5.BÖLÜM

Geçmişten Gelen Kız

Karşımda duran kıza birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden baktım.

Tanımıyordum.

Ama o beni tanıyor gibiydi.

— Sen kimsin?

Kız kollarını bağladı.

— Selin.

— Tamam Selin. Doruk'un geçmişiyle ne alakan var?

Selin'in yüzündeki ifade değişti.

— Sandığından daha fazla.

— Açık konuş.

— Doruk sana hiç neden bu okula geldiğini anlattı mı?

— Hayır.

— Tahmin etmiştim.

Bir adım yaklaştım.

— Sen anlat.

Selin etrafına baktı.

— Burada olmaz.

— Neden?

— Çünkü Doruk'un bilmesini istemiyorum.

Kaşlarımı çattım.

— Benden neden gizli konuşuyorsun?

Selin cevap vermeden çantasından küçük bir fotoğraf çıkardı.

Bana uzattı.

Fotoğrafta iki çocuk vardı.

Biri Doruk'tu.

Yanındaki çocuk ise...

Ege'ydi.

İkisi de küçüktü.

Ama yüzlerinden birbirlerini çok iyi tanıdıkları belliydi.

Fotoğrafın arkasında bir tarih yazıyordu.

3 yıl önce.

— Bu ne? dedim.

Selin fotoğrafı geri aldı.

— Doruk ve Ege eskiden en yakın arkadaşlardı.

Şaşırdım.

— Ne?

— Sonra bir şey oldu.

— Ne oldu?

Selin başını iki yana salladı.

— Onu ben söylemeyeceğim.

— Neden?

— Çünkü Doruk'un kendi ağzından anlatması gerekiyor.

Sinirlenmeye başlamıştım.

— O zaman neden bana bunları gösteriyorsun?

Selin gözlerimin içine baktı.

— Çünkü onun sana anlatmayacağını düşünüyorum.

— Nereden biliyorsun?

— Çünkü üç yıl önce de kimseye anlatmadı.

Tam o sırada koridordan ayak sesleri geldi.

Selin'in yüzü değişti.

— Gitmem lazım.

— Selin!

— Doruk geliyor.

Kız hızla uzaklaştı.

Birkaç saniye sonra Doruk köşeden çıktı.

Beni görünce durdu.

— Ece?

— Sen Ege'yle eskiden arkadaş mıydın?

Doruk'un yüzündeki gülümseme kayboldu.

— Sana kim söyledi?

— Demek doğru.

— Ece...

— Bana gerçeği anlat.

Doruk başını eğdi.

— Şimdi değil.

— Yine mi?

— Lütfen.

— Hayır.

İlk kez gerçekten sinirlenmiştim.

— Herkes bir şey biliyor ama ben bilmiyorum!

Doruk sessiz kaldı.

— Ege biliyor. Selin biliyor. Sen biliyorsun. Bir tek ben aptal gibi ortada kalıyorum!

— Seni aptal yerine koymuyorum.

— O zaman anlat!

Doruk bana baktı.

Uzun süre hiçbir şey söylemedi.

Sonunda:

— Üç yıl önce Ege'yle çok yakındık.

— Sonra?

— Sonra bir olay oldu.

— Ne olayı?

Doruk gözlerini kaçırdı.

— Benim yüzümden birisi okuldan ayrılmak zorunda kaldı.

Bir an sessiz kaldım.

— Kim?

Doruk cevap vermedi.

— Doruk, kim?

— Bilmiyorum.

— Nasıl bilmiyorsun?

— Çünkü o gün olanları tam olarak hatırlamıyorum.

Şaşkınlıkla ona baktım.

— Ne?

Doruk devam etti:

— Tek bildiğim şey, Ege'nin o günden sonra benimle konuşmayı bıraktığı.

— Peki sen neden bu okula geldin?

Doruk gözlerimin içine baktı.

— Çünkü o olayla ilgili gerçeği öğrenmek için.

Kalbim hızlandı.

Demek buraya tesadüfen gelmemişti.

— Peki proje?

— Ne olmuş?

— Ege neden projeden uzak durmanı söyledi?

Doruk cevap vermeden önce birkaç saniye düşündü.

— Çünkü bazı şeylerin tekrar ortaya çıkmasından korkuyor.

— Nelerin?

Doruk tam konuşacakken telefonuna bir mesaj geldi.

Ekrana baktı.

Yüzü bir anda gerildi.

— Ne oldu?

Telefonu bana göstermedi.

— Hiç.

— Doruk.

— Eve gitmem gerekiyor.

— Bana söylemeden gidemezsin.

Doruk çantasını aldı.

— Yarın anlatırım.

— Söz mü?

Bana baktı.

— Söz.

Arkasını dönüp yürüdü.

Ben de olduğum yerde kaldım.

Telefonum titredi.

Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.

Mesajı açtım.

“Doruk'a inanma.”

Altında ikinci bir mesaj daha vardı.

“Çünkü üç yıl önce olanların tamamını sana anlatmadı.”

Ekrana bakakaldım.

Sonra tek bir şey düşündüm:

Doruk benden ne saklıyordu?