1. BÖLÜM

İlk Kavga

Pazartesi sabahlarından nefret ediyordum.

Hele ki okulun kapısından girerken daha ilk dakikadan başıma bela açılacağını bilseydim, muhtemelen geri dönüp yatağıma yatardım.

Ama bunu bilmiyordum.

Henüz.

Çantamı tek omzuma atıp koridorda ilerlerken İrem yanıma yetişti.

— Ece, beklesene!

— Sabah sabah bağırma ya, kafam zaten dolu.

İrem nefes nefese yanıma geldi.

— Tahmin et ne oldu?

— Okul iptal mi?

— Keşke.

— O zaman ilgilenmiyorum.

İrem gözlerini devirdi.

— Yeni dönem proje grupları açıklandı.

Bir anda durdum.

— Ne?

— Öğretmen bugün açıklayacakmış.

— İyi işte.

— Grupları öğretmen değil, öğrenciler seçmiş.

Kaşlarımı kaldırdım.

— Daha kötü ne olabilir?

İrem'in yüzündeki ifade değişti.

— Doruk'un grubu.

İçimden uzun bir "of" çektim.

Doruk.

Okulda adını duyduğum anda sinirlerimi bozan tek insan.

Nedenini tam olarak bilmiyordum.

Belki sürekli o kendinden emin gülümsemesi yüzündendi.

Belki her tartışmada son sözü söylemeye çalışmasındandı.

Belki de beni sinirlendirmek için özellikle uğraşmasındandı.

Ama bir gerçek vardı:

Doruk'la aynı ortamda beş dakika durmak bile sabır sınavıydı.

Sınıfa girdiğimizde herkes kendi arasında konuşuyordu.

Ben sırama geçip çantamı bıraktım.

Tam oturacakken arkamdan bir ses geldi.

— Sabah sabah suratından yine mutluluk akıyor.

Gözlerimi kapattım.

İrem kıkırdamaya başladı.

Yavaşça arkamı döndüm.

Doruk sıranın kenarına yaslanmış, sırıtarak bana bakıyordu.

— Sana günaydın demedim.

— Ben de sana günaydın demedim zaten.

— O zaman niye konuşuyorsun?

— Sen cevap verdin.

— Sen başlattın.

— Sen konuşarak başladın.

— Ama sen cevap verdin.

Bir an sustum.

Sonra İrem'e baktım.

— Ben bu çocuğa neden cevap veriyorum?

İrem omuz silkti.

— Bilmiyorum. Ama kavga etmenizi izlemek eğlenceli.

Doruk güldü.

— En azından biri beni anlıyor.

— Kendini fazla önemseme.

Tam o sırada öğretmen sınıfa girdi.

Herkes yerine geçti.

Öğretmen elindeki listeyi masaya bıraktı.

— Bu dönem büyük bir proje yapacaksınız. Grupları ben belirledim.

Sınıftan homurdanmalar yükseldi.

Ben içimden sadece bir şey diliyordum:

Lütfen Doruk olmasın.

Öğretmen isimleri okumaya başladı.

İrem başka gruba gitti.

Defne başka.

Ege başka.

Sonra öğretmen listeye baktı.

— Ece...

Kalbim sıkıştı.

— ...Doruk...

Sınıftan birkaç kişi "oooo" diye bağırdı.

Başımı kaldırdım.

Doruk da bana bakıyordu.

İkimiz aynı anda:

— Olmaz!

Sınıf kahkahaya boğuldu.

Öğretmen kaşlarını çattı.

— Bir sorun mu var?

— Var hocam, dedim.

Doruk aynı anda:

— Büyük bir sorun var hocam.

Öğretmen ikimize baktı.

— O zaman çözersiniz.

— Ama hocam—

— Ece.

Sustum.

Doruk da sustu.

Öğretmen devam etti:

— Projenin sunumundan siz sorumlusunuz. Birbirinizle anlaşmayı öğrenmek zorundasınız.

Doruk bana doğru eğilip fısıldadı:

— Geçmiş olsun.

Dişlerimi sıktım.

— Asıl sana geçmiş olsun.

— Neden?

— Çünkü benimle çalışacaksın.

Gülümsemesi bir anda büyüdü.

— Bence eğlenceli olacak.

— Ben hiç eğlenmeyeceğim.

— Onu göreceğiz.

Öğretmen tahtaya konuyu yazmaya başladığında Doruk yanıma oturdu.

Aramızda birkaç santim vardı.

Rahatsız edici derecede yakındı.

Kalemimi çıkardım.

— Sakın beni sinirlendirme.

— Daha başlamadım bile.

— Başlama zaten.

— Tamam.

Birkaç saniye sessizlik oldu.

Sonra Doruk masaya doğru eğildi.

— Ece?

— Ne?

— Kalemin ters.

Kaleme baktım.

Gerçekten ters tutuyordum.

Hemen düzelttim.

Doruk kahkahayı bastı.

— Şaka yaptım.

Bir an öylece kaldım.

Sonra ona döndüm.

— Sen...

— Efendim?

— Senden gerçekten nefret ediyorum.

Doruk gülümsemesini saklamaya çalıştı.

— Biliyorum.

Ama o an ikimizin de bilmediği bir şey vardı.

Bu cümleyi ileride defalarca söyleyecektik.

Ve bir gün...

İkimizden biri bu cümleyi söylemekten korkacaktı.