Ev

İnsanın sığınacağı yer olması gereken evin, kaçıp kurtulmak istediğin bir cehenneme dönüşmesi... Sokaktaki fırtınadan kaçar, kapıyı kilitler, oh dersin ya hani... Ben o kapıyı kapattığım an asıl cehennemin içine adım atıyorum. Dışarıdaki soğuk, dışarıdaki yabancılar bile bu evin duvarları kadar kesmiyor canımı. Adımını içeri attığın an üstüne çöken o ağır, zehirli hava var ya... boğazına yapışıyor, ciğerlerine nefes değil sanki kırık cam parçaları doluyor.
Eve giderken bile ayakların resmen geri geri gidiyor. Bugün hangi hareketim göze batacak, birazdan hangi kapı çarpılacak diye beklemekten insan delirme noktasına geliyor. O bitmek bilmeyen kavgalar, bağırmalar, insanın yüzüne bir tokat gibi çarpan o aşağılayıcı kelimeler... Her gün ama her gün aynı gürültü, aynı suçlamalar. Kendi evinde parmak uçlarında yürümek ne demek bilir misin? Kendi varlığını yok saymak, odanın kapısını usulca kapatıp yada bulabildiğin bir alanda nefesini tutarak bir şeylerin bitmesini beklemek... Sadece yere bakıp susmak zorunda kalmak ciğerimi yakıyor. Ağzını açsan suç, sussan suç, baksan suç, kaçsan suç. Ne yaparsan yap bu evde asla doğru bir şey yapamıyorsun. Sanki bu dünyaya onların bütün öfkesini, doyumsuzluklarını, kendi mutsuzluklarını kusacakları bir çöp tenekesi olarak gelmişsin gibi.

Baskı öyle bir boyuta geliyor ki, ne düşüneceğine, ne hissedeceğine, hatta ne zaman nefes alacağına bile hakim olmak istiyorlar. Senin bir kalbin, bir aklın, kendi hayallerin olabileceğine zerre saygıları yok. Onların istediği gibi bir kalıba girmediğin her saniye bir düşmansın o çatı altında. Ama en ağırı, en kanatanı ne biliyor musun? Çaresizlik. Kurtulamamak. O kapıyı çarpıp çıkıp gitmeyi o kadar çok istiyorsun ki... Ceplerini yokluyorsun, gidecek bir yerin yok. Cebinde beş kuruşun yok, arkanda duracak tek bir insanın yok. Kapıyı açsan sokak karanlık, geri dönsen o ev mezar. İki ateş arasında kalıp o kapının eşiğinde donup kalmak kadar insanı küçülten bir his yok.

Bazen o dört duvarın arasında, yatağın bir köşesine sinip dizlerimi karnıma çekiyorum. Gözlerimden yaşlar sessizce süzülüyor çünkü hıçkırsam onu duysalar bile "neye ağlıyorsun yine" diye sormazlar. Kendi acını bile gizli gizli yaşamak zorundasın bu evde. İçimdeki çığlıklar duvarları yıkacak kadar güçlü ama dışarıya tek bir fısıltı bile çıkaramıyorum. İnsanların "ailem" dediği şey, benim sırtımdaki yükten başkası değil givi. Çırpındıkça bataklık gibi beni dibe çekiyor bu ev. Bir gün buradan çıkabilecek miyim, yoksa bu duvarların arasında kendi sessizliğimde eriyip gidecek miyim bilmiyorum.

Bazen gecenin üçünde o tavanın çatlaklarına bakarken aklıma geliyor; başka evlerde insanlar kapıyı açıp içeri girdiğinde gerçekten "yuvaya" dönmüş gibi hissediyor mudur? Bir sofraya oturduklarında boğazlarına lokmalar zehir değil de huzurla diziliyor mudur? En son ne zaman evimde yaşayan bi başkası ile aynı sofraya oturduğumu hatırlamıyorum bile. İnan bana, zenginlikte, parada pulda da değil gözüm. Ben sadece başka insanların sıradanlığına hasretim, onların o kaygısız nefeslerine kıskançlıktan içim köpekler gibi eriyor. Sokakta yürürken evlerin sarı yanan pencerelerine bakıyorum; içeride anne babasıyla gülüşen, arkasına yaslanıp korkusuzca kahve içen birini gördüğümde içime öyle bir hançer saplanıyor ki, nefesim kesiliyor. "Onlar ne yaptı da hak etti bunu, ben ne günah işledim de bu cehenneme kilitlendim?" diye sormaktan aklımı yitirecek gibi oluyorum. Bir insanın kendi kanından, canından olanlara yabancı olması yetmezmiş gibi, bir de onların elinde yavaş yavaş eksilmesi… İşte bu adalet değil.

Çaresizlik öyle bir illet ki, seni önce dizlerinin üstüne çökertir, sonra da yerden kalkacak gururunu, inancını, her şeyini elinden alır. Çaresizlik, o evin kapısına elini uzatıp kolu aşağı bastırdığın an cebindeki boşluğa çarpıp elini geri çekmektir. "Giderim" dersin içinden bin defa. "Bu gece çeker kapıyı giderim, bankta yatarım, sokakta donarım yine de bu lafları çekmem." Ama gidemezsin. Çünkü hayat seni öyle bir köşeye sıkıştırmıştır ki, sokakta bir başına kalma korkusuyla o odada her gün ölme korkusu arasında ezilirsin.

Gidecek tek bir kapın yoktur; bir dostun evi, başını sokacak bir delik, aradığında "bize gel, burada kal" diyecek tek bir can bile bırakmamışlardır sana. Yalnızlık bir tercih değil benim için, etrafıma ördükleri o mutsuzlukla çevrili duvarların tek sonucudur.

Yalnızlık ne demek biliyor musun? Kalabalığın tam ortasında, aynı kanı taşıdığın insanların hemen yanında çığlık çığlığa bağırmak isteyip, tek bir kelime dahi edemeden kendi içine kanamaktır. Yan odada kahkahalar atılırken ya da senin dedikodun, senin yetersizliğin konuşulurken kulaklarını tıkayıp yastığa yüzünü gömmektir. Kimsesizlik bir insanın başına gelebilecek en büyük lanettir ama bir ailenin varken kimsesiz olmak, diri diri toprağa gömülmekten farksız. Bazen aynanın karşısına geçiyorum, gözlerimin altındaki o morluklara, o feri sönmüş bakışlara bakıyorum. Benden geriye ne kaldı ki? Yaşıyorum ama sadece biyolojik bir zorunluluktan. Ruhumu, hevesimi, geleceğe dair ufacık bir inancımı bu evin her bir köşesinde parça parça bıraktım ben.

En ağırı da ne biliyor musun? Hiçbir şeyin değişmeyeceğini bilmek. Yarın sabah yine o aynı ses tonuyla, aynı nefret dolu bakışlarla uyanacağım. İnsan bir gün bu çukurdan çıkabilme ihtimaline tutunarak yaşar ya hani; benim o ipim de koptu. Artık kurtulmak değil, sadece hissetmemek istiyorum. Canım acımasın, kalbim çarpmasın, beynimin içindeki o uğultu dursun yeter. Çünkü bu evde yaşamak mücadele etmek değil; her gün kendi cellatların ile aynı havayı solumak demek, her akşam kendi mezarına girip üstünü örtmek gibi. Ve kimse, ama hiç kimse, bu kapının ardında nasıl bir enkazın çürüdüğünü asla bilmeyecek.

Bazen gözlerimi kapatıyorum, bu cehennemin gürültüsü, o kapı çarpmaları, o lanet sesler tamamen kesilsin diye ellerimle kulaklarımı bastırıyorum. Ve sadece tek bir yeri hayal ediyorum: Küçücük, belki eski bir binanın en üst katında, 1+1 ufacık bir ev. Saray falan değil, lüks eşyalar değil. Sadece kapısını arkamdan kapatıp anahtarı iki kere çevirebileceğim ve içeride benden başka hiç kimsenin, hiçbir nefretin olmadığı bir sığınak. O anahtarın kilitte çıkardığı o hafif 'tık' sesi var ya... İşte benim için dünyadaki bütün özgürlüklerin, bütün duaların karşılığı o ses.

Benim evim nefret dolu olmayacak. Benim evimde sigara kokmayacak. Benim evimin her köşesinde huzur olacak. Benim evimin kapıları hızlıca, sinirle kapanmayacak. Her adımda ayrı bir travma olmayacak. Oraya girdiğimde kimse benden hesap sormayacak. Kimse "niye öyle oturdun, niye sustun, niye nefes aldın" diye gözlerini dikip ruhumu kemirmeyecek. Yerde ufacık bir kilim, köşede tek bir koltuk, bir de pencerenin önüne konmuş bir bardak soğuk çay. O kadar!

Dünyayı verseler dönüp bakmam, bana sadece o odanın sessizliği lazım. Çünkü o küçücük 1+1 ev, aslında benim bu zehirli çatı altında her gün biraz daha kanayan, köşeye sıkışmış o masum içimde ki çocuğumun tek kurtuluşu. İçimde bir çocuk kaldı hâlâ. Bütün bu hakaretlere, bu kavgalara, bu haksızlıklara rağmen bir köşede dizlerini karnına çekmiş, gözlerini kapatıp o küçük odayı bekliyor. Büyümek zorunda bırakıldım, erken soldum, erkenden taş taşımaktan yoruldum ama o çocuk ölmedi. Sadece o küçücük eve sığacak kadar büzüştü, saklandı içimde.

O eve geçtiğim ilk gün ne yapacağım biliyor musun? Hiçbir şey. Sadece sırtımı o soğuk duvara yaslayıp yere oturacağım. Parmak uçlarımda yürümeden, nefesimi tutmadan, kalbim korkudan küt küt atmadan öylece halıya bakacağım. İçimdeki o çocukla ilk defa yan yana oturup hıçkıra hıçkıra ağlayacağız. "Geçti" diyeceğim ona, başını okşayacağım, "bak bitti, o sesler artık sana ulaşamaz. O küçücük odanın köşesine içimde yarım kalan bütün masumiyeti, kimsenin sevmediği o saf hallerimi sereceğim. Bir battaniyenin altına kıvrılıp ilk defa kabus görmeden, ilk defa sabaha hangi kavgayla uyanacağımı düşünmeden uyuyacağım.
Ama gözlerimi açtığım an... Yine bu lanet olası tavan, yine yan odadan gelen o boğucu enerji, yine sırtıma binen o tonlarca yük. O 1+1 ev bazen öyle uzak, öyle ulaşılamaz bir rüya gibi geliyor ki, göğsümün ortasına bir hançer saplanıyor sanki. "Ya hiç çıkamazsam buradan?" korkusu sarıyor dört bir yanımı. Ya o çocuk o evin duvarlarını göremeden bu bataklıkta son nefesini verirse? İşte çaresizlik bu; cennetin ufacık bir odayken, cehennemin sana her gün bir ömür gibi dayatılması. Yine de ne olursa olsun, bu koca enkazın içinde sırf o küçük odanın hayali için, içimdeki o çocuğu bir gün oraya sağ salim taşıyabilmek için direniyorum. Başka hiçbir şeyim yok, sadece o anahtarın hayali tutuyor beni ayakta. Ne yaşadığımı, ne hissettiğimi artık bilmiyorum. Tek bildiğim; Aynı evde yaşamak, herkesi aile yapmıyor.