28[Hakkınızı Helal Edin]

Gözümü kapıya dikmiş, sinirden kuduruyordum adeta.Nasıl biranda Almanya'dan buraya gelmişlerdi yada hepsi bir palavramıydı.Arabadan beyaz sporlarla inen Burçin'e gözümü diktim,babamın koluna girmiş kıvırarak yürüyordu.
[Harika,şimdi nerede kalıcam ben,off başka çaren yok Ilgın]
Arabada emniyet kemerini çıkarmış,öylece beni izleyen Ulaş'a döndüm,
-Ben...sana çok yük oldum ama,benim için bir iyilik daha yaparmısın?
-Yük değil,bu benim sorumluluğum,bir daha böyle konuşma lütfen...Burada kalmak istemiyorsun değilmi...?
-Evet istemiyorum,beni alt caddedeki otele götürebilirmisin?
Uzun uzun baktı,başını sallayarak cevap verdi,
-Tamam,nasıl istersen.
_____
-Sağdan Ulaş,yanlış yerdeyiz.Sana diyorum!
[Kime anlatıyorum ben!]
-Ne yapıyorsun! Yabancı bir adamın arabasındayım ve nereye gittiğimi bilmiyorum! Konuşurmusun!?
Ani hareketle frene bastı,dikkatini dağıtmıştım,
-Kız başına seni otellerde süründüreceğimimi zannettin,kaç tane olaylarla karşılaşıyorum ben haberin varmı?! Ayrıca yabancı demen....neyse ya...
Başımı ellerimin arasına aldım,derin nefes alarak,
-Özür dilerim,ben çok gerginim şuan,nereye gidiyoruz peki?
-Nimet teyzenin evine.
-Ne? Ya kadının hiçbir şeyden haberi yok ki.
Boşver,bak yaptığın herşey için çok teşekkür ederim,ama ben kimseye yük olmak istemiyorum.
Elimi arabanın kapısına yönelttim,
-Hop hop hop! Gitmek yok,Nimet teyze cenazede gördüğün,hani telefonumu sana veren. O seni ilk gördüğünden beri çok sevdi hiç evlenmedi hayatı boyunca,dolayısıyla... yanlız kaldı,bu aksine onun işine gelecek.Tabi biraz sürpriz olacaksın ama eminim seni kabul edecektir.
[Orası da olmazsa nerede kalıcaksın ki]
-Ben,ne yapacağımı bilmiyorum.
Derin nefes alarak cevap verdi,
-Geleceksin ve kalıcaksın.Olmadı başka bir çare bakarız.Bu zamana kadar bana güvendin,şimdide güven,lütfen.
Başımla onayladım,zaten ondan başka kimsem kalmamıştı.
_______
-Kızım,bak benim hiç evladım olmadı.Annelik nedir, sorumluluk nedir,aile nedir bilmem ben.Burada kalman bana rahatsızlık değil mutluluk verir,kaldır başını yukarı.
Karşımda oturan Ulaş'a baktım,*evet*dememi bekliyordu artık.
-Peki,sizde mutlu olacaksanız eğer-
-Canım kızım benim,gel odanı göstereyim.
Kolumdan tutmuş sürükleniyordum peşinde.
-Nimet teyze....
[Oh kurtardın beni Ulaş,asıl insan sarrafı kendisi aslında,bakalım ne zaman fark edecek]
Tekrardan salondaydık ve gözler Ulaş'a dikilmişti.
-Ben,bir üç gün yokum.Riskli bir görev varmış,hakkınızı helal edin.
Nimet teyze dolmuş gözleriyle beni bırakmış,sarılıyordu Ulaş'a.
-Ah yavrum benim,hayatını hep iyiliğe adadın,
Hep mutlu etmeye çalıştın birilerini...
-Ben,mesala....beni de mutlu etmeye çalıştı...ve ben şuan çok mutluyum....
Dedim sarılmaya hazırlanırken,başımı temas ettirdiğimde tuhaf bir okşama hissetmiştim,ama elini sırtıma koyduğunda anlayamadığım bir yaş süzülmüştü gözümden,
-Ben,ben çok özür dilerim. Kaygılarım vardı,ne yaptıysam, kime güvendiysem yarı yolda kaldım. Asla seni üzmek istemedim.
Beni geri çekti ve omuzlarımdan tutarken konuştu,
-Sen çok güçlü bir kızsın,inan bana, hayatım boyunca senin gibisini tanımadım...
Gözümdeki yaşı silerken konuştum,
-Bana,hakkını helal edermisin?
-O nasıl söz öyle,tabiki de ederim,sende et.
Gülümsüyordu,ama göz yaşlarını içine akıtarak.Nimet teyze tekrardan koluma girmişti, gözü Ulaş'ta kalmıştı hâlâ.
-Sana emanet teyze... eğer,dönebilirsem, bana taze fasulye yaparsın değilmi?
- Off Ulaş,sen döneceksin ve ben sana tencere tencere fasulye yapacağım,hatta yapacağız.Şanslısın,artık Ilgın da var,ne kadar kişi o kadar yemek.
-Hem,ben sen gelene kadar öğrenirim.
Dedim gözümdeki yaşları silerken.
[Öğrenirim tabi,az mı iyiliğin dokundu bana]
-İyi ki varsınız.
Son bir bakış atıp çıktı,şimdi benim içim acıyordu ....
"Kısa süre de tanışmıştık,ama en mutlu zamanlarımda bulmuştum onu,daha doğrusu,mutluluğu bulmama yardım eden oydu..."