Son yemin

Sabah olmuştu sabahın güneşi fadimenin gözünü kamaştırıyordu Fadime gözlerini yavaşça aralayıp kafasını isoya doğru çevirdi
yatağın köşesinde sarı saçları dağılmış bir şekilde iso uyuyordu
Fadime isoya baktı bu zamana kadar hep doğru olanı yapmıştı evet belki bu sayede dik durabiliyordu ama artık kalbinin sesini dinlemek istiyordu dik durmak değil mutlu olmak istiyordu bu hissi ise ilk defa iso ile hissetmişti...
İsoya doğru yaklaştı kafasını isonun göğsüne yasladı gözlerini sıkıca kapatı isonun o ağır ama güvenilir kokusu fadimenin bütün dertlerini bastırıyordu
İso göğsündeki sıcaklığı hissedince hafif irkilmişti fadimenin nergis çiçeği kokusunu burnuna çekince rahatlamıştı bu kısa uyku evliliklerin deki bütün uykulara bedeldi
Aradan bir saat geçmiştiki ağa odasının kapısı sertçe çalındı sesle birlikte isonun gözleri hızla açıldı Fadime kafasını isonun göğsünden kaldırıp kapıya baktı
İso sinirli bir şekilde hızla yerinden kalktı kapıyı sertçe araladı karşısındaki şirin hanımı görünce yüzü sinirle kasıldı şirin hanıma bakıp sertçe konuştu
"Ne bu?,nerde olduğunun farkında mısın babaane burası benim odam sabahın bu saatinde ne diye vuruyorsun!!"
Şirin hanım bastonunu sıkarak konuştu "saat kaç oldu gelin nerelerde kahvaltı yok ortada"
İso sertliğini bozmadan kaşını havaya kaldırıp konuştu "karım uyuyor ne zaman isterse ozaman uyanır. eğer çok açsanız mutfak aşağıda!!"dedi şirin hanımın cevabını beklemeden kapıyı üzerine sertçe kapattı
Kapının üzerine kapatılmasıyla şirin hafif gülümsedi istediği şeyi almıştı telefonu eline alıp köydeki yardımcısını aradı telefonun bir iki saniye çalıp hızla açıldı şirin hanım sinsi bir şekilde konuştu "söyleyin hazırlansın yol açıldı gelebilir" diyip telefonu kapattı ne demekti bu şirin hanım kimi aramıştı??
İso kapıyı kapatınca derin bir nefes aldı fadimeye bakınca yüzü yumuşamıştı yatağa doğru yürüyüp oturdu Fadime konuşulanları duymuştu isoya baktı "ben gidip kahvaltıyı hazırlıyim" iso hayır anlamında kafasını salladı "bırak onlar hazırlasın sen hizmetçi değilsin bu evin gelinisin bunu anlayana kadar kendi işlerini kendileri halletsinler"Fadime isoya sarılıp konuştu "babaanen patlıcak ama" iso gülümseyerek cevap verdi "isterse çatlasın yinede istediğine varamicak" isonun dediğiyle fadimenin yüzü düşmüştü kuma olayı ne olursa olsun içini acıtıyordu....
1 gün sonra
Fadime duştan çıkmıştı dolabını açıp siyah elbisesini çıkarıp giyindi iso ise daha uyanmamıştı
Fadime yatağa doğru yürüyüp isoya yaklaştı alnına küçük bir buse kondurdu iso alnındaki sıcaklıkla gözlerini açtı fadime gülümseyerek isoya bakıyordu "günaydın,hadi kalk kahvaltıya inelim" iso zorda olsa kalkıp giyindi aşağı inince sofra kurulmuştu fadime ve iso avluya yürüdü eleni masanın başında durmuştu fadime eleniye yaklaşıp konuştu "ellerine sağlık elenim ama beni bekleseydin birlikte hazırlardık" eleni şaşkınlıkla fadimeye baktı "sen hazırlamadınmı kahvaltıyı?" Fadime hayır anlamında kafasını salladı "ben hazırlamadımda kim hazırladı ozaman?" eleni cevap vermeden şirin hanım avluya girdi masaya bakıp konuştu "konağa geldiğimden beri sonunda doğru düzgün kahvaltı edicez" zarife avluya girdi yüzünde buz gibi bir ifade vardı yanındaki şerif ağa sert bir şekilde yürüyordu şirin sinsi bir gülüş attıp konuştu"hadi oturunda kahvaltı edelim"fadime hâlâ masayı kimin hazırladığını anlamamıştı
Herkes masaya oturunca şirin sesini yükselterek konuştu "ee çayları doldurun bakalım"fadime ve eleni masaya baktılar ama demlik yoktu ki avlunun içinde elinde demlikle Gülşah girdi masadaki herkes kafasını Gülşaha çevirdi gülşahın yüzünde saf ve masum bir ifade vardı ama gözlerinin ardında sinsice sakladığı bir hesap yatıyordu kafasını yere eğmişti gözlerini hafifçe ismaile çevirdi kalbi hızla atmaya başlamıştı ama belli etmemeliydi şirin hanıma doğru yürüyüp demliği masaya koydu şirin hanımın arkasına geçip kafasını kaldırdı
İsmail avludaki sessizliği bozarak konuştu "bu kim babaane?" Şirin hanım kafasını isoya çevirdi "köyden çağırdım sana kuma olarak" Fadime şirin hanımın dediğiyle gözleri dolmaya başlamış dilli kesilmişti zaten istese de ne diyebilirdi ki
İso duyduğuyla şakaklarındaki damarları sinirden fırlamıştı sesini yükselterek bağırdı "sen benim söylediklerimi unuttun galiba babaane benim tek karım var başkası da olmayacak!!" İsonun sesiyle masadaki herkes buz kesti ama şirin hanım yılmadı "ben senin dediklerini unutmadım İsmail ama sen unuttun herhalde.sen dün Fadime sizin işlerinizi yapmayacak dedin karın Fadime yapmıyorsa kuması Gülşah yapar!!" İso sinirle bağırdı "ben ikinciyi falan almam senin gibi değilim babaane"şirin hanım isonun dediğiyle bastonunu yere vurdu "kendine gel İsmail !!" İso kaşlarını havaya kaldırıp konuştu "yalanmı dedemle evliyken kocaya kaçmadınmı dedem senin yüzünden kalp krizinden ölmedi mi?!" Şerif araya girip bağırdı "İsmail kendine gel ne dediğini kulağın duyuyormu"İsmail kafasını şerif ağaya çevirdi "kendi yaptıklarına bakmadan karıma laf edemez benim kulağım duyuyor ama sizinki duymuyor herhalde ben kuma falan istemiyorum" fadimenin elini tutup masadan kalktı son kez şirin hanıma baktı "kendi günahlarını karıma yükleme babaane!!" İso fadimenin elini sıkıca tuttup arabaya bindirdi İsmail ve fadime konaktan çıkabilmişlerdir ama kıyametin kapısını aralamışlardı artık her şey eskisinden de zor olacaktı...
Canım okurlarım biliyorum çok geç atıyorum bölümleri ama bu aralar baya yoğundum inşallah yakında düzeltebilirim
Bölümü nasıl buldunuz baya kaos dolu bir bölüm oldu bir sürü yorum bekliyorum sizi çok seviyorum🤗
Bu arada okuyanların takip ederse çok sevinirim 💕😘