Son yemin

İki gün sonra
Aradan iki gün geçmişti bu iki gün fadime için çok zor olmuştu kalbi ve gururunun arasında kaldığı bu günlerde Fadime ne yapacağını bilememiş herşeyi akışına bırakmıştı eskisi gibi ismaile kötü davranmıyor ama sevgisine de karşılık vermiyordu
Sabah fadime kalktığında kafasını yan taraftaki isoya çevirdi isonun yüzüne bakarken huzura eriyordu ama bu huzur uzun sürmicekti...
Fadime yerinde doğrulup ayağa kalktı kısa bir hazırlanmadan sonra ağa odasından isoyu uyandırmamak için yavaş adımlarla çıktı
aşağı indiğinde ne olursa olsun kardeşine üzüntüsünü bulaştırmamak için sahte bir neşeyle konuştu "günaydın güzel gözlüm"eleni duyduğu sesle gülümseyerek arkasına döndü fadimeye yaklaşıp sarıldı "günaydın ablaların en güzeli"fadime de gülümseyerek eleniye karşılık verdi... Fadime eleniden zorlukla ayrılıp konuştu "biraz daha sarılıp kahvaltı hazırlamasak zarife başımızın etini yer"eleni güldü "hadi ozaman bir yerimize zarar gelmeden hazırlayalım"
Sofra kurulmuş, Herkes uyanmış sofraya oturmuştu fadime mutfakta ellerini yıkadıktan sonra avluya çıktı masaya yaklaşıp yerine oturdu iso herzamanki gibi ilk olarak fadimenin tabağını doldurmaya başlamıştı Fadime isonun bu hareketinden çok hoşlanıyor ve itiraz etmiyordu...
Sofrada herkes kahvaltısını ediyordu avluda derin bir sesizlik vardı ki furtuna konağının kapısı hızla açıldı masadaki herkes ne olduğuna şaşırmış bir biçimde hızla kafasını kapıya çevirdi siyah minübüs konağın içerisine girdi kapı açılınca şirin furtuna tahta oymalı bastonunu yere vurup arabadan indi masadaki herkes arabadan inen Şirin hanıma bakıyordu ki şerif ağa sessizliği bozdu "ana hoşgeldin"diyip hızla şirin hanıma doğru yürüdü masadaki herkes yerinden kalkıp şirin hanıma yürüdü İsmail şirine bakıp konuştu "babaanne hoşgelmişsin de haber verseydin gelip alırdık seni"şirin kafasını kaldırıp yüzündeki sertliği bozmadan konuştu "kendi evime gelirken kimseye haber vericek değilim! Duydum ki adımızı kirleten bir takım şeyler olmuş herkesi düzeltmeye geldim" İsmail şirin hanımın ne dediğini tam olarak anlamamıştı "haklısın babaanne de,ne demeye çalışıyorsun?" şirin ismailden kafasını çevirip fadimeye baktı "birilerinin geçmişi yüzünden senin adın kirlenmiş İsmail"İsmail hızla şirin hanıma bakıp sordu "ne geçmişi babaanne benim adımın falan da kirlendiği yok!!"şirin sesini yükselterek konuştu "gelinin yavuklusu konağı basmış nasıl sorun yok İsmail!!" Fadime hızla araya girip konuştu "ne yavuklusu benim yavuklum falan yok!,laflarınıza dikkat edin şirin hanım!!"şirin sinirle kafasını fadimeye çevirdi "konağı basmış bütün herkes bunu konuşuyor fadidime koçarinin yavuklusu varmış deniliyor!!"Fadime hızla konuşucaken İsmail araya girdi "yok öyle bişey benim karıma göz dikti cezasını verdik!!adımızı temizledik" şirin tatmin olmamıştı bu böyle olmicaktı taktik değiştirip devam etti. "ne bilicez bu kızın onunla bir şey yaşamadığını" fadimenin duyduklarından sonra kafasının içinde uğultu oluşmaya bilinci sarsılmaya başlamıştı...eleni hızla araya girip bağırdı"şirin hanım siz benim ablamın namusuna dil uzatamazsınız kendinize gelin!!"şirin eleniye dönüp konuştu "sen karışma!küçük gelin"eleni tam karşılık vericeken iso araya girdi "yeter!!kimse benim karıma,namusuma laf edemez, babaanne sende kendine gel lafını bil!!" şirin sertlini bozmadan sakince konuştu "ne diye savunuyorsun onu İsmail nerden biliyorsun bişey yapmadığını" İsmail tam sinirle cevap vericeken fadime yere yığıldı eleni korkuyla bağırdı"ablaa!!" İsmail arkasını dönünce yerde baygın olan fadimeyi gördü hızla fadimeye yaklaşıp kucağına aldı "fadimem kendine gel kurban olduğum"fadime den ses gelmiyordu bilinci kapanmıştı...
İsmail fadimeyi kucakladıktan sonra hemen arabaya binip fadimeyi hastaneye getirdi acilin kapısı açıldığında içeri hızla ismail girdi etraftaki doktorlara bağırdı "doktor!!,doktor yokmu karım bayıldı!!" Hemen doktorlar fadimeye yaklaşıp odaya götürdüler...
~~
Aradan bir saat geçmişti ama hala bir haber yoktu ki bir doktor fadimenin odasından çıktı ismaile doğru yürüdü eleni oruç ve zarife hemen doktora yürüdüler doktor onlara bakıp konuştu "hastanın yakınları sizsiniz değilmi?" İsmail hızla araya girdi "evet biziz,karım iyi mi?" doktor elindeki belgelere bakıp konuştu "testleri yaptık bir hastalığa rastlamadık,ama fadime hanımın kollarında yaralar gördük"iso hızla araya girdi "fadime vuruldu,onun yarası olabilir"doktor lafına devam etti "kurşun yarası değil başka yerlerinde yaralar var.ama bu yaralar hastalık değil hasta fazla stres yapınca yada üzülünce vücut buna tepki verir.bu günkü bayılma da onun yüzünden fazla stres Fadime hanımda kötü etkiler yaratıyor"İsmail doktora bakıp konuştu "napmamız gerek düzelmesi için?" Doktor isoya bakıp cevap verdi "ben ilaç yazıcam düzenli bir şekilde kulanıcaksınız ama hastanın ilaci haplarla geçmez onu stresten uzak tuttun mutlu olmak onun için en büyük ilaç"İsmail bunu başarması zordu ama artık fadimeyi kimseye üzdürmicek ti
Ama İsmail fadimenin üzüldüğün farkındaydı fakat hiç yaralardan bahsetmemişti...
Doktor gittikten sonra ismail fadimenin odasının kapısını açtı Fadime uyanmış pencereye bakıyordu.ismail yavaşça fadimeye doğru yürüyüp yatağın yanında sandalye çekip oturdu "fadimem daha iyimisin?"Fadime kafasını isoya çevirdi "ben iyiyim bişeyim yok"iso fadimenin gözlerine bakıp konuştu "vücüdündaki yaralardan neden bana bahsettmedin"fadime zorla gülümsedi"yaralarımın sebeplerine yaramı mı anlatıcaktım?"fadimenin dedikleri ismaile bıçak gibi saplanmıştı ama şuan desteğe ihtiyacı olan fadimeydi İsmail çaresizce konuştu "özür dilerim"fadime duyduğu cevapla içi burkulmuştu iso onu sonuna kadar korumuştu kendini affetirmek için çabalamıştı ama Fadime herseferinde ona patlıyordu Fadime isoya baktı "babaannenin dediklerine inanıyormusun?"İsmail duyduğuyla fadimenin elinin üzerine elini koydu "asla!,benim sende başka gerçeğim yok o tür bişeyin olma ihtimali bile yok ben sana inanıyorum"fadimenin bu cümleye ihtiyacı vardı biri onu koruyor ve inanıyordu fadime gururuna yenilip yataktan doğrulup hızla isoya sarıldı İsmail bu hamleyle şok olmuştu fadimenin canını acıtmadan yavaşça karşılık verdi bu küçük sarılma ikisininde yükünü azaltmıştı bu kadar kötü şeyin arasında kısa bir huzurdu bu belki de eve gidince yaşadıklarından daha kötüsü olucaktı ama onlar artık birdi ve bunu kimse bozamazdı....
Uzun bir süre sonra bölüm paylaştım bakalım beğenicekmisiniz??
Bütün duyguları bir yaşayacağınız bir bölüm iyi okumalar
Bu arada okuyanlar beğenip takip ederse çok sevinirim🫶🏻