SON SAYFADAKİ İSİM

4. BÖLÜM: YERALTINDAKİ ZAMAN DİLİMİ
​Aras’ın sözleri koridorda süzülen soğuk rüzgâr gibi odaya yayıldı. "Hanginizin 'gerçek' Defne olduğunu ne sen biliyorsun... ne de annen."
​Zihnimde bir elektrik akımı gezindi sanki. Ellerimdeki dosya ağırlaşmış, parmaklarım kâğıdın kenarlarını kavrayamaz olmuştu. Masanın üzerindeki kırmızı kapağın üzerindeki kelebek amblemi, gölgesi duvara vurdukça canlı bir yaratık gibi kımıldıyordu.
​"Ne demek istiyorsun Aras?" dedim, sesim titremesin diye dişlerimi birbirine bastırarak. "Benim bir hayatım var. Anılarım var. Çocukluğum, gittiğim okullar, geçirdiğim hastalıklar... Hepsini hatırlıyorum!"
​Aras yavaş adımlarla masaya doğru yaklaştı. Cebinden gümüş renkte, yıpranmış bir cep saati çıkardı. Saatin kapağını açtığında, akrep ve yelkovanın garip bir şekilde ters yöne doğru döndüğünü gördüm.
​"Hatırladığın anıların kaçı gerçekten sana ait, Defne?" diye sordu gözlerimin içine bakarak. "12 Ekim 2012 tarihini hatırla. O gün ne yapıyordun? Annen sana ne almıştı? Ya da o gün hava nasıldı?"
​Zihnimi zorladım. Bir sis perdesi vardı. Tam bir şeyleri yakalayacak gibi oluyordum, ancak geriye sadece beyaz bir boşluk ve kulakları sağır eden bir çınlama kalıyordu.
​"Hatırlayamıyorsun," dedi Aras alçak sesle. "Çünkü 2012 yılında bu okulun altındaki kütüphane arşivinde bir şey yaşandı. 'Silinmiş Anılar Projesi' denilen şey sıradan bir tıbbi deney değildi. Lâl Koleji, ailelerin sorunlu gördüğü ya da gizlemek istediği çocukların zihinlerini 'yeniden yazmak' için kurulmuş bir paravandı. Ve o gün, 314 numaralı odada iki kız çocuğu vardı. Biri sensin, diğeri ise az önce pencereden sana bakan kız: Deniz."
​"Eğer ikimiz de buradaysak, hangimizin anıları kime geçti?" diye sordum.
​Aras cevap vermek yerine masadaki dosyayı eline aldı ve sayfalarını hızla çevirdi. Sayfaların arasında, okulun mimari planına ait eski bir kroki belirdi. Krokide, 314 numaralı odanın tam altında, kat planlarında görünmeyen gizli bir alt geçit işaretlenmişti.
​"Bunu öğrenmenin tek bir yolu var," dedi Aras, anahtarı bana uzatarak. "Karanlık çökmeden alt arşive inmeliyiz. Deniz seni bekliyor. Çünkü o, senin unuttuğun her şeyi hatırlıyor. Ve sen, onun hiç yaşayamadığı hayatı yaşıyorsun."
​Pencerelere vuran yağmur damlaları giderek şiddetlenirken, kütüphanenin karanlık koridorlarına doğru ilk adımımızı attık.