SON SAYFADAKİ İSİM

8. BÖLÜM: SON SAYFADAKİ İSİM
​Aras hızla yanıma yaklaştı ve cebinden çıkardığı küçük bir cihazı elime tutuşturdu. "Deniz'in bahsettiği erişim cihazı bu. Günlüğün son sayfasındaki kodu buna gir!"
​Deniz hemen defterin son sayfasını açtı. Yağmur damlaları kâğıdı ıslatıyordu ama en alt sayfada kırmızı mürekkeple yazılmış olan rakamlar net bir şekilde görünüyordu: 314-812-00.
​Annem durumu fark edip adamlarına işaret verdi: "Onları durdurun!"
​Adamlar üzerimize doğru hamle yaparken Aras kendini öne attı ve adamlardan birini yere sererek bize zaman kazandırdı. "Şimdi Defne, kodu gir!"
​Korkudan titreyen parmaklarımla rakamları cihaza yazdım ve "ONAYLA" tuşuna bastım.
​Cihazdan tiz bir biplenme sesi yükseldi. Saniyeler içinde okulun tüm ışıkları yanıp sönmeye başladı. Duvarlardaki hoparlörlerden bir cızırtı yayıldı ve ardından Lâl Koleji’nin ve 'Silinmiş Anılar Projesi'nin tüm gizli kayıtları, okulun bağlı olduğu kamu ağlarına ve medyaya aktarılmaya başladı.
​Annem elindeki şemsiyeyi düşürdü. Yüzü bembeyaz olmuştu. "Ne yaptınız siz..." dedi fısıltıyla. "Her şeyi mahvettiniz..."
​"Hayır," dedi Deniz, adımlarını anneme doğru atarak. "Biz sadece gerçeği serbest bıraktık."
​Cihazın ekranında son bir bildirim belirdi. Veri aktarımı tamamlanmıştı ve alt kısımda projenin asıl orijinal belgesinin başlığı yazıyordu.
​Gözlerimi ekrana diktim. Günlüğün son sayfasındaki o meşhur soru kafamda yankılandı:
​Hatırladığın her şey gerçekten yaşandı mı?
​Ekranda silinmiş olan orijinal kimlik kaydı belirdi. Fotoğrafta tek bir kız çocuğu vardı.
​Anladım ki... Başından beri iki ayrı beden yoktu. Sadece ağır bir travma yüzünden ikiye bölünmüş tek bir ruh, iki farklı kişilik vardı: Defne ve Deniz.
​Deniz bana döndü. Yüzündeki o öfkeli ifade yerini dingin bir tebessüme bıraktı. Siluetinin kenarları fırtınanın içinde yavaşça blurlanmaya, erimeye başladı.
​"Artık beni hatırlıyorsun Defne," dedi fısıltıyla. "Artık parçalanmış değilsin. Gerçek adını sakın unutma."
​Yağmur dindi. Sis yavaşça dağılırken korulukta sadece ben, Aras ve dizlerinin üzerine çökmüş olan annem kalmıştı.
​Elimdeki günlüğü sıkıca kavradım. Son sayfayı açtım. Kırmızı mürekkebin altında, silinen tüm yalanların üzerinde tek bir isim parıldıyordu:
​DEFNE DENİZ YILMAZ.