Yabancı

İnsan en çok nereden kırıldığını unutmak istediğinde değil, artık canının acıdığını bile hissedemeyecek kadar hissizleştiğinde tükeniyor. Bazen sabahları uyanıyorum ve içimde sanki her şeyi geride bırakabilecek, yeniden derin bir nefes alabilecek bir umut kırıntısı beliriyor. Sonra akşam çöküyor, odanın o soğuk karanlığı üzerime ağır bir örtü gibi seriliyor ve anlıyorum ki Hiçbir yere gitmemişim, sadece kendi acıma birkaç saatliğine yabancılaşmışım. Bir döngünün içindeyim.. ne ileriye doğru atacak bir adımım var ne de arkama bakıp o eski, hayata hevesle sarılan halimi bulacak gücüm. Gerçi, hiç öyle bakabildim mi hayata?

Eskiden gözlerimde yanan o ışığı hatırlamaya çalışıyorum bazen. Küçük şeylerle gülebilen, yarın olunca güzel şeyler olacağına inanan, kalbi kırılsa bile yeniden çarpmaktan korkmayan biri vardı. Şimdi aynaya baktığımda karşımdaki yüzün yabancılığından ürküyorum. Biten her şeyin, herkesin izleri gözlerimde beliriyor sanki.. Korkuyorum bakmaya. Hatırlamak yıpratıyor.

İçimdeki bir şey sustu, üstelik kimse duymadan, sessiz sedasız öldü. Ne dinlediğim bir şarkı eski tadını veriyor, ne de sokaklardan geçerken yüzüme vuran rüzgâr içimi ferahlatıyor. Sanki dünya hızla dönüyor, insanlar koşuyor, seviyor, ayrılıyor, gülüyor da bense zamanın kıyısına fırlatılmış, sadece geçenleri seyreden yorgun bir gölge gibiyim.

En ağırı da bu zaten. Bağıra çağıra ağlayamamak. Gözyaşlarının bile boğazında düğümlenip kalması. Çevremdeki herkes beni hâlâ eskisi gibi 'idare ediyor' sanırken, ben her gece kendi zihnimin enkazı altında eziliyorum. Uykular bir dinlenme yeri değil artık, kafamda ki susmuyor ki... sadece düşünmekten kaçmak için sığınılan ama kabuslarla bölünen soğuk birer durak gibi uyku. Bazen de öyle bir susuyor ki ruhum, Kendi sesimi bile unutuyorum. Öyle bir suskunluk ki bu, çığlık atsam duvarlar bile geri yansıtmayacak gibi. Kendimi çok uzun zaman önce, hangi yol ayrımında bıraktığımı bile bilmediğim bir virajda kaybettim. Ve en çok acıtan şey, artık o eski beni arayacak ne bir hevesimin ne de inancımın kalmış olması. Sadece duruyorum.. akıp giden bir hayatın içinde, kendine bile geç kalmış bir yabancı olarak.