SON SAYFADAKİ İSİM

​2. BÖLÜM: KIRMIZI GÜNLÜK VE AYLİN'İN YALANLARI
​Penceredeki karartı bir anlığına belirdi ve fırtınanın ortasında kayboldu. Kalbim göğüs kafesimi yırtacakmış gibi çarparken cama doğru koştum. Dışarıda, yağmurun altında sadece rüzgârın savurduğu ağaç dalları vardı. Ama gördüğüm şey bir halüsinasyon olamazdı; o yüzde kendimi görmüştüm.
​Ellerim titreyerek masadaki kırmızı günlüğe uzandım. Cildinin üzerindeki kelebek işlemesi, parmaklarımın altında soğuk ve yabancı bir his bıraktı. Kırmızı ipi yavaşça çözdüm ve ilk sayfayı açtım.
​Sayfanın tam ortasında, koyu renk mürekkeple yazılmış tek bir cümle vardı:
​"Eğer bu sayfayı okuyorsan, Defne... Sana anlatılan hiçbir şeye inanma. Özellikle de sana 'anne' diyen kadına."
​Nefesim boğazımda tıkandı. Telefonum tam o anda masanın üzerinde titreşmeye başladı. Ekranda beliren isim tüylerimi ürpertti: Annem (Aylin).
​Arama tuşunu kaydırıp telefonu kulağıma götürdüm.
​"Defne? Orada mısın kızım?" Annemin sesi her zamanki gibi sakin ama altında garip bir gerginlik barındırıyordu. "Lâl Koleji'ne vardın mı? Her şey yolunda mı?"
​"Anne..." dedim, sesimdeki kırılmayı gizleyemeyerek. "314 numaralı odadayım. Ve burada... duvarda bir çerçeve var. Üzerinde benim adım ve 2012 tarihi yazıyor."
​Sessizlik. Ahattın diğer ucundaki derin sessizlik birkaç saniye boyunca sürdü.
​"Anne? Orada mısın?"
​"Defne, dinle beni," dedi annem, sesi aniden buz gibi soğuk bir tona bürünmüştü. "Orada gördüklerin veya duydukların... Hepsi geçmişte kalmış bir projenin kalıntıları. Sana anlatmam gereken şeyler var ama telefonda olmaz. O odadan hemen çık."
​"Hangi projeden bahsediyorsun?" diye bağırdım. "Pencerede birini gördüm! Benim yüzüme sahip birini! Deniz kim, anne?"
​Aylin kısa bir nefes kesti. "Deniz... Deniz senin hiç var olmamış kardeşin, Defne. Lütfen, kimseye güvenme. Aras'a bile. O çocuk sandığın gibi biri değil."
​Telefon suratıma kapandı.