**Hatırlatma**

Titanic – 10 Nisan 1912 Gecesi / Asel’in Gözünden

Oda sessizdi.
Ama bu, huzurlu bir sessizlik değildi.
Geminin kalbinden gelen derin uğultu duvarlara tırmanıyor, gecenin karanlığında tavanlara yumuşak bir ürperti gibi çöküyordu.
Asel, beyaz keten yorganın altında uzanıyor ama bir türlü yerleşemiyordu.
Vücudu yataktaydı; zihni, çoktan başka bir yere sürüklenmişti.Yastığın serinliği bile içindeki o görünmez ateşi söndüremiyordu.

Kalbinin ritmi, sanki o sabah tanıştığı yabancının adımlarına uyum sağlamıştı.Emre.O ismi düşününce içini açıklanamaz bir karıncalanma sardı.
İlk defa görmüş gibiydi ama… bir tarafı çoktan tanıyordu onu.
Çoktan sevmiş gibi.
Belki de çoktan kaybetmiş.

🌌 Rüyaya Giriş – Sisli Başlangıç
Uykuya daldığında her şey bir anda değişti.
Zemin kaydı, zaman büküldü.
Artık başka bir yerdeydi.Gökyüzü koyu griydi.
Dizlerine kadar gelen ağır bir etek, ayak bileklerini sardı.
Yerde taş döşemeler vardı; sis, ayaklarının çevresinde dönüyordu.Asel başını kaldırdı.
Dev bir kule yükseliyordu önünde.
Kapısı açıktı.

Ve içeriden… alev ışığı geliyordu.Bir ses duydu.
Hem dışarıdan, hem içinden gelen bir ses:

“Helena… Kapıyı kapat. İçeri girme!”

Helena mı?Kendi adını bilmiyor gibiydi bir an.
Ama sonra yavaşça fısıldadı:

“Hayır. Benim adım... Asel.”

Alevler yükseliyordu.
Kapının ardında biri vardı.
Dumanın içinden çıkan bir silüet.
O gözler.

🔥 Alevlerin İçinde Emre
Emre oradaydı.Ama daha genç, daha eski bir çağda.
Yüzü is içinde ama gözleri parlak.
Kendisine “gelme” diyordu.
Ama Asel’in ayakları onu geri götürmüyordu.Adım attı.
Kapıya yaklaşırken zeminden bir gürültü yükseldi.
Taş duvar çatladı.
Alevler fırladı.
Ve Emre’nin silueti yok oldu.Asel’in sesi boğazına düğümlendi.
Bir şey söylemek istedi ama alevlerin hışırtısı kelimeleri yuttu.

🎭 Maskeli Balo
Rüya kırıldı.
Şimdi başka bir zaman, başka bir kimlik içindeydi.
Bir aynanın karşısındaydı.
İnci bir kolye boynunu süslüyor, mor kadife bir elbise üzerine dökülüyordu.
Gözlerinde altın varaklı bir maske.Arkasında dev bir balo salonu açıldı.
Işıklar, kristal avizelerden dökülüyor, salonu parıltıya boğuyordu.Müzik yükseldi.
Bir vals.İnsanlar dans ediyor, kahkahalar havada uçuşuyordu.
Ama Asel, gözlerini kalabalığın içinden tek bir kişiye kilitledi.Emre.Ama yine farklıydı.
Bu kez siyah frak içinde, gözlerinde ciddi bir gölge.
Yalnız duruyordu.Bir adım attı ona doğru.
Ama o an salonun ışıkları birden karardı.Bir çığlık.İnsanlar çekildi.
Emre diz çökmüştü.
Sırtında bir bıçak.Asel, nefes alamadı.
Çığlık atmak istedi ama boğazı kurudu.Emre son kez başını kaldırdı.
Sesi duyulmasa da dudakları hareket etti:

“Yine mi geç kaldın... Asel?”

🌊 Boğulma – Camın Ardında
Her şey eridi.
Asel şimdi suyun içindeydi.Elbisesi ağırlaşmıştı.
Ayakları yukarı kalkıyor, saçları etrafında yılan gibi süzülüyordu.Yukarıda bir pencere.Kalın camın ardında Emre.
Elini cama dayamış, içinden boğuk bir şekilde sesleniyor ama sesi ulaştırılamıyordu.

“Bu kez… seni kurtaracağım.”

Asel elini uzattı.
Ama cama ulaşamadan su onu içine çekti.
Derinlik soğuktu.
Işık giderek sönüyordu.Ve son anında, sadece o gözler kaldı geride.

🛏️ Uyanış – Göğsündeki Sessiz Patlama
Asel birden doğruldu.
Oda karanlıktı ama içi gün ışığı gibi aydınlıktı.
Ter içindeydi.
Saçları alnına yapışmıştı, nefesi düzensizdi.Bir süre nerede olduğunu hatırlayamadı.
Sonra yavaşça yatağın kenarına oturdu.
Dizlerini kendine çekti.
Kafasını dizlerine koydu.
Ve fısıldadı:

“Bu bir rüya değildi.”
“Bu… bir hatıra gibiydi.”

Aynaya yürüdü.
Yüzüne baktı.
Ama gözlerinde bir yabancının yansıması vardı.Kendi sesine yabancılaşarak sordu:

“Ben kimim?
Ve onu neden bu kadar tanıyor gibiyim?”

Pencereyi açtı.
Soğuk hava tenine çarptı.
Okyanus sonsuz bir siyahlık gibi uzanıyordu önünde.Ama içinde, sabaha doğru bir şey doğuyordu:
Bir karar.
“O adamı bulmalıyım.”
“Adı… Emre.”
“Ve o, beni hatırlıyor.”