38.bölüm”hatırlamaya başlamak”

Sabah, evin içine sessiz ama gergin bir ışıkla girdi.

Elis gözlerini araladığında ilk duyduğu şey mutfaktan gelen bardak sesi oldu. Ardından fısıltılar.

Asen: “Uyandı mı?”
Emir: “Hayır. Ya da… bilmiyorum.”
Gülsüm: “Başka bir ses duyarsak hemen sus.”

Elis boğazını temizledi.
Elis: “Zaten duydum.”

Mutfak bir anda sustu. Emir kapının eşiğinde belirdi.
Emir: “Başın?”

Elis yavaşça doğruldu.
Elis: “Ağrıyor.”
Bir duraksama.
Elis: “Ama dün kadar değil.”

Asen salondan kafasını uzattı.
Asen: “Bu iyi bir şey mi, kötü bir şey mi?”

Elis ona baktı. Uzun uzun.
Elis: “Sen…”
Kaşlarını çattı.
Elis: “Sen çok konuşuyorsun.”

Asen’in yüzü aydınlandı.
Asen: “Oha. Beni hatırlıyorsun!”

Elis başını iki yana salladı.
Elis: “Hayır. Ama konuşma tarzın sinir bozucu, bu evrensel olabilir.”

Gülsüm dudaklarını bastırdı.
Gülsüm: “Ben?”

Elis gözlerini ona çevirdi. Bir şey arar gibi.
Elis: “Sen… kızgın ama yumuşaksın.”
Başını tuttu.
Elis: “Bunu nereden biliyorum bilmiyorum.”

Gülsüm yutkundu.
Gülsüm: “Çünkü seni böyle seven tek kişi benim.”

Asen: “Tek kişi değil ama en yüksek seslisi kesin.”

Emir araya girdi.
Emir: “Yeter.”

Elis gözlerini tekrar Emir’e çevirdi.
Elis: “Sen bana kızgın değilsin.”

Emir’in sesi düşük çıktı.
Emir: “Hiç olmadım.”

Elis: “Ama korkuyorsun.”

Emir sustu.

Asen koltuğa çöktü.
Asen: “Bak bunu da hatırlıyorsan süper. Emir korkunca susar.”

Emir: “Asen.”
Asen: “Tamam tamam.”

Elis yavaşça ayağa kalktı. Dengesi bozuldu. Emir refleksle yaklaştı.
Elis: “Dur.”

Emir durdu.
Emir: “Tamam.”

Elis bir adım daha attı. Başına bir ağrı saplandı.
Elis: “Ah—”

Gülsüm: “Otur.”

Elis kanepeye çöktü.
Elis: “Bir şey geliyor…”

Emir diz çöktü.
Emir: “Ne?”

Elis gözlerini kapattı.
Elis: “Sen bağırıyordun.”
Nefesi hızlandı.
Elis: “Asen küfrediyordu.”

Asen: “Doğrudur.”

Elis: “Gülsüm ağlıyordu.”

Gülsüm’ün sesi titredi.
Gülsüm: “Evet.”

Elis alnını dizlerine dayadı.
Elis: “Ve ben… yerdeydim.”

Oda buz kesti.

Emir: “Dur. Yeter.”

Elis başını kaldırdı. Gözleri doluydu.
Elis: “Hayır.”
Emir’e baktı.
Elis: “Sen beni kaldırıyordun.”

Emir’in dudakları aralandı ama sesi çıkmadı.

Elis fısıldadı.
Elis: “O an… ölmediğimi anladım.”

Asen ayağa kalktı.
Asen: “Tamam. Bu kadar yeter. Doktor ‘yavaş’ dedi, ‘parçala ruhunu’ demedi.”

Elis ona baktı.
Elis: “Beni koruyorsun.”

Asen durdu.
Asen: “Alışkanlık.”

Gülsüm Elis’in yanına oturdu.
Gülsüm: “Hatırlamak zorunda değilsin.”

Elis: “Ama istiyorum.”
Bir nefes aldı.
Elis: “Çünkü unuttuğum her şey… sizi yarım bırakıyor.”

Emir nihayet konuştu.
Emir: “Biz yarım kalmayı biliyoruz.”
Elis’in gözlerinin içine baktı.
Emir: “Sen yeter ki kendini kaybetme.”

Elis elini uzattı. Emir bu sefer tereddüt etmedi.
Elis: “O zaman bugün…”
Küçük bir gülümseme.
Elis: “Beni yeniden tanıyormuş gibi anlatın.”

Asen: “Buna hazır değilsin.”
Gülsüm: “Ama başlayabiliriz.”

Emir Elis’in elini sıktı.
Emir: “En başından değil.”
Elis’e yaklaştı.
Emir: “Bizden başlayalım.”

Elis başını salladı.
Elis: “Tamam.”

O an kimse fark etmedi ama
Elis’in başındaki ağrı
ilk kez
bir şey almak yerine
bir şey bırakmıştı.

Ve herkes, aynı anda şunu hissetti:

Bu sefer
sadece Elis değil,
hepsi
hatırlamaya başlıyordu.