2[Biz Herşeyin Üstesinden Geliriz]

Ne yapacağımı biliyordum artık....
Ondan uzak duracaktım,babamdan....
Bindiğim taksi'nin durmasıyla kendime geldim;
-Dediğiniz yer burası,ben bavulunuzu indireyim...
Şirinler'in evine benzer bir ev,11 yıllık dostumun evi ...
Elime verdiği bavulu alıp ücreti ödedim,
ve Gülnaz'ın kapısına yöneldim...
[Yapma Ilgın,daha kıza haber bile vermedin .....]
Ama ona şuan çok ihtiyacım vardı,çok zıt karakterdik Gülnazla,bir yandan da birbirimize hep iyi gelirdik....
Kendimi toparlayıp zile bastım.
Başında bandajı ,dudağında ise kırmızı bir ruj,üstelik 4 kat sürmekten taşmış....
-Me-meraba...
Yüzüme iyice baktı ve gözlerini devirdi,bavulumu aldı bende peşine takıldım...
-Neden haber vermedin?
[Şaka yaptığını biliyorum seni big boble]
Uzun süre tepki vermedim ,belkide şaka değildi...
Düşmüş çenemi eliyle kaldırdı ve sordu:
-İyimisin?
Kafamı*Hayır* manasında salladım, nasıl iyi olabilirdim ki....
-Ben ...ben bir kahve yapıyım mı konuşuruz hem....
-İyi olur, sağol...
Mutfağa giderken konuşuyordu hâlâ:
-Espresso-long black ?
-Espresso olsun...
O mutfakta işni yaparken ben hâlâ bilmediğim mücadelemi veriyordum kafamda...
Tanıyamıyordum babam'ı ,asla tanıyamıyordum....
--------
-Eveet kahveler de geldiğine göre başlayabilirsin anlatmaya....
Durdum sadece, ne diyecektim ki sana....
Elini omzum da buldum,arkadaş bu demek değil miydi zaten , anlamıştı içimde kopan fırtınaları....
-Bir daha sen gitmek istesen ben seni göndermem,biliyorsun değilmi?
Kendime gelmeye çalıştım,her ne kadar arkadaş olsakta benim yüzümden sıkıntı yaşasın istemiyordum...
-Bak, Gülnaz...Evet bir daha o eve gitmek istemediğim doğru,ama...ama bana açık konuşabilirsin kalmam senin için sıkıntı olacakmı?
Baktı ve gülmeye başladı,anormal birin'in normal bir arkadaşı olmazmış zaten....
-Babam ölmüş,ve annem yaşıyor mu bilmiyorum,ev benim....hatta artık seninde....
Elimdeki kahveyi masaya koyarak cevap verdim...
-Bu cevaptan ne anlamalıyım...
Elini başına vurarak;
-Off ılgın artık bendesin tamam mı? Bu Mithat amcan'ın son şansıydı,nefesim yettiği sürece birbirimize sahip çıkacağız....
[Keşke temas sevebilseydim de boynuna atlasaydım Gülnaz]
Evet, muhteşem telefon zili çalmıştı yine ,biri arıyordu....
-Bizim kafeteryanın sahibi ,ben bir bakayım...
[Nereden başladın, nereye gidiyorsun Ilgın...offf]
İçeri morali bozuk giden Gülnaz,yanıma zıplaya zıplaya gelmişti:
-Esin hanım garson aradığını söyledi .....
-Eee,sonra...
-Bende seni söyledim....
[Ben hayatımda hiç çalışmadım ki ,babam sağ olsun...]
İç sesimi duymuş gibiydi Gülnaz...
-Senin ve benim üstesinden gelemeyeceğimiz hiç bir şey yok,çünki aynı kaderi paylaşıyoruz,sen annesiz ..ben babasız....
[İyiki varsın Gülnaz...iyiki]

"Keşke elin insanın anladığı gibi
anlasaydın beni baba ,keşke bana bir sorsaydın bu gözlerindeki yorgunluk ne
diye ...keşke"