SON SAYFADAKİ İSİM

6. BÖLÜM: GERÇEĞİN AĞIRLIĞI VE GECE BASKINI
​Başımın içindeki zonklama giderek şiddetleniyordu. O küçük odadaki tek lamba titriyor, duvarlara yansıyan üç gölge birbirine geçiyordu. Deniz’in gözlerindeki nefret ve çaresizlik meşalesi, Lâl Koleji'nin soğuk rutubetini bile yakıp kavuracak güçteydi.
​"Bana öyle bakma!" diye bağırdı Deniz, elini masaya vurarak. "Sanki bir kurbanmışsın gibi davranma! Yıllarca o sıcak evde, annemin koruması altında büyüyen sensin. Doğum günlerimizi, babamızın bize söylediği ninnileri, hepsini tek bir zihne toplayıp sana yüklediler. Beni ise bir atık gibi bu okulun bodrum katında bir sır olarak sakladılar!"
​"Ben istemedim..." diyebildim güçlükle. Göğsüm sıkışıyordu. "Hiçbir şeyden haberim yoktu Deniz. Yemin ederim..."
​Aras iki adım öne çıkıp Deniz ile arama girdi. "Deniz, sak sakin ol," dedi yatıştırıcı bir ses tonuyla. "Gelen kişinin kim olduğunu biliyorsun. Zamanımız tükeniyor. Eğer o dosyayı şimdi açmazsak, ikinizin de anıları bu gece tamamen silinecek."
​Deniz gözlerini benden ayırmadan derin bir nefes aldı. Masadaki demir kilitli kasaya yöneldi. Cebinden çıkardığı paslı bir anahtarı kasanın göbeğine soktu. Çarkların dönme sesi, derin bir sessizlik fırtınasının habercisiydi.
​Kasadan çıkan sararmış kâğıt tomarının en üstünde duran kırmızı mühürlü belgeyi alıp masaya fırlattı.
​PROJE DENEY RAPORU: 12 EKTİM 2012
Denek A (Defne) ve Denek B (Deniz)
​Belgenin altındaki paragrafa gözüm kaydı. Satırları okudukça dizlerimin bağı çözüldü:
​"Yapılan nörolojik aktarım işlemi başarıyla tamamlanmıştır. Ancak travmatik hafızanın bölünmesi sırasında beklenmeyen bir komplikasyon gelişmiştir. Gerçek kimlik ve anılar 'Denek B' üzerinde kalmış, 'Denek A' ise tamamen yapay ve filtrelenmiş bir zihin haritasıyla dış dünyaya salınmıştır. Denek B'nin tesis bünyesinde tutulması zorunludur."
​Gözlerim karardı. Parmaklarım kâğıdı sıkıca kavradı.
​"Anladın mı şimdi?" dedi Deniz, sesi ilk kez kırılmıştı. "Sana yüklenen o pembe tablodaki her şey... Hepsi bir yalandı. Gerçek Defne ben değilim. Gerçek Defne... sensin. Ama o anıları, o acıları yaşayıp sürgün edilen bendim. Senin yerine cezalandırılan bendim!"
​Tam o sırada, kütüphanenin üst katından yankılanan ağır bot sesleri ve kapı çarpma sesleri duyuldu. Tavan hafifçe sallandı, üzerimize toz taneleri döküldü.
​"Geldiler," dedi Aras, kapıya doğru bakarak. Yüzündeki ifade aniden ciddileşmişti.
​"Kim geldi?" diye sordum panikle.
​"Aylin Yılmaz... ve okulun 'temizlik' ekibi," dedi Aras. "Annen gerçeğin ortaya çıkmak üzere olduğunu anladı Defne. Bu projeyi yürüten tek kişi o değildi, ama üzerini örtmek için her şeyi yapacak olan kişi o."
​Koridorun sonundaki demir kapı büyük bir gürültüyle sarsıldı. Dışarıdan gür bir kadın sesi yankılandı:
​"Defne! Deniz! İkiniz de o odadan derhal çıkın! Bu iş düşündüğünüzden çok daha büyük!"
​Annemin sesiydi bu. Ama hiç duymadığım kadar sert, otoriter ve tekinsizdi.
​Deniz hızla masadaki kırmızı günlüğü kavradı ve cebinden çıkardığı bir çakmakla iplerini tutuşturmaya çalıştı. "Bu defter buradaki tek kanıt," dedi hırsla. "Bunu almalarına izin vermeyeceğim!"
​"Dur!" diye bağırdım ve Deniz’in elini tuttum. "Ateşe verme! Eğer gerçeği dünyaya duyurmak istiyorsak, savaşmamız lazım. Kaçarak ya da geçmişi yakarak bir yere varamayız."
​Deniz ilk kez gözlerimin içine bu kadar yakın ve savunmasız baktı. Aynı yüz çizgileri, aynı korku... Ama ilk defa aramızdaki o görünmez duvar yıkılmıştı.
​Aras gizli geçidin arkasındaki küçük ahşap kapağı işaret etti. "Tartışmayı sonraya bırakın! Arka çıkış eski havalandırma tüneline açılıyor. Buradan hemen çıkmalıyız!"
​Kapı şiddetle gıcırdadı ve kilit mekanizması kırılmak üzereyken üçümüz tünelin karanlığına doğru koşmaya başladık.