Nefes

Bazen gerçekten nefes almak istediğinde, nefes almamak istediğin gerçeği de hatırlatıyor kendini. Yaşamasam bunları keşke diyorsun. Eğer nefes almayı bırakırsam, daha kolay olur diyorsun. Hayat ise bir şekilde nefessiz gibi olmana rağmen bununla yaşamanı sağlıyor. Her şey üst üste geliyor. Bunları hak etmediğini düşünmene fırsat vermeden, başka bir şey oluyor ve peşini bırakmıyor bu hayat.

Kendinden ne kadar ödün versen de, ne ben kalıyorum kendimde ne de bi' başkasında görmek istediğim değerim. Olmuyor işte! Her gün ölmek, nefes alamamak ve birinin sana söylediği tek bir kelimeyle bile günlerce uykusuz kalabileceğin o hassas kalbini durduramıyorsun. Başkası için kanayıpta kendine gelince kanamaya cesaret edemeyen bir yara gibiyken vicdanın kalbinde, ne yapsan da huzurlu bir ruhla varolma işini beceremiyorsun.

Birilerinin çabasızlığına kırılıyorsun. Seni görmeyişine ve seni eksik hissettiren ne kadar şey varsa, o şeylerin avuçlarında hapsolmuş bekliyorsun. Ne gidebiliyorsun, ne de kalabiliyorsun. Sahi, bir yerlere gidebilsen bile kendinden kaçabilir misin? Kaçamazsın! Ruhunun yarasının izi bedeninde saklı. İyileşmek için belki de vazgeçmek gerek her şeyden.

Yarın sabah bi' öncekinden daha zor olmaya devam ettikçe, eksilmeye devam edeceksin. En ufak şeylerde bile gözün kalırken, yalandan da olsa birileri tarafından hep sarılmak isteyeceksin. Dilin sevgiyi görmediği bedenin için sussa da kalbin, yaşamasını istediği ruh için her attığında yalnızlığını bir kez daha hatırlayacaksın. Yaşamak veya ölmek diye tek bir gerçek yok. Yaşarken ölmek ve ölürken yaşamak diye bir gerçek var. Çokta takmamak lazım. Bizler sadece, nefes almasın diye umduğumuz insanlar ile keşke nefes alsa dediğimiz insanlar arasında yaşamaya çalışan bedenleriz işte..