Son Değil

Bir zamanlar bunu bir son sandım.
Bittiğini düşündüm.
Her şeyin orada kaldığını…
Ama şimdi dönüp baktığımda görüyorum ki…
Bu bir son değildi.
Sadece bir dönemdi.
Hayat, tek bir hikâyeden ibaret değil.
Bir insan giriyor…
bir şeyler bırakıyor…
ve gidiyor.
Ama hikâye devam ediyor.
Benim hikâyem de devam etti.
İlk başta zor oldu.
Boşluk hissi…
alışkanlıkların yokluğu…
Ama zamanla o boşluk doldu.
Seninle değil.
Kendimle.
Ve belki de en doğru olan buydu.
Çünkü insan başkasında tamamlanmaya çalıştıkça…
hep eksik kalıyor.
Ama kendine döndüğünde…
ilk defa gerçekten tamamlanıyor.
Ben de şimdi…
kendi hikâyemin devamını yazıyorum.
Bu sefer daha bilinçli.
Daha gerçek.
Ve en önemlisi…
kendim olarak.
Artık kimseye benzemeye çalışmadan,
kimsenin beklentisine göre şekillenmeden…
Olduğum gibi.
Eskiden hep bir yerlere yetişmeye çalışırdım.
Birinin sevgisine,
birinin ilgisine,
birinin kalbinde yer bulmaya…
Şimdi ise
kimsenin kalbine sığmaya çalışmıyorum.
Kendi içimde yer açıyorum.
Ve bu,
insanın kendine yapabileceği en büyük iyilikmiş.
Artık hayatı daha sakin yaşıyorum.
Daha az acele,
daha az telaş…
Çünkü biliyorum,
gerçek olan şeyler
zaten kalıyor.
Zorla tutulan hiçbir şey
uzun sürmüyor.
Ben artık bırakmayı da biliyorum.
Tutmayı bildiğim kadar.
Ve bu denge…
insanı en çok özgürleştiren şey.
Geçmişe baktığımda
artık içim burkulmuyor.
Sadece bir gülümseme geliyor yüzüme.
Çünkü o günler
beni ben yapan günlerdi.
Acısıyla,
eksikliğiyle,
yanlışlarıyla…
Hepsi bana ait.
Ve ben
artık hiçbir parçayı reddetmiyorum.
Çünkü insan
geçmişini reddettikçe bölünüyor,
kabul ettikçe bütün oluyor.
Ben bütün olmayı seçtim.
Şimdi önümde yeni sayfalar var.
Henüz yazılmamış,
henüz yaşanmamış…
Ve ilk defa,
o sayfaları korkarak değil
merak ederek açıyorum.
Ne olacak diye değil,
nasıl hissedeceğim diye bakıyorum.
Çünkü artık
bir şeyi kaybetmekten korkmuyorum.
Kaybetsem bile
kendimde kalacağımı biliyorum.
Ve bu güven,
insanı en çok değiştiren şey.
Belki yine biri gelecek hayatıma.
Belki yine bir şeyler başlayacak…
Ama bu sefer farklı olacak.
Çünkü bu sefer
ben kendimi bırakmayacağım.
Ve insan
kendini bırakmadığında…
Hiçbir hikâye
onu yarım bırakamaz.