29[Onun İçin Korkma]

Asla aklımdan çıkmıyordu ona bağrışlarım.
Göreve gitmişti ve ben vicdan savaşı veriyordum . Ne işe gidesim vardı,nede tabağımı yiyesim. Onsuz mutluluğa küsmüştüm resmen.
[O kadar iyilik yaptı sana Ilgın,nasıl böyle cümleler kullanabildin ona?]
-Kızım,neyin var senin? Yaa rafadan yemiyordun değilmi sen,dur ben sana yeniden yumurta haşlayayım.
Masadan kalkmış mutfağa doğru ilerliyordu-ki yakaladım.
-Nimet teyze ,herşey çok güzel ,sadece...
Gözleri dolmuş bir şekilde elimi tuttu,belli ki birşeyleri hissetmişti. Mutfak kapısının önünden ayrılıp salona geçtik,
-Gel kızım,biraz konuşalım seninle.
Oturduğumuz koltuktaki minderi aldım ve Nimet teyzenin arkasına koydum.
-Düşünceli kızım benim.Ulaş'ta aynı senin gibi,hep düşünürdü beni. Dök bakalım içindeki sıkıntıyı.
-Ben,nasıl anlatacağım bilemiyorum.
Yanağına hafif bir tebessüm yerleşti,anlamıştı....
-Ulaş için korkma,o senin için dönecektir.
-Benim için mi?
Derin nefes alarak başladı sözlerine,
-Ben Ulaş'ı ilk gördüğümde babannesiyle gelmişti buraya.Yirmi iki- yirmi dört yaşlarındaydı, babası daha yeni vefat etmişti.
Bir şekilde onunla yanlız kalma fırsatı buldum,uzun zaman babaannesi ile görüşmemesine rağmen,nasıl biranda ona bağlandığını sordum.
Gözlerim üstünde ,pür dikkat dinliyordum Nimet teyzeyi...
-O da, bana babası vefat ettikten sonra en büyük destekçisinin babannesi olduğunu ve bu yüzden ona bu kadar değer verdiğini söyledi. Yani,sende ona babannesinin vefatında çok destek oldun,o yüzden onun gözünde çok kıymetlisin. Aslında,başka birşey daha var...
Başımı aşağıya eğdim ve stres alameti olan yüzüklerimle oynamaya başladım,
-Ne var başka?
-Ilgın,Ulaş seni seviyor kızım. Tabi o seni seviyor diye sende onu-
-Bende onu seviyorum teyze,hemde çok. Sadece biraz kafamı toparlamam lazım,bu haldeyken ona çok zarar veririm.
Sohbet güzeldi, ama gözüm saate takılınca herşey değişti,
-Şimdilik bu,aramızda kalsın ,benim işe gitmem gerek. Birşey lazım olursa bana haber ver olurmu,dert ortağım...
Tombik yanakları gülünce şişiyor,onlar şişince bende gülüyordum...
______

-Esin hanım,biraz geç kaldım özür dilerim.
-Sıkıntı değil Ilgıncım,zaten yakında bir balomuz olacağı için şuanlık gelen giden yok.Keyfine bak!
[Bu kadın koskoca kafe yönetiyor,onca stres, insanlarla uğraşmak.Nasıl bu kadar enerjik olabiliyor ya]
Gözlerimi Gülnazdan almaya çalışıyordum,ama onun gözleri bendeyken, bende kendime engel olamıyordum.
-Ooo nasılsınız görmeyeli.
Bu giriş size tanıdık gelmiştir kesin.
-Bana bak,uzak dur benden. Gerçekten şuan değil seninle konuşmak ,yüzünü bile görmek istemiyorum.
- Sadece tek birşey soracağım,nasıl gidiyor?
-Sanane.Ailemden ,sevdiklerimden ,benden. Hiç işin yokmu senin?! Her karşıma çıktığında senin gereksiz soru yağmuruna mı tutulacağım?! Cevap ver!
-Ulaş'ın seni sevdiğini biliyorum,o çocuk aptal ve dengesizin biri,sana zarar-
Elimle sıktığım boynunu masaya dayarken konuştum,
-Birincisi aptal ve dengesiz olan sensin! İkincisi beni düşünmek sana düşmez! Ayrıca, birdaha bana seni ilgilendirmeyen sorularından soracak olursan,cevaplarını böyle alacaksın!?
Arkamızdan ufak alkış sesi geliyordu,başımı çevirdiğimde ise zamansız bir misafirle karşı karşıyaydım....
"Sadece onu istiyordum,mutlu olabilmek ve insanlara iyi gelebilmek için..."