5.bölüm”durma”

Ateş sönmeye yüz tutmuştu. Karanlık iyice çökmüştü ama Gülsüm ile Özkan’ın olduğu yerde zaman durmuş gibiydi. Herkes biraz uzağa çekilmişti; bilinçli ya da değil, onlara alan bırakmışlardı.

Gülsüm hâlâ Özkan’ın yanında oturuyordu. Elini bırakmamıştı. Özkan’ın parmakları artık titremiyordu.

Özkan: Beni bırakmadın…

Gülsüm: Nasıl bırakayım?
Gülsüm: Seni orada kaybettiğimi sandım.

Özkan başını kaldırdı. Gözleri Gülsüm’ün gözlerine kilitlendi. İlk defa bu kadar yakındılar. Nefesleri birbirine karışıyordu.

Özkan: Orada düştüğümde…
Özkan: Her şey bitti sandım.
Özkan: Ama sonra sesini duydum.

Gülsüm: Bağırıyordum…
Gülsüm: Çünkü içimden bir şey koptu sandım.

Özkan yavaşça Gülsüm’e doğru eğildi. Alnı onun alnına değdi. İkisi de gözlerini kapattı.

Özkan: Seni bu kadar önemsediğimi bilmiyordum.
Özkan: Ta ki seni kaybedecek gibi olana kadar.

Gülsüm’ün nefesi titredi. Ellerini Özkan’ın montunun yakasına koydu.

Gülsüm: Ben de…
Gülsüm: Sana kızdım, bağırdım, ağladım ama…
Gülsüm: Seni sevmekten vazgeçemedim.

Bu kelime…
İkisini de durdurdu.

Özkan gözlerini açtı. Gülsüm’e baktı, sanki emin olmak ister gibi.

Özkan: Sevmek mi dedin?

Gülsüm cevap vermedi. Bunun yerine başını biraz daha yaklaştırdı. Aralarındaki mesafe artık yoktu. Özkan elini Gülsüm’ün beline koydu, onu kendine çekti.

Özkan: Eğer yanlış bir şey yapacaksam…
Özkan: şimdi dur de.

Gülsüm fısıldadı.

Gülsüm: Durma.

Özkan başını hafifçe eğdi. Dudakları Gülsüm’ün dudaklarına değdi. Kısa, titrek ama her şeyi söyleyen bir öpücük… Korkudan değil, kaybetme ihtimalinden doğan bir yakınlık.

Gülsüm gözlerini kapattı. O an orman yoktu. Kurtlar yoktu. Korku yoktu.

Sadece Özkan vardı.

Özkan alnını tekrar onun alnına dayadı.

Özkan: Bu ormandan çıkacağız.
Özkan: Ve ben seni bir daha böyle korkutmayacağım.

Gülsüm onu sımsıkı sardı.

Gülsüm: Söz mü?

Özkan: Söz.
Özkan: Çünkü seni bulduktan sonra…
Özkan: kaybolmaya niyetim yok.

Ateş yeniden alev aldı.
Ama asıl ısı…
İkisinin arasında doğmuştu. 🔥🤍Ateş sönmeye yüz tutmuştu. Karanlık iyice çökmüştü ama Gülsüm ile Özkan’ın olduğu yerde zaman durmuş gibiydi. Herkes biraz uzağa çekilmişti; bilinçli ya da değil, onlara alan bırakmışlardı.

Gülsüm hâlâ Özkan’ın yanında oturuyordu. Elini bırakmamıştı. Özkan’ın parmakları artık titremiyordu.

Özkan: Beni bırakmadın…

Gülsüm: Nasıl bırakayım?
Gülsüm: Seni orada kaybettiğimi sandım.

Özkan başını kaldırdı. Gözleri Gülsüm’ün gözlerine kilitlendi. İlk defa bu kadar yakındılar. Nefesleri birbirine karışıyordu.

Özkan: Orada düştüğümde…
Özkan: Her şey bitti sandım.
Özkan: Ama sonra sesini duydum.

Gülsüm: Bağırıyordum…
Gülsüm: Çünkü içimden bir şey koptu sandım.

Özkan yavaşça Gülsüm’e doğru eğildi. Alnı onun alnına değdi. İkisi de gözlerini kapattı.

Özkan: Seni bu kadar önemsediğimi bilmiyordum.
Özkan: Ta ki seni kaybedecek gibi olana kadar.

Gülsüm’ün nefesi titredi. Ellerini Özkan’ın montunun yakasına koydu.

Gülsüm: Ben de…
Gülsüm: Sana kızdım, bağırdım, ağladım ama…
Gülsüm: Seni sevmekten vazgeçemedim.

Bu kelime…
İkisini de durdurdu.

Özkan gözlerini açtı. Gülsüm’e baktı, sanki emin olmak ister gibi.

Özkan: Sevmek mi dedin?

Gülsüm cevap vermedi. Bunun yerine başını biraz daha yaklaştırdı. Aralarındaki mesafe artık yoktu. Özkan elini Gülsüm’ün beline koydu, onu kendine çekti.

Özkan: Eğer yanlış bir şey yapacaksam…
Özkan: şimdi dur de.

Gülsüm fısıldadı.

Gülsüm: Durma.

Özkan başını hafifçe eğdi. Dudakları Gülsüm’ün dudaklarına değdi. Kısa, titrek ama her şeyi söyleyen bir öpücük… Korkudan değil, kaybetme ihtimalinden doğan bir yakınlık.

Gülsüm gözlerini kapattı. O an orman yoktu. Kurtlar yoktu. Korku yoktu.

Sadece Özkan vardı.

Özkan alnını tekrar onun alnına dayadı.

Özkan: Bu ormandan çıkacağız.
Özkan: Ve ben seni bir daha böyle korkutmayacağım.

Gülsüm onu sımsıkı sardı.

Gülsüm: Söz mü?

Özkan: Söz.
Özkan: Çünkü seni bulduktan sonra…
Özkan: kaybolmaya niyetim yok.

Ateş yeniden alev aldı.
Ama asıl ısı…
İkisinin arasında doğmuştu. 🔥🤍