34.bölüm”hafıza kaybı”

Depodan çıkışları aceleydi. Emir Elis’i kucağına aldığında elleri hâlâ kan kokuyordu. Gülsüm kapıyı açık tutmaya çalışıyor, bir yandan da titreyen sesiyle konuşuyordu.

Gülsüm: “Dayan… ambulans geliyor… ne olur dayan…”

Sireni ilk duyduklarında Emir’in dizleri çözüldü. Ama bırakmadı. Elis’in başı geriye düşmüştü, ensesinde sert bir şişlik vardı. Vurulduğu yerden çok, düşerken betonla buluşan kafa… asıl sessiz tehlike oydu.

Hastane ışıkları göz alıcıydı. Beyaz, soğuk ve acımasız.

— “Acil! Ateşli silah yarası ve kafa travması!”

Emir sedyeyi bırakmadı. Ta ki biri omzuna dokunana kadar.
— “Beyefendi, burada duramazsınız.”

Emir geri çekildi. Ellerine baktı. Kan artık kuruyordu.

Gülsüm bir köşede çöktü.
Gülsüm: “Ben buradayım… ben buradayım…”
Kaya, Özkan ve Asen biraz sonra geldiler. Asen’in yüzü bembeyazdı, ilk kez konuşamıyordu.

Saatler geçti.

Doktor sonunda çıktı.
— “Kurşun hayati bir noktaya zarar vermemiş. Şanslı.”

Emir’in içinden bir nefes koptu.
— “Ama…”

O kelime tekrar her şeyi durdurdu.
— “Düşerken başını sert bir şekilde vurmuş. Beyin sarsıntısı ve geçici hafıza kaybı ihtimali var.”

Emir: “Ne demek… ihtimal?”
— “Uyandığında sizi tanımayabilir. Bazı anıları silinmiş olabilir. Ne kadarını, ne kadar süreyle… zaman gösterecek.”

Gülsüm ağlamaya başladı. Sessiz, suçlu bir ağlama.

---

Elis gözlerini açtığında ilk gördüğü şey floresan ışığıydı. Başında bir ağrı vardı ama nerede olduğunu bilmiyordu.

Yanında biri vardı. Gözleri kızarmış, yüzü yorgun bir adam.

Emir.

Emir fısıldadı.
Emir: “Elis… ben buradayım.”

Elis kaşlarını çattı. O sesi tanımıyordu. Yüz… tanıdık gibiydi ama adı yoktu zihninde.

Elis: “Siz… kimsiniz?”

O an Emir’in kalbi, vurulduğu yerden daha sert parçalandı.

Emir yutkundu.
Emir: “Ben Emir.”

Elis başını hafifçe yana çevirdi.
Elis: “Tanışıyor muyuz?”

Kapının önünde duran Gülsüm dizlerinin bağı çözüldüğünü hissetti. Duvara tutundu.

Emir zorla gülümsedi.
Emir: “Evet.”
Elis: “Yakın mıyız?”

Emir’in gözleri doldu ama ağlamadı.
Emir: “Çok.”

Elis’in bakışlarında korku yoktu. Sadece boşluk vardı.
Elis: “Üzgünüm… hatırlamıyorum.”

Emir elini uzattı ama durdu. Dokunmaya cesaret edemedi.
Emir: “Sorun değil.”

Elis hafifçe başını salladı.
Elis: “Ama… neden buradayım?”

Emir bir an sustu. Gerçeği parçalayarak vermek zorundaydı.
Emir: “Bir kaza geçirdin.”

Elis gözlerini kapattı. Baş ağrısı zonkluyordu.
Elis: “Siz… yanımda kalacak mısınız?”

Emir’in sesi titredi.
Emir: “Gitmeyeceğim.”

Elis ona baktı. Bu yabancı, garip bir şekilde güven veriyordu.
Elis: “O zaman tamam.”

Koridorda Gülsüm sessizce ağladı.
Asen başını öne eğdi.
Özkan duvara yaslandı.

Çünkü Elis hayattaydı.

Ama onları bir arada tutan her şey, artık Elis’in zihninde yoktu.

Ve Emir için asıl mücadele şimdi başlıyordu.Depodan çıkışları aceleydi. Emir Elis’i kucağına aldığında elleri hâlâ kan kokuyordu. Gülsüm kapıyı açık tutmaya çalışıyor, bir yandan da titreyen sesiyle konuşuyordu.

Gülsüm: “Dayan… ambulans geliyor… ne olur dayan…”

Sireni ilk duyduklarında Emir’in dizleri çözüldü. Ama bırakmadı. Elis’in başı geriye düşmüştü, ensesinde sert bir şişlik vardı. Vurulduğu yerden çok, düşerken betonla buluşan kafa… asıl sessiz tehlike oydu.

Hastane ışıkları göz alıcıydı. Beyaz, soğuk ve acımasız.

— “Acil! Ateşli silah yarası ve kafa travması!”

Emir sedyeyi bırakmadı. Ta ki biri omzuna dokunana kadar.
— “Beyefendi, burada duramazsınız.”

Emir geri çekildi. Ellerine baktı. Kan artık kuruyordu.

Gülsüm bir köşede çöktü.
Gülsüm: “Ben buradayım… ben buradayım…”
Kaya, Özkan ve Asen biraz sonra geldiler. Asen’in yüzü bembeyazdı, ilk kez konuşamıyordu.

Saatler geçti.

Doktor sonunda çıktı.
— “Kurşun hayati bir noktaya zarar vermemiş. Şanslı.”

Emir’in içinden bir nefes koptu.
— “Ama…”

O kelime tekrar her şeyi durdurdu.
— “Düşerken başını sert bir şekilde vurmuş. Beyin sarsıntısı ve geçici hafıza kaybı ihtimali var.”

Emir: “Ne demek… ihtimal?”
— “Uyandığında sizi tanımayabilir. Bazı anıları silinmiş olabilir. Ne kadarını, ne kadar süreyle… zaman gösterecek.”

Gülsüm ağlamaya başladı. Sessiz, suçlu bir ağlama.

---

Elis gözlerini açtığında ilk gördüğü şey floresan ışığıydı. Başında bir ağrı vardı ama nerede olduğunu bilmiyordu.

Yanında biri vardı. Gözleri kızarmış, yüzü yorgun bir adam.

Emir.

Emir fısıldadı.
Emir: “Elis… ben buradayım.”

Elis kaşlarını çattı. O sesi tanımıyordu. Yüz… tanıdık gibiydi ama adı yoktu zihninde.

Elis: “Siz… kimsiniz?”

O an Emir’in kalbi, vurulduğu yerden daha sert parçalandı.

Emir yutkundu.
Emir: “Ben Emir.”

Elis başını hafifçe yana çevirdi.
Elis: “Tanışıyor muyuz?”

Kapının önünde duran Gülsüm dizlerinin bağı çözüldüğünü hissetti. Duvara tutundu.

Emir zorla gülümsedi.
Emir: “Evet.”
Elis: “Yakın mıyız?”

Emir’in gözleri doldu ama ağlamadı.
Emir: “Çok.”

Elis’in bakışlarında korku yoktu. Sadece boşluk vardı.
Elis: “Üzgünüm… hatırlamıyorum.”

Emir elini uzattı ama durdu. Dokunmaya cesaret edemedi.
Emir: “Sorun değil.”

Elis hafifçe başını salladı.
Elis: “Ama… neden buradayım?”

Emir bir an sustu. Gerçeği parçalayarak vermek zorundaydı.
Emir: “Bir kaza geçirdin.”

Elis gözlerini kapattı. Baş ağrısı zonkluyordu.
Elis: “Siz… yanımda kalacak mısınız?”

Emir’in sesi titredi.
Emir: “Gitmeyeceğim.”

Elis ona baktı. Bu yabancı, garip bir şekilde güven veriyordu.
Elis: “O zaman tamam.”

Koridorda Gülsüm sessizce ağladı.
Asen başını öne eğdi.
Özkan duvara yaslandı.

Çünkü Elis hayattaydı.

Ama onları bir arada tutan her şey, artık Elis’in zihninde yoktu.

Ve Emir için asıl mücadele şimdi başlıyordu.