Salammbô kitap kapağı

5. bölüm / 19

V — Tanit

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 19Şu an: V — Tanit

V

TANİT
Bahçelerden çıkınca Megara’nın çevre duvarı yollarını kesti. Ama yüksek duvarda bir gedik bulup içeri geçtiler.

Arazi alçalarak genişçe bir vadi oluşturuyordu. Burası açık bir meydandı.

«—Dinle,» dedi Spendius. «—Önce, hiçbir şeyden korkma!... Sana verdiğim sözü tutacağım...»

Sözünü kesti; söyleyeceklerini arar gibi düşünüyordu. «—Şafak vakti, Salammbô’nun terasında sana Kartaca’yı gösterdiğim o anı hatırlıyor musun? O gün güçlüydük ama beni dinlemek istemedin!» Sonra ağır bir sesle devam etti: «—Efendim, Tanit’in kutsal alanında gökten düşmüş gizemli bir örtü var; Tanrıça’nın üzerine örtülmüş.

«—Biliyorum,» dedi Matho.

Spendius devam etti:

«—Örtünün kendisi de tanrısaldır, çünkü Tanrıça’nın bir parçasıdır. Tanrılar tasvirlerinin bulunduğu yerde yaşar. Kartaca güçlü, çünkü ona sahip.» Sonra kulağına eğilip, «—Seni onu çalmak için yanıma aldım!» diye fısıldadı.

Matho dehşetle geri çekildi.

«—Git! Başka birini bul! Bu iğrenç suça yardım etmek istemiyorum.»

«—Ama Tanit senin düşmanın,» diye karşılık verdi Spendius. «—Sana eziyet ediyor, öfkesiyle seni öldürüyor. Ondan öcünü alacaksın. Sana boyun eğecek. Neredeyse ölümsüz ve yenilmez olacaksın.»

Matho başını eğdi; Spendius devam etti:

«—Yoksa yeniliriz; ordu kendi kendini yok eder. Kaçmayı umamayız, yardım da bağışlanma da bulamayız! Tanrıların gücü eline geçecekken nasıl bir cezadan korkabilirsin? Yenilginin akşamında zavallıca bir çalının dibinde can vermeyi mi, yoksa halkın hakaretleri arasında odun yığınlarının alevlerinde yanmayı mı yeğlersin? Efendim, bir gün Kartaca’ya gireceksin; rahipler topluluğu sandaletlerini öpecek. Tanit’in örtüsü hâlâ sana ağır gelirse onu tapınağına geri koyarsın. Peşimden gel! Onu almaya gel.»

Matho’yu korkunç bir arzu yiyip bitiriyordu. Kutsala saygısızlık etmeden örtüye sahip olmak istiyordu. Belki de gücünü ele geçirmek için örtüyü çalmak gerekmeyeceğini düşünüyordu. Düşüncesinin en derinine inmiyor, onu ürküten sınırda duruyordu.

«—Yürüyelim!» dedi; yan yana, konuşmadan, hızlı adımlarla uzaklaştılar.

Arazi yeniden yükseldi, evler birbirine yaklaştı. Karanlıkta dar sokaklarda dönüp durdular. Kapıları örten hasır parçaları duvarlara çarpıyordu. Bir meydanda develer, kesilmiş ot yığınlarının önünde geviş getiriyordu. Sonra yapraklarla örtülü bir geçidin altından geçtiler; bir köpek sürüsü havladı. Birden alan genişledi ve Akropolis’in batı cephesini tanıdılar. Byrsa’nın eteğinde uzun, kara bir kütle uzanıyordu: Tanit Tapınağı’ydı bu; yapılarla bahçelerden, avlularla ön avlulardan oluşan, kuru taşlardan örülmüş alçak bir duvarla çevrili bir bütün. Spendius’la Matho duvarı aştılar.

İlk çevre duvarının içinde, veba ve kötü havaya karşı önlem olarak bir çınar korusu vardı. Şurada burada, gündüzleri tüy dökücü macunlar, parfümler, giysiler, ay biçimli çörekler ve Tanrıça’nın tasvirlerini, tapınağın tek bir kaymaktaşı bloğuna oyulmuş resimleriyle birlikte satan çadırlar kurulmuştu.

Ayın görünmediği gecelerde bütün törenler durdurulduğundan korkacak bir şeyleri yoktu; yine de Matho’nun adımları yavaşladı. İkinci çevre duvarına çıkan abanozdan üç basamağın önünde durdu.

«—İlerle!» dedi Spendius.

Nar ağaçları, badem ağaçları, selviler ve mersinler, tunçtan yapraklar gibi kıpırtısız bir düzenle sıralanmıştı. Mavi çakıl taşlarıyla döşeli yol ayaklarının altında çıtırdıyor, açmış güller yolun baştan başa üzerine bir kemer oluşturuyordu. Bir parmaklıkla korunan oval bir kuyunun önüne geldiler. Bu sessizlikten korkan Matho, Spendius’a şöyle dedi:

«—Tatlı sularla acı suların burada karıştırıldığı yer burası.»

«—Bunların hepsini Suriye’de, Maphug kentinde görmüştüm,» diye karşılık verdi eski köle; altı gümüş basamaktan çıkıp üçüncü çevre duvarına girdiler.

Ortada kocaman bir sedir ağacı yükseliyordu. En alçak dalları, inananların astığı kumaş parçalarıyla kolyelerin altında kaybolmuştu. Birkaç adım daha attılar ve tapınağın cephesi önlerinde açıldı.

Üst saçakları bodur sütunlara oturan iki uzun revak, üst platformunda hilal bulunan dört köşeli bir kuleyi iki yandan kuşatıyordu. Revakların köşelerinde ve kulenin dört köşesinde, içinde yakılmış hoş kokulu maddeler bulunan kaplar yükseliyordu. Narlar ve süs kabakları sütun başlıklarına yük olmuştu. Duvarlarda birbirine geçen desenler, eşkenar dörtgenler ve inci dizileri sıralanıyordu; gümüş telkari bir çit, giriş holünden inen tunç merdivenin önünde geniş bir yarım daire oluşturuyordu.

Girişte, altın bir stel ile zümrüt bir stel arasında taş bir koni vardı; Matho yanından geçerken sağ elini öptü.

İlk oda çok yüksekti; tonozunu sayısız açıklık deliyor, başını kaldırınca yıldızlar görülebiliyordu. Duvarların çevresinde, kamış sepetlerde ergenlik çağının ilk sunuları olan sakallar ve saç tutamları yığılmıştı. Dairesel odanın ortasında ise bir kadının gövdesi, üstü memelerle kaplı bir kılıftan dışarı çıkıyordu. Şişman, sakallı, göz kapakları inmişti; kalabalığın öpüşleriyle parlatılmış kocaman karnının alt kısmının üzerinde ellerini kavuşturmuş, gülümsüyor gibiydi.

Sonra kendilerini açık havada, enine uzanan bir koridorda buldular; küçük bir sunak fildişi bir kapıya dayanıyordu. Daha öteye gidilmiyordu. Kapıyı yalnız rahipler açabilirdi; çünkü tapınak kalabalığın toplanma yeri değil, tanrısal varlığın özel eviydi.

«—Bu iş olanaksız,» diyordu Matho. «—Bunu düşünmemiştin! Geri dönelim!» Spendius duvarları inceliyordu.

Spendius örtüyü istiyordu; ona güvendiğinden değil (Spendius yalnızca Kehanet’e inanırdı), örtüden yoksun kalınca Kartacalıların büyük bir yılgınlığa düşeceğine inandığından. Bir çıkış yolu bulmak için arkadan dolaştılar.

Terebint çalılıklarının altında, biçimleri farklı küçük tapınaklar görünüyordu. Arada bir taştan bir fallus yükseliyor, koca geyikler sakin sakin dolaşırken çatallı ayaklarıyla düşmüş çam kozalaklarını itiyordu.

Geri dönüp yan yana uzanan iki uzun revak arasına girdiler. Kenarlarında küçük hücreler açılıyordu. Sedir sütunlarına teflerle ziller asılmıştı. Kadınlar hücrelerin dışında, hasırların üzerine uzanmış uyuyorlardı. Merhemlerle yağlanmış bedenleri baharat ve sönmüş buhurdanlık kokuyordu; dövmeler, kolyeler, halkalar, allık ve sürme öylesine kaplamıştı ki göğüslerinin iniş çıkışı olmasa, yerde yatmış putlar sanılırlardı. Bir havuzun çevresini lotuslar sarmıştı; içinde Salammbô’nunkilere benzeyen balıklar yüzüyordu. Tapınağın duvarı önünde, dipte, dalları camdan, salkımları zümrütten bir asma uzanıyordu. Değerli taşların ışınları, boyalı sütunların arasında, uyuyanların yüzlerinde ışık oyunları yaratıyordu.

Matho, sedir bölmelerin üzerine hapsettiği sıcak havada boğuluyordu. Döllenmenin bütün bu simgeleri, kokular, parıltılar, nefesler üstüne çöküyordu. Mistik kamaşmaların içinden Salammbô’yu düşünüyordu. Salammbô Tanrıça’nın ta kendisiyle bir olmuştu; aşkı da derin suların üzerinde açan iri lotuslar gibi, bundan güçlenerek yükseliyordu.

Spendius, vaktiyle bu kadınları satarak ne kadar para kazanabileceğini hesaplıyor; yanlarından geçerken altın kolyeleri bir bakışta tartıyordu.

Tapınağın bu yanı da öteki yanı gibi aşılmazdı. İlk odanın arkasına döndüler. Spendius ararken, orayı burayı kurcalarken Matho kapının önünde secdeye kapanmış, Tanit’e yakarıyordu. Bu saygısızlığa izin vermemesi için yalvarıyordu. Öfkeli birini yatıştırır gibi, onu sevecen sözlerle yumuşatmaya çalışıyordu.

Spendius kapının üstünde dar bir açıklık fark etti.

«—Kalk!» dedi Matho’ya ve onu dimdik duvara yasladı. Sonra bir ayağını Matho’nun ellerine, ötekini başına basarak mazgalın hizasına çıktı, içeri süzüldü ve gözden kayboldu. Ardından Matho’nun omzuna düğümlü bir ip düştü; Spendius sarnıçlara girerken bedenine doladığı ipti bu. İki eliyle ipe tutunarak kısa süre sonra onun yanında, gölgelerle dolu büyük bir salonda buldu kendini.

Böylesi saldırılar olağanüstü sayılırdı. Bunları önlemek için alınan önlemlerin yetersizliği, böyle şeylerin olanaksız görüldüğünü yeterince gösteriyordu. Tapınakları duvarlardan çok dehşet koruyordu. Matho her adımında öleceğini sanıyordu.

Karanlığın dibinde titrek bir ışık vardı; ona doğru yaklaştılar. Kabeirlerin başlığını takmış bir heykelin kaidesindeki kabukta bir kandil yanıyordu. Uzun mavi giysisi elmas disklerle bezeliydi; döşeme taşlarının altına giren zincirler, topuklarından yere bağlıyordu onu. Matho çığlığını bastırdı. Kekeledi: «—Ah! İşte orada! İşte orada!» Spendius ışık versin diye kandili aldı.

«—Ne dinsizsin!» diye fısıldadı Matho. Yine de peşinden gitti.

Girdikleri odada, başka bir kadını betimleyen kara bir resimden başka hiçbir şey yoktu. Bacakları duvarın tepesine kadar uzanıyordu. Bedeni bütün tavanı kaplıyordu. Göbeğinden bir ip sarkıyor, ipte kocaman bir yumurta asılı duruyordu. Öteki duvara baş aşağı uzanmış, sivri parmakları döşeme taşlarına değiyordu.

İlerlemek için bir duvar halısını araladılar; ama rüzgâr esti ve ışık söndü.

Bunun üzerine mimarinin dolambaçlarında yollarını yitirerek dolaştılar. Birden ayaklarının altında tuhaf bir yumuşaklık hissettiler. Kıvılcımlar çıtırdayıp fışkırıyordu; ateşin içinde yürüyorlardı. Spendius zemini yokladı ve vaşak postlarıyla özenle kaplandığını anladı. Sonra kalın, ıslak, soğuk ve yapışkan bir ipin bacaklarının arasından kayıp geçtiğini sandılar. Duvara açılmış yarıklardan ince beyaz ışınlar düşüyordu. Bu belirsiz ışıkların peşinden ilerlediler. Sonunda kocaman siyah bir yılan seçebildiler. Yılan hızla fırlayıp kayboldu.

«—Kaçalım!» diye bağırdı Matho. «—O! Onu hissediyorum; geliyor.»

«—Yok canım!» diye karşılık verdi Spendius. «—Tapınak boş.»

Gözlerini kamaştıran bir ışık yüzünden başlarını eğdiler. Sonra çevrelerinde, cılız, soluk soluğa, pençeleri kabarmış, üst üste yığılmış sayısız hayvan gördüler; gizemli bir düzensizlik içinde bu manzara dehşet saçıyordu. Yılanların ayakları, boğaların kanatları vardı; insan başlı balıklar meyveleri yiyor, timsahların çenelerinde çiçekler açıyor, hortumlarını kaldırmış filler de göğün masmavi boşluğunda kartallar gibi gururla geçiyordu. Korkunç bir çaba, eksik ya da çoğalmış uzuvlarını geriyordu. Dillerini çıkarınca sanki ruhlarını dışarı atmaya çalışıyorlardı. Tohumların haznesi ansızın çatlayıp açılmış ve içindekiler salonun duvarlarına saçılmışçasına, bütün biçimler orada toplanmıştı.

Çevresini daire biçiminde on iki mavi kristal küre kuşatıyordu; bunları kaplana benzeyen canavarlar taşıyordu. Gözbebekleri salyangozların gözleri gibi dışarı fırlamıştı. Tıknaz bellerini bükerek, fildişi bir arabanın üzerinde parıldayan Yüce Rabbet’e, Her Şeyi Dölleyene, en son icat edilene doğru dönmüşlerdi.

Pullar, tüyler, çiçekler ve kuşlar karnına kadar yükseliyordu. Küpe yerine, gümüş ziller yanaklarına çarpıyordu. Kocaman, sabit gözleri size bakıyordu. Alnında, müstehcen bir simge içine yerleştirilmiş ışıklı bir taş, bütün salonu aydınlatıyor; ışığı kapının üstündeki kızıl bakır aynalara yansıyordu.

Matho bir adım attı; topuklarının altında bir döşeme taşı çöktü. Küreler dönmeye, canavarlar kükremeye koyuldu. Gezegenlerin uyumu gibi ezgili ve gürleyen bir müzik yükseldi; Tanit’in coşkun ruhu dört bir yana akıp yayıldı. Kolları açık, salon kadar büyük bir biçimde ayağa kalkacak gibiydi. Birden canavarlar ağızlarını kapadı; kristal küreler artık dönmüyordu.

Sonra uğursuz bir ezgi bir süre havada süründü ve sonunda söndü.

«—Örtü?» dedi Spendius.

Hiçbir yerde görünmüyordu. Neredeydi? Nasıl bulacaklardı? Ya rahipler onu sakladıysa? Matho’nun yüreği parçalanıyor, inancı da sanki hayal kırıklığına uğruyordu.

«—Buradan!» diye fısıldadı Spendius. Ona bir esin yol gösteriyordu. Matho’yu Tanit’in arabasının arkasına çekti; duvarı yukarıdan aşağıya bir arşın genişliğinde bir yarık kesiyordu.

Bunun ardından, sütunun içini andıracak kadar yüksek, küçük ve yuvarlak bir odaya girdiler. Ortada, tef gibi yarımküre biçimli iri siyah bir taş vardı; üzerinde alevler yanıyordu. Arkasında abanozdan bir koni yükseliyor, üzerinde bir baş ve iki kol taşıyordu.

Ötesi, içinde yıldızların parladığı bir bulut gibiydi; kıvrımlarının derinliklerinde şekiller beliriyordu: Kabeirlerle Eşmun, daha önce gördükleri bazı canavarlar, Babillilerin kutsal hayvanları, bir de tanımadıkları başkaları. Bu görüntü putun yüzünün altından bir örtü gibi geçiyor, duvara yayılıp yükselerek köşelerden tutunuyordu. Gecenin mavisi, şafağın sarısı, güneşin erguvanı; türlü renklerde, saydam, parıltılı, hafifti. Bu, Tanrıça’nın örtüsü, görülmesi yasak olan kutsal zaïmph’tı.

İkisi de soldu.

«—Al onu!» dedi sonunda Matho.

Spendius tereddüt etmedi; puta dayanarak örtüyü çözdü, örtü yere yığıldı. Matho elini üzerine koydu; sonra başını açıklıktan geçirdi, ardından örtüyü bedenine sardı ve onu daha iyi seyredebilmek için kollarını iki yana açtı.

«—Gidelim!» dedi Spendius.

Matho soluk soluğa kalmış, gözlerini döşeme taşlarına dikmiş duruyordu.

Birden haykırdı:

«—Ya onun yanına gitsem? Güzelliğinden artık korkmuyorum! Bana ne yapabilir ki! Artık insandan üstünüm. Alevlerin içinden geçer, denizde yürürüm! Bir güç beni sürüklüyor! Salammbô! Salammbô! Efendin benim!»

Sesi gök gürültüsü gibi yankılanıyordu. Spendius’a daha uzun boylu, dönüşmüş gibi görünüyordu.

Ayak sesleri yaklaştı, bir kapı açıldı ve yüksek başlıklı, gözleri faltaşı gibi açılmış bir adam belirdi; bir rahipti. Daha bir hareket edemeden Spendius üstüne atıldı, onu kollarıyla kavrayıp iki hançerini böğürlerine sapladı. Başı döşeme taşlarına çarparak ses çıkardı.

Bir süre ceset gibi kıpırtısız kaldılar, dinlediler. Aralık kapıdan içeri vuran rüzgârın uğultusundan başka ses duyulmuyordu.

Kapı dar bir geçide açılıyordu. Spendius geçide girdi, Matho onu izledi; hemen ardından rahiplerin konutlarının bulunduğu yan revakların arasında, üçüncü çevre duvarında buldular kendilerini.

Hücrelerin arkasında dışarı çıkmak için daha kısa bir yol olmalıydı. Acele ettiler.

Spendius havuzun kenarında çömelip kanlı ellerini yıkadı. Kadınlar uyuyordu. Zümrüt asma parlıyordu. Yeniden yola koyuldular.

Ağaçların altında biri peşlerinden koşuyordu. Örtüyü taşıyan Matho, birkaç kez aşağıdan usulca çekildiğini hissetti. Tanrıça’nın çevresinde özgürce yaşayanlardan, iri bir köpek başlı maymundu bu. Hırsızlığın farkına varmış gibi örtüye yapışıyordu. Bağırışlarını artırmasından korktuğu için onu dövmeye cesaret edemiyordu. Derken öfkesi yatıştı; sallanan bedeni ve sarkık uzun kollarıyla yanlarında, yan yana tırısa kalktı. Çite geldiklerinde bir sıçrayışta palmiye ağacına çıktı.

Son çevre duvarından çıktıklarında Hamilkar’ın sarayına yöneldiler; Spendius, Matho’yu bundan vazgeçirmeye çalışmanın boşuna olduğunu anlamıştı.

Debbağlar Sokağı’ndan, Muthumbal Meydanı’ndan, Ot Pazarı’ndan ve Cynasyn Kavşağı’ndan geçtiler. Bir duvarın köşesinde bir adam, karanlığı yarıp geçen bu parıltılı şeyden korkup geri çekildi.

«—Zaïmph’ı sakla!» dedi Spendius.

Başka insanlara da rastladılar; ama kimse onları fark etmedi.

Sonunda Megara’nın evlerini tanıdılar.

Uçurumun tepesinde, arka tarafta yapılmış deniz feneri gökyüzünü parlak kızıl bir ışıkla aydınlatıyordu. Üst üste teraslarıyla sarayın gölgesi, bahçelerin üzerine korkunç bir piramit gibi düşüyordu. Hünnap ağaçlarının çitinden girdiler; hançer darbeleriyle dalları kırdılar.

Her yer, Paralı Askerlerin şöleninin izlerini taşıyordu.

Parkların çitleri kırılmış, arklar kurumuş, ergastulumun kapıları açık kalmıştı. Mutfakların, kilerlerin çevresinde kimse görünmüyordu. Zincirlerinde debelenen fillerin boğuk solukları ve aloe odunlarının yandığı deniz fenerindeki çıtırtı dışında zaman zaman sessizliği bozan hiçbir şey yoktu; buna şaşırıyorlardı.

Matho durmadan tekrarlıyordu:

«—Nerede? Onu görmek istiyorum! Götür beni!»

«—Bu delilik!» diyordu Spendius. «—Seslenecek, köleleri koşup gelecek ve gücüne rağmen öleceksin!»

Böylece kadırgaların merdivenine vardılar. Matho başını kaldırdı; en tepede belli belirsiz, yumuşak bir parıltı gördüğünü sandı. Spendius onu tutmaya çalıştı; Matho basamaklara atıldı.

Daha önce onu gördüğü yerlere yeniden varınca, geçen günler belleğinden silindi. Az önce masaların arasında şarkı söylüyordu; sonra kaybolmuş, o zamandan beri Matho bu merdiveni durmadan çıkmıştı. Başının üstündeki gök ateşlerle doluydu; deniz ufku kaplıyordu. Her adımında çevresinde daha engin bir sonsuzluk açılıyor, düşlerde duyulan o tuhaf kolaylıkla tırmanmayı sürdürüyordu.

Taşlara sürtünen örtünün hışırtısı ona yeni gücünü anımsattı. Umudunun taşkınlığı içinde artık ne yapması gerektiğini bilmiyordu; bu kararsızlık onu ürküttü.

Ara sıra kapalı odaların dört köşeli pencerelerine yüzünü dayıyor, birkaçında uyuyan insanlar gördüğünü sanıyordu.

Daha dar olan en üst kat, terasların tepesinde bir zar gibi duruyordu. Matho çevresini ağır ağır dolaştı.

Duvarın küçük açıklıklarını kapatan talk yapraklarının ardında süt beyazı bir ışık vardı. Simetrik sıralanmış bu yapraklar karanlıkta ince inci dizileri gibi görünüyordu. Kara haçlı kırmızı kapıyı tanıdı. Kalbi daha hızlı çarpmaya başladı. Kaçmak istiyordu. Kapıyı itti; açıldı.

Odanın uzak ucunda kadırga biçimli bir kandil asılı yanıyordu; gümüş teknesinden çıkan üç ışın, siyah şeritlerle kırmızıya boyanmış yüksek duvar kaplamalarının üzerinde titriyordu. Tavanı kirişler oluşturuyordu; ortalarındaki ahşap düğümlerde yaldızın arasında ametistlerle topazlar vardı. Odanın iki uzun yanında, beyaz kayışlardan yapılmış çok alçak bir yatak uzanıyordu. Üst tarafta duvarın içine oyulmuş, deniz kabuklarını andıran nişlerden yere kadar sarkan giysiler taşıyordu.

Oval bir havuzun çevresinde oniks bir basamak vardı. Kenarda ince yılan derisi terlikler ile bir kaymaktaşı testi duruyordu. İleride ıslak bir ayak izi seçiliyordu. Nefis kokular havaya karışıyordu.

Matho altın, sedef ve cam kakmalı döşeme taşlarına hafifçe basıyordu; zeminin cilasına rağmen ayakları kuma batıyormuş gibi geliyordu.

Gümüş kandilin arkasında, havada duran büyük, gök mavisi bir kare görmüştü; dört ipi yukarı doğru uzanıyordu. Matho beli bükülmüş, ağzı açık ilerliyordu.

Siyah mercan dallarına takılmış flamingo kanatları, erguvan yastıkların, kaplumbağa kabuğu tarakların, sedir kutuların, fildişi spatulaların arasına sarkıyordu. Antilop boynuzlarına yüzükler, bilezikler geçirilmişti. Duvar aralığındaki kamış kafesin üzerinde, kil testiler esintide serinliyordu. Oda sanki peş peşe gelen bölmelere ayrılmıştı; zemindeki farklı yükseklikler yüzünden Matho birkaç kez ayağına takıldı. Dipte, gümüş trabzanlar boyalı çiçeklerle bezeli bir halıyı çevreliyordu. Sonunda asılı yatağın yanındaki, yatağa çıkmak için kullanılan abanoz tabureye vardı.

Işık yatağın kenarında kalıyordu; büyük bir perde gibi inen gölge, kırmızı şiltenin bir köşesini ve bileğine dayanan küçük çıplak bir ayağın ucunu ancak gösteriyordu. Matho kandili usulca çekti.

Bir yanağı elinin üzerinde, öteki kolu uzanmış uyuyordu. Saçlarının bukleleri öylesine bol çevresine yayılmıştı ki siyah tüyler üzerinde yatıyor sanılırdı. Geniş beyaz tuniği, bedeninin kıvrımlarını izleyerek yumuşak dökümlerle ayaklarına kadar iniyordu. Yarı kapalı gözleri kirpiklerinin altından azıcık görünüyordu. Dikine gerilmiş perdeler onu mavimsi bir havayla çevreliyor, soluk alıp verişi iplerine geçerek onu havada sallıyor gibiydi. Uzun bir sivrisinek vızıldıyordu.

Matho kımıldamadan duruyor, kolunun ucunda gümüş kadırgayı tutuyordu. Cibinlik bir anda alev aldı, gözden kayboldu ve Salammbô uyandı.

Ateş kendiliğinden sönmüştü. Salammbô konuşmuyordu. Kandil, duvar kaplamalarında büyük ışık dalgalarını titretiyordu.

«—Ne oldu?» dedi.

Matho karşılık verdi:

«—Tanrıça’nın örtüsü!»

«—Tanrıça’nın örtüsü!» diye haykırdı Salammbô. İki yumruğuna dayanmış, bütün bedeni titreyerek öne eğilmişti. Matho sözünü sürdürdü:

«—Senin için tapınağın derinliklerinden getirdim! Bak!» Zaïmph, ışınlarla kaplı olarak parıldıyordu.

«—Hatırlıyor musun?» diyordu Matho. «—Geceleri düşlerimde beliriyordun; ama gözlerinin sessiz buyruğunu anlayamamıştım!» Salammbô bir ayağını abanoz tabureye bastı. «Anlasaydım yanına koşardım; ordudan ayrılır, Kartaca’dan çıkmazdım. Sana itaat etmek için Hadrumet mağarasından Gölgeler Ülkesi’ne inerim!... Bağışla beni! Günlerimin üzerine dağlar gibi yüklenen şeyler vardı; yine de bir şey beni sana doğru sürüklüyordu! Sana ulaşmaya çalışıyordum! Tanrılar olmasa, buna nasıl cesaret edebilirdim!... Gidelim! Benimle gelmelisin! İstemezsen burada kalırım. Ne fark eder!... Ruhumu soluğunda boğ! Ellerini öperken dudaklarım ezilsin!»

«—Göreyim!» diyordu Salammbô. «—Daha yakına! Daha yakına!»

Şafak söküyordu; duvarlardaki talk yaprakları şarap kızılına bürünmüştü. Salammbô, yatağın yastıklarına bitkin halde yaslanıyordu.

«—Seni seviyorum!» diye haykırıyordu Matho.

Salammbô kekeledi: «—Ver onu!» Birbirlerine yaklaşıyorlardı.

Salammbô, yerde sürünen beyaz giysisiyle ilerlemeyi sürdürüyordu; iri gözleri örtüye dikilmişti. Matho başının görkemine gözleri kamaşarak ona bakıyor, zaïmph’ı uzatıp onu kollarına alacak gibi duruyordu. Salammbô kollarını iki yana açtı. Birden durdu; ikisi de şaşkınlıkla birbirlerine bakakaldı.

Ne istediğini anlamadan onu bir dehşet kapladı. İnce kaşları yukarı kalktı, dudakları aralandı; titriyordu. Sonunda kırmızı şiltenin köşesinde asılı tunç askılardan birine vurup bağırdı:

«—İmdat! İmdat! Geri çekil, saygısız! Alçak! Lanetli! Taanach, Kroûm, Ewa, Micipsa, Schaoûl, yetişin!»

Spendius’nun dehşet içindeki yüzü, kil testilerin arasından duvarda belirdi ve şu sözleri attı ortaya:

«—Kaçsana! Geliyorlar!»

Merdivenleri sarsan büyük bir gürültü yükseldi; bir kalabalık, kadınlar, hizmetkârlar, köleler, mızraklar, gürzler, kılıçlar ve hançerlerle odaya daldı. Bir adam gördüklerinde öfkeden oldukları yere çakılmış gibiydiler. Kadın hizmetçiler cenaze çığlıkları atıyor, hadımların siyah derilerinin altındaki benizleri soluyordu.

Matho trabzanların arkasında duruyordu. Zaïmph’a sarınmış haliyle, gök kubbenin ortasında ışıldayan bir tanrıya benziyordu. Köleler üzerine atılmak üzereydi. Salammbô onları durdurdu.

«—Dokunmayın! Tanrıça’nın örtüsü o!»

Bir köşeye çekilmişti; ama Matho’ya doğru bir adım attı ve çıplak kolunu uzatarak şöyle dedi:

«—Tanit’i çalan sana lanet olsun! Nefret, intikam, kıyım ve acı! Savaş tanrısı Gurzil seni parçalasın! Ölüler tanrısı Mastiman seni boğsun! Adı anılmaması gereken öteki de seni yaksın!»

Matho kılıç yarası almış gibi haykırdı. Salammbô birkaç kez tekrarladı: «—Git! Git!»

Hizmetkâr kalabalığı aralandı; Matho başını eğerek aralarından ağır ağır geçti. Kapıda durdu, çünkü zaïmph’ın püskülü döşeme taşlarına kakılmış altın yıldızlardan birine takılmıştı. Omzuyla sertçe çekip kurtardı, sonra merdivenlerden indi.

Spendius terastan terasa sıçrayıp çitleri ve arkları aşarak bahçelerden kaçmıştı. Deniz fenerinin dibine vardı. Uçurum geçit vermediği için bu taraftaki duvarı kimse korumuyordu. Kenara kadar ilerledi, sırtüstü yattı ve ayakları önde, aşağıya kadar kaydı. Sonra yüzerek Mezarlar Burnu’na ulaştı, tuzlu lagünün çevresinden uzun bir dolambaç yaptı ve akşam Barbarların ordugâhına döndü.

Güneş yükselmişti; Matho, uzaklaşan bir aslan gibi, çevresine korkunç bakışlar atarak yollardan iniyordu.

Belirsiz bir söylenti kulağına geliyordu. Saraydan çıkmış, uzakta Akropolis yönünde yeniden yayılmıştı. Kimileri Moloch tapınağında Cumhuriyet hazinesinin çalındığını söylüyor, kimileri de bir rahibin öldürüldüğünden söz ediyordu. Başka yerlerde ise Barbarların kente girdiği sanılıyordu.

Çevre duvarlarından nasıl çıkacağını bilmeyen Matho, önüne bakmadan yürüyordu. Onu gördüler; bir haykırış yükseldi. Herkes anlamıştı: Önce dehşet, ardından büyük bir öfke yayıldı.

Mappales’in içlerinden, Akropolis’in yüksekliklerinden, yeraltı mezarlarından, göl kıyılarından kalabalık akın etti. Patrisyenler saraylarından, satıcılar dükkânlarından çıktı; kadınlar çocuklarını bıraktı; kılıçlara, baltalara, sopalara sarıldılar; ama Salammbô’yu durduran engel onları da durdurdu. Örtüyü nasıl geri alacaklardı? Onu görmek bile suçtu; tanrıların özündendi ve ona dokunan ölürdü.

Tapınakların revaklarında çaresiz rahipler kollarını burup duruyordu. Lejyon muhafızları oradan oraya koşturuyor; insanlar evlerin, terasların, dev heykellerin omuzlarının üzerine ve gemilerin direk donanımlarına tırmanıyordu. O ise ilerliyordu; attığı her adımda öfke artıyor, ama korku da büyüyordu. Yaklaştıkça sokaklar boşalıyor, kaçan insanların seli iki yana sıçrayarak surların tepesine kadar ulaşıyordu. Her yerde yalnızca onu yutacakmış gibi açılmış gözler, takırdayan dişler, uzatılmış yumruklar görüyordu; Salammbô’nun lanetleri de yankılanıp çoğalıyordu.

Birden uzun bir ok ıslık çaldı, ardından bir başkası; taşlar da uğuldayarak uçtu. Ama atışlar kötü nişan alındığından (çünkü zaïmph’a isabet ettirmekten korkuyorlardı) başının üzerinden geçiyordu. Üstelik örtüyü kalkan gibi kullanıp sağa, sola, önüne, arkasına doğru tutuyor; onlar da bir çare düşünemiyordu. Giderek hızlandı, açık sokaklara daldı. Sokaklar iplerle, arabalarla, tuzaklarla kapatılmıştı; her dönemeçte geri dönmek zorunda kalıyordu. Sonunda Balearların öldüğü Hamon Meydanı’na çıktı; Matho, ölmek üzere olan biri gibi sararıp durdu. Bu kez gerçekten mahvolmuştu; kalabalık ellerini çırpıyordu.

Koşup büyük, kapalı kapıya dayandı. Çok yüksek, meşe özünden yapılmış, demir çivili ve bronz kaplamalıydı. Matho kendini kapıya attı. Halk, öfkesinin işe yaramadığını görüp sevinçle ayaklarını yere vuruyordu; bunun üzerine sandalığını çıkarıp üzerine tükürdü, sonra onunla kıpırtısız kapı kanatlarına vurdu. Bütün kent haykırdı. Artık örtüyü unutmuşlardı; onu ezip geçeceklerdi. Matho kalabalığın üzerinde boş ve şaşkın gözlerle dolaştırdı bakışlarını. Şakakları başını sersemletecek kadar atıyordu; sarhoşların uyuşukluğunun kendisini sardığını hissetti. Birden kapının kaldırma düzeneğini çalıştırmak için çekilen uzun zinciri gördü. Bir sıçrayışta zincire asıldı, kollarını gerip ayaklarını dayadı; sonunda devasa kapı kanatları aralandı.

Dışarı çıkar çıkmaz boynundaki büyük zaïmph’ı çözüp başının üzerinde olabildiğince yükseğe kaldırdı. Denizden esen rüzgârın taşıdığı kumaş, renkleriyle, mücevherleriyle ve tanrı figürüyle güneş altında ışıldıyordu. Matho onu böyle taşıyarak askerlerin çadırlarına kadar bütün ovayı geçti; surların üzerindeki halk, Kartaca’nın talihinin çekip gidişini seyrediyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…