***Çatlakların Gecesi***

🌑 Sabaha Karşı

Emre, gece boyu gözünü Juliette’in penceresinden ayırmadı.
Saatini sıkıca kavramıştı; gümüş kapak parmaklarının arasında terlemiş, kenarları nemden kararmıştı.
Gökyüzünde bulutlar ağır ağır sürükleniyor, Seine kıyısında sisler yükseliyordu.
Paris, sabaha yaklaşırken bile uyumuyordu; uzaklardan bir keman sesi, bir fırının açılan kepenk gürültüsü duyuluyordu.

Ama Emre’nin dünyası küçülmüştü:
Tek odak noktası Juliette’in ışığıydı.

Bir ara, perde aralandı.
Juliette, yarı uykulu gözlerle dışarıya baktı.
Sokak boş görünüyordu.
Ama Emre, gölgelerin içinde hareketsizdi, nefesini tutmuştu.
Göz göze gelebilirlerdi ama kader ikisine de aynı oyunu oynadı: Juliette pencereyi kapattı, hiç kimseyi görmedi.

🕯️ Juliette’in Karanlık Düşleri

Juliette, yatağına uzandığında uykuya dalmakta zorlandı.
Defterindeki cümleleri düşündü.
“Yabancıların gözlerinde kaybolmak…”
O gözler neden bu kadar tanıdık gelmişti?

Uykuya daldığında kabuslar sardı zihnini.
Bir kilise çanı çalıyor, insanlar kalabalık bir meydanda çığlık atıyordu.
Gözlerinin önünde bir nehir taşıyor, çiçekler boğuluyor, yüzler siliniyordu.
Sonra o yabancı… aynı gözlerle ona uzanıyor ama elleri kayıp gidiyordu.

Juliette bir anda uyanıp doğruldu.
Alnı ter içindeydi.
Çiçeklerinin yapraklarına baktı; karanfiller solmuş gibi görünüyordu.
Sanki kabusla birlikte gerçek de kararmıştı.

🌌 Emre’nin Sezisi

Karşı pencerede, Juliette’in aniden doğrulduğunu Emre gördü.
İçinde bir sızı yükseldi.
“Yine başlıyor…” diye mırıldandı.

Çünkü her döngü, küçük işaretlerle açılırdı.
Asel’in —ya da bu çağdaki adıyla Juliette’in— huzursuzluğu hep aynı şekilde başlardı:
Kabuslarla, kırılan eşyalarla, aniden çıkan rüzgârlarla…

Ve ardından, ölümün gölgesi yaklaşırdı.

Emre, saatini açtı.
Yelkovan ve akrep birbirine yaklaşmış, ama hâlâ durmuştu.
O an, derinlerde bir çatırdama duydu.
Sanki zamanın dokusu, görünmeyen bir yerden yırtılıyordu.

🥀 Sokaktaki Adam

Güneş doğarken sokak sessizdi.
Ama Emre, köşede bir gölge fark etti.
Uzun paltolu, şapkalı bir adam, Juliette’in apartman kapısını izliyordu.
Elinde ince bir baston vardı, ama bastona yaslanmıyordu.
Tam tersine, sanki bastonun ucuyla kaldırıma gizli işaretler çiziyordu.

Emre’nin boğazı düğümlendi.
Bu adamı daha önce görmüştü.
Osmanlı döneminde, Topkapı Sarayı’nın avlusunda…
Londra’da sislerin içinde…
İstanbul’da, Asel’in düşüp öldüğü köprünün başında…

Her çağda farklı yüz, farklı kılık, ama aynı varlık.
Zamanın gözcüsü.
Asel’i ondan alan görünmez elin bedene bürünmüş hali.

Emre yumruklarını sıktı.
Ama gölgelerden çıkmadı.
Biliyordu: erken davranırsa döngü hızlanır, Juliette daha çabuk kaybolurdu.

🕰️ Karar

Juliette, apartmandan çıkıp işe gitmek üzere sokağa indiğinde o adam geriye çekildi.
Bastonunu kaldırıp hafifçe selam verir gibi yaptı.
Juliette fark etmedi.
Ama Emre gördü.

Kalbinin atışları göğsünü acıttı.
Bu, işaretin başladığı andı.

Juliette kafasına mavi beresini geçirdi, elinde çantasını taşıyordu.
Etrafına kısa bir an bakındı; gökyüzüne doğru yükselen sis arasında Emre’nin bakışlarını hisseder gibi oldu.
Ama sonra başını sallayıp kendi kendine güldü.
“Hayal kuruyorsun, Juliette.”

Emre ise gölgelerin arasında yemin etti:
“Bu kez olmayacak. Seni koruyacağım. Zaman bile karşıma çıksa…”

Ama içindeki ses fısıldıyordu:

Kader oyununu çoktan başlattı, Emre. Çatlak büyüyor.

🔮 Son

Juliette sokakta kaybolurken, Emre arkasından yürümeye başladı.
Güneş ışığı Seine’in sularında parlıyor, şehrin çanları sabahı müjdeliyordu.
Ama gökyüzünde ince, neredeyse görünmez bir yarık vardı.
Sanki ufuk çizgisi eğilmişti.

Ve o yarığın içinden duyulmayan bir ses yankılanıyordu:

Hazır ol. Kaybetmeye çok az kaldı.