevdiği kadının kendine olan güvenini kırmıştı.
Sırf değimeyecek kişileri korumak ve onu büyüten kadına söz verdiği için söyleyeymişti.
Bir de üstüne abisini kaybetme korkusu yaşaması herşeyi sarsmıştı.
İçinde tutuyordu.
İçine atıyordu.

Hava kararmaya başlamıştı.
Güneş batıyordu.
İso Abisinin Oruç'un evine gitti.
İ:Abi bişey istiyormusun?
O:Yok abim sen hadi uyu gözlerin kıpkırmızı olmuş uykusuzluktan.
İ:Tamam abi.
İso odasına girdi.
Masasına oturdu.
Defterini kalemini çıkardı.
Yazmaya başladı.
"Hiç istermiyim böyle olmasını..
Senin güvenini kırmayı.
İkinci güvenli limanımdın.
Benim hatamdı.
Kabul.
Kusura bakma...

Senle olup bir sürü hayalim vardı.
Adı üstünde hayal.
Dön be bağa koçari kızı.
Ben sensiz bir hiçim.
Benim hatam.
Kusura bakma.

Sen yanımda ol herşey önemsiz.
Yine affedermisin beni?
Yâr'ına dönermisin?
Yine severmisin beni?
Söz yalan yok.
Sır yok.
Şimdi kaldım kanatsız.
Geldim kondum dalına.
Sen uçuş gittin...
Kusura bakma.

Ne kadar özledim seni.
Bir bilsen.
Ah o güzel günlerimiz.
Gitmez aklımdan.
Adımı unuturum.
Onları unutmam.
Kusura bakma..."
~Özür dilerim~
İso arka sayfayı çevirdi.
Büyük harflerle yazdı.
"SADECE SEVİKMEK İSTEDİM"
Defteri kapatıp yatağına geçti.
2 günün uykusuzlupuyla ve yorgunlukla uyuya kaldı.
Uyurken bile yüzü gülmüyordu.
Tüm mimikler göstermelikti.
Herkese gülümsiyordu.
İsodan:
Gözlerimi açtığımda her yer aydınlıktı.
Sabah olmuştu
Az d solda uyku iyi gelmişti.
Fadime'den ayrıldıktan sonra bugün biraz daha iyiydim.
Diğer günlere kadar.
Taki kapı çalana kadar...(seni görenene kadar).
İso kapıya baktı.
Bir adam vardı.
Elinde de kâğıt.
İso'ya uzattı.
Adam:Buyrun.
İso kâğıdı eline aldı.
İ:Bu ne?
Adam:Boşanma evrakları.
Adam:Şuraya bir imza atmanız lazım.
İso o an duymadı.
Adam:Beyefendi.
İsoyu sarstı.
İ:He.
Adam:İmza.
Kalemle kâğıdı gösterdi.
İso titreyen elleriyle teslim aldığını imzaladı.
Kargocu gitti.
İso kapıyı kapatıp arkasına çöktü.
İ:Neden ya neden?
İ:Yine tüm olay benim başıma patladı.
Ağlıyordu.
Ama sessiz sessiz.
Bir sürü hayali olduğu kadın onu boşayacaktı.
Hemde kendi isteğiyle yapmadığı birşey için.
Bir süre öyle kaldı.
Sonra Koçari konağa gitti.
Kapıyı çaldı.
Fadime kapıyı açtı.
Kapı çok açık değildi.
Aralıktı.
F:Ne var?
İ:Dava açmışsın.
İ:Eminmisin?
F:Hemde çok.
Fadime kapıyı kapatacakken İso tuttu.
İ:Bi dinle.
Fadime durdu.
İ:Buraya kadar mıydı?
İ:Bitti mi hikayemiz?
F:Bitti.
Fadima kapıyı kapattı
Arkasına çöküp ağlamaya başladı.
Yağmur yağıyordu.
İso da arabasına atladı.
Biraz ilerledi.
Arabayı kenaar çekip arabadna indi.
Yere oturdu sırtını kayalara yasladı.
Ağlamaya başladı.
Kamera ikiye ayrıldı.
Bir tarafta yerde Ağlayan Fadime diğer tarafta yerde Ağlayan İso.
Şarkı girdi.
"Bitti mi hikayemiz.
Bu ne biçim son böyle.
Değmezmiydi sevgimiz?
Savaşıp direnmeye.
Biz hiç beceremedik.
Sevmeyi de terk etmeyi de.
Aşk kokan mısraların karşısında direnmeye de"
Devamı gelsin mi?