Sızı

İnsan dediğin öyle bir gecede yıkılmaz; yavaş yavaş, içine ata ata, her defasında ‘bir şey yok’ diyerek parçalanır. En ağırı da bir gün uyanıp artık eskisi gibi hissedemediğini fark etmektir bence.

Bir sabah kalkarsın, güneşe bakarsın, içinden derin bir soluk almak geçer ama göğsünde düğümlenen o görünmez taş nefesini yarıda keser. Tam bitti dersin, tam toparlanıyorum, galiba bu sefer kendi enkazımdan kalkabileceğim diye fısıldarsın kendine. Sonra sıradan bir anda, sebepsiz bir sessizlik çöker odaya. Bir şarkının rastgele bir melodisi, pencereden sızan soğuk bir rüzgâr ya da sadece kendi nabzının sesi seni alır, o başladığın dipsiz kuyunun dibine geri fırlatır. Sanki çok çıkabilmişsin de.. İyileşmek değil bu, sadece acıya alışmak. Onunla aynı evde iki yabancı gibi yaşamaya katlanmak.

Eskiden her şeye hevesle, çocuksu bir inatla tutunan o insanı arıyorum bazen. Yarınların bugünden daha güzel olacağına inanan, bir tebessümle bütün günün yorgunluğunu unutan, dünyayı omuzlamaktan korkmayan bir ben vardı.

Şimdi geçmişe dönüp o haline baksan, sanki hiç tanımadığın bir yabancının soluk bir fotoğrafına bakıyormuş gibi hissedersin. Ne zaman terk etti beni o yaşama arzusu? Hangi yolun başında kaybettim heyecanımı, hangi kırgınlığın ortasında vazgeçtim kendimden?
Soruların cevabı yok. Sadece boşluk var. İçimde çoktan terk edilmiş, pencereleri kırık, kapıları kilitli köhne bir ev gibiyim. İçeriye kimse girmiyor, içeriden hiçbir ses çıkmıyor.

Uyumak bile bir lütuf olmaktan çıktı. Uyku artık dinlenmek için değil, sadece zihnin o bitmek bilmeyen uğultusunu birkaç saatliğine susturabilmek için sığınılan bir uyuşma hali. Gözlerini kapatıyorsun ama düşünceler peşini bırakmıyor. Geçmişin keşkeleri, bugünün çaresizliği ve yarının o boktan belirsizliği boğazına sarılıyor. Sabahları çalan bir alarm gibi değil, zorla geri çağrılmış bir ruh gibi açıyorsun gözlerini. Bedenin kalkıyor, yüzünü yıkıyor, insanlara selam veriyor, gülümsüyor. Rolünü o kadar kusursuz oynuyorsun ki kimse içinde kopan kıyametleri fark etmiyor. Zaten anlatsan kime ne? İnsanlar sadece ayakta kalışını alkışlar, düşerken dizlerinin nasıl kanadığını kimse görmez.

Herkes seni güçlü sanır.. "o her şeyi atlatır" derler. Kimse bilmez ki insanın en büyük çaresizliği güçlü görünmeye mahkum bırakılmasıdır. Kendi sesini unutacak kadar susmak ne demektir? bir köşede tek bir damla gözyaşı dökemeden için için çürümek ne demektir? ancak içine gömülenler bilir.
Ağlamak istesen bile gözlerin kurumuş artık. O fırtına dışarı değil, tamamen içeriye, kendi kalbine doğru eser. Canın acır ama elini nereye koyacağını bilemezsin. Bir yerin kanamaz, bir kemiğin kırılmaz; ama bütün varlığın sızlar.

Sokaklara çıkarsın, insanlar aceleyle yanından geçer. Kimi işine yetişir, kimi sevdiğine koşar, kimi kahkahalar atar. Sen ise bir vitrin camının önünde durup sadece kendi yansımana bakarsın. O kalabalığın tam ortasında, evrenin en ıssız köşesindeymiş gibi yapayalnız. Hayat akıp gider. mevsimler değişir, kış biter, bahar gelir. Takvimlerden yapraklar birer birer düşer. Sen sadece durursun. Zamana, insanlara, hatta kendine bile yabancılaşmış bir seyirci gibi. Akıp giden bir hayatın kıyısında, çoktan vazgeçilmiş bir cümlenin sonundaki o unutulmuş nokta gibi kalakalırsın. Ne gitmeye bir yol bulabilirsin, ne de kalmaya bir sebep. Yokluğun içinde kaybolursun işte.