27[Sen İnsan Sarrafısın]

Bindiğim arabadan izliyordum dışarıyı. İnsanlar koşturuyordu etrafta,herbirinin acelesi vardı.Kimsem yoktu artık,herkes düşman olmuştu bana,bir kişi hariç.Uyurken yanlızdım,ama uyandığımda değildim. Gözlerimi yanımda oturan Ulaş 'a çevirdim, ne zaman başım derde girse yanımdaydı ,üstelik beni tanımıyordu.
[Belki, oda benim gibi yalnızdır]
Bekliyorduk yanmak üzere olan yeşil ışığı.Bende bunu fırsat bildim,
-Yanlış anlama ama,neden her sıkıntımda yanımdasın?
Pencereden uzattığı elini içeri alırken konuştu,
-Bilmem,her sıkıntındamı yanındayım?
-Evet.Asansör bozulduğunda,Gülnaz'a sinirlendiğimde ,havale geçirdiğimde.Beni tanımıyorsun....nasıl bu kadar çabuk güvenebiliyorsun bana?
Yanan ışıkla hareket etmiştik tekrardan,vereceği cevabı merak ediyordum,
-Güvenmekten başka çarem yok.
Yüzü asılmıştı,umarım bunun sebebi ben değildim.Elimi omzuna koydum,
-Sadece merak ettiğimden,ben...daha önce-
-İnsanlara güvenmek zorundayız Ilgın,belki o güvendiğimiz kişiler bize hıyanetlik edecek,belki de bazılarıyla yola devam edeceğiz,ama yanlız kalmaktan iyidir,inan bana.
Hâlâ omzunda duran elimi çektim, haklıydı her zamanki gibi.
[Başka birşey yokmu yani-Ne diyorum ben yaa]
-Haklısınız,peki bana olan güveniniz nereden kaynaklı,şey açısından-
Direksiyonda bulunan eliyle dur işareti yaptı,başımı önümüzde çığ gibi büyüyen kavgaya diktim,sonrada müdahale etmek üzere olan polis beye.
-Gitmeyeceksiniz, değilmi?
Emniyet kemerini çıkarırken konuştu,
-Polisim ben,gideceğim tabiki.
İnmişti arabadan ve kendini göstermişti dört kişilik gence.
-Polis memuru Ulaş Tepeli,kavgayı durdurun hemen!
[Bu çok havalı....Off,artık bir psikiyatri polikliniğine görünmem lazım,olay var benim düşündüğüm şeye bak!]
-Polis olman ne değiştirir abi! Arkanda bekleyenin vardır,karışma aramıza!
Arabadan indim,ortalık gitgide karışıyordu.
-Bak,varmış.Ne duruyorsun hâlâ burada!
[Ben,birini beklemiyorum,aslında bekliyorum,yeter!]
-Arabadan neden indin Ilgın,geçermisin hemen.
Gözler bana dikilmişti,ben ise bu iş iyi bitsin istiyordum,
-Bakın kavgayı durdurun,etraftan çocuklar geçiyor korkuyorlar.
-Sendemi polissin abla,ismin ne?!
[Alay ediyor benimle zevzek!]
-Ilgın arabaya geç-
-Sorununuzu bizimle paylaşırsanız eğer, herşey yoluna girecek.
Birbirlerine baktılar ve aralarından biri konuştu nihayet,
-Ne uyuşturucu çetesiyiz,nede bir katil,bırakın bizi.
-Bir kız yüzünden değermi sizce? Bakın,sevdiğiniz insana dikkat edin,yoksa biranda asıl sevdiğiniz insanları kaybedersiniz.
-Kim söyledi lan!
-Kimse söylemedi!Onbeş-onsekiz yaşında çocuklarsınız,anlamayacağımımı zannettiniz!İnanın bana değmez,belkide şuan o kızın umrunda bile değilsiniz,belkide o şuan başka biriyle,hatta belkide amacı sizi birbirinize düşürmekti! Bazı kızlar erkeklerden daha tehlikelidir,unutmayın bu sözümü.Hadi,kucaklaşın da binin otobüse,zamanınız varken sevdiklerinizin kıymetini bilin.
Dedim ve bindim arabaya.
[Umarım onlara iyi nasihat edebilmişimdir]
Dinlemişlerdi beni,hatta sarılıyorlardı.
-Off,drama sevmem ama yaa...
Arabaya binen Ulaş'a şok etkisi yaratmıştım,emniyet kemerini takarken konuştu,
-Sen,insan sarrafısın,anladım.
-Küçücük gençler,başka ne kavgaları olabilir?
-Yirmiyedi senelik ömür geçirdim,ama dertlerim daha farklıydı.Annemin yaptığı taze fasulye yemeğini yiyebilmek için neler çekiyordum bir bilsen.
İlk defa ses çıkararak gülmüştüm,ilk defa...
[Çüş Ilgın,*yavaş gel kızım* dermişim]
-Off,çok güldüm,bunu beklemiyordum.Sen nasıl birisin ya..
-Ben böyleyim,eee nereye gidiyorduk?
-Beyaz cehenneme.
-Beyaz ve cehennem,o ne demek?
-Boşver,başımıza başka birşey gelmeden gidelim...
_____

Gelmiştik,orada kalmak istemiyordum,ama nasıl söyleyecektim ki.Tam inecekken kolumda bir el hissettim,
-Dur! Onlar kim?
Kapının önünde duranları gösteriyordu,keşke görmeseydim onları,yine bir günüm berbat oldu...

"Sevmek güzel şey,ama pür dikkat ister..."