Kendime Söz

Bir gün kendime söz verdim.
Büyük bir an değildi.
Kimse yoktu yanımda.
Alkış yoktu…
şahit yoktu…
Sadece ben vardım.
Ve içimde artık taşımak istemediğim şeyler.
O gün dedim ki:
“Bir daha böyle olmayacak.”
Bir daha kimse için
kendimi ikinci plana atmayacağım.
Bir daha,
kırıldığım hâlde susmayacağım.
Bir daha,
gitmek isteyenin arkasından koşmayacağım.
Bu sözleri verirken kolaydı.
Asıl zor olan…
tutmaktı.
Çünkü insan alıştığı şeyleri kolay bırakmıyor.
Sevme şekillerini…
bağlanma biçimlerini…
Ama ben bu sefer kararlıydım.
Kendim için.
Çünkü anladım ki…
İnsan kendine verdiği sözleri tutmadıkça,
hiçbir şey değişmiyor.
Ben de değişmek istedim.
Gerçekten.
Ve ilk defa…
başardım.
Artık kendime ihanet etmiyorum.
Ve bu…
her şeyden daha değerli.
Çünkü insan,
dünyadaki herkesi kaybetse bile
kendini kaybetmediği sürece
yeniden başlayabilir.
Ama kendine ihanet ettiğinde…
işte asıl o zaman kayboluyor.
Ben artık kaybolmuyorum.
Kolay olmadı.
Bazen yine eski alışkanlıklar kapımı çalıyor.
“Biraz daha sabret”,
“Boş ver kendini”,
“Onu kaybetme” diyen o eski ses…
Ama bu sefer fark ediyorum.
Ve diyorum ki:
“Ben zaten kendimi buldum.”
Bu yüzden artık
kimseyi kaybetmemek için
kendimi kaybetmiyorum.
Bu en büyük değişim.
Eskiden birinin kalması için
her şeyi yapardım.
Şimdi ise biri kalacaksa,
ben olduğum gibi kalıyorum.
Gitmek isteyen yine gider.
Ama bu sefer arkasından
eksilerek bakmıyorum.
Çünkü içimde bir eksilme yok artık.
Artık sınırlarım var.
Net, sakin ama sağlam.
Kimseyi kırmak için değil,
kendimi korumak için.
Ve bu sınırlar,
beni daha güçlü yaptı.
Çünkü insan “hayır” diyebildiğinde,
aslında kendine “evet” demiş oluyor.
Ben de artık
kendime “evet” diyorum.
İçimde bir huzur var.
Büyük, gösterişli bir mutluluk değil…
Ama derin, sakin bir denge.
Ne fazla,
ne eksik.
Tam olması gerektiği gibi.
Belki hâlâ öğreniyorum.
Belki hâlâ bazı şeylerde zorlanıyorum…
Ama artık kendimi yarı yolda bırakmıyorum.
Ve bu,
bir insanın kendine verebileceği
en büyük sadakat.
Çünkü herkes gidebilir…
her şey değişebilir…
Ama insan kendinde kalmayı öğrendiğinde…
Hiçbir şey onu
yeniden eski hâline döndüremez.
Ve ben artık biliyorum:
Ben kendimdeyim.
Ve bu sefer,
buradan hiçbir yere gitmiyorum.